Χωρίς ισχυρή οικονομία, κρατική, εθνική ή παγκόσμια, ό,τι κι’ αν κάνουμε, θα ομοιάζει με όνειρο θερινής νυχτός, για να θυμηθούμε τον Σαίξπηρ και τούτο γιατί μόλις ξυπνήσουμε θα συνειδητοποιήσουμε την ονειρική πλάνη που «ζούσαμε». Ο κόσμος των ονείρων εμπεριέχει την πλάνη, η οποία ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα και πολύ περισσότερο με την οικονομία, που αποτελεί πατέρα των πάντων!
Η οικονομία μετουσιώνει τη θεωρία σε πράξη, τον εικονικό κόσμο των Μ.Μ.Ε. σε πραγματιστικό και τον επικοινωνιακό λόγο σε αληθινό. Όταν π.χ. ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται στο στόχαστρο της ντόπιας και παγκόσμιας κοινωνίας για διαπλοκή στη διαφθορά, συνειδητοποιούμε τότε την πλάνη που μας διακατείχε κατά τον ύπνο ότι ο Πρόεδρος ήταν άσπιλος και αμόλυντος. Είναι πανάρχαιος νόμος ότι ο κόσμος των ονείρων, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα και την παραχώρηση της «χρυσοφόρας» κυπριακής υπηκοότητας σε πελάτες του δικηγορικού γραφείου Νίκος Αναστασιάδης. Ο πρόεδρος, δυστυχώς, του Δημοκρατικού Συναγερμού, δεν εξαιρείται των ονειρικών οπτασιών. Επομένως, το μόνο που απομένει στον λαό είναι η εκλογή νέας ηγεσίας, η οποία να είναι αξιόπιστη, τοπικά και παγκόσμια, εκτός που αν θεωρούμε τους Κύπριους παλαβούς και τους ξένους κουτόφραγκους.
Μήπως όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο, όπως πιστεύουν πολλοί, άρα ουδέν μας σώζει; Ασφαλώς όχι, απαντούμε! Mήπως, διερωτούνται κάποιοι άλλοι δημοσιολόγοι, βρισκόμαστε στο τέλος των ταξικών αγώνων και στο τέλος της ιστορίας των ιδεολογιών; Ασφαλώς όχι, τους απαντούμε, με περισσή σιγουριά. Εκείνο που συμβαίνει είναι το γεγονός πως ο άνθρωπος καλείται κάτω υπό άλλες πολιτικές και κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες και ευρισκόμενος ενώπιον νέας μορφής δεδομένων να δώσει αγώνες που καμιά σχέση έχουν με αυτό που ονομάζουν πολλοί ως απελευθερωτικούς και εν όπλοις! Νέλσων Μαντέλα, Μαχάτμα Γκάντι και Αριστοτέλης, στην επικαιρότητα.
Η πανδημία, η διαφθορά, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η διαχρονική υπερίσχυση του δικαίου του ισχυρού κι όχι του δικαίου της ηθικής, αλλά κυρίως τα οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών, όπως κυνικά μας τα θύμισε ο προϊστάμενος εξωτερικής πολιτικής της Ευρώπης, αποτελούν τις νέες συνθήκες που οι λαοί πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Το ρηθέν που όλοι οι επαναστάτες κραύγαζαν, «εμπρός για νέους απελευθερωτικούς αγώνες», έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Σήμερα, ο συνειδητοποιημένος διεθνιστικά πολίτης, που πάλεψε για την Εργατική Πρωτομαγιά, που εναντιώθηκε στην Παλμεροκρατία και έβλεπε κριτικά τον Αγώνα της ΕΟΚΑ, καλείται με την αδιάφθορη προσωπικότητά του και απαλλαγμένος από τον εθνικισμό, να βρεθεί ξανά στην πρωτοπορία νέων ταξικών και εθνικών αγώνων, με ρεαλισμό, ορθολογισμό και σωστή νοηματοδότηση του τι εστί πατριωτισμός.
Οι ηγέτες που θα αναλάβουν την πρωτοβουλία για καταπολέμηση της πανδημίας και υπεράσπισης της συμβίωσης με τους τουρκοκυπρίους, πρέπει να είναι μπολιασμένοι με πανανθρώπινες ιδέες, να είναι συνετοί, πραγματιστές και κυρίως αδιάφθοροι. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Ο προϋπολογισμός για το νέο έτος πρέπει να είναι εμποτισμένος με φιλολαϊκές αρχές. Ηγέτες που διακατέχονται από εθνικές αιθεροβασίες, που επενδύουν στις περιφερειακές συμμαχίες και στα εξοπλιστικά προγράμματα, ή αρνούνται να ακούσουν τις νουθεσίες Γκουτέρες, μετά και την αποτυχία των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά, έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις, που εν τω μεταξύ έχουν επισυμβεί στην Ανατολική Μεσόγειο και αναβάθμισαν περαιτέρω το ρόλο της Τουρκίας, ό,τι κι αν ονειρεύονται οι παλλικαράδες και παλινοδρομούντες του κεντρώου κόμματος.
* Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.
