Είμαι ένας από όλους αυτούς τους ανθρώπους,  που στο τέλος κάθε  χρονιάς βρίσκω μια πολύ καλή ευκαιρία για αυτο-αξιολόγηση και για επαναπροσδιορισμό των στόχων μου.

Καθισμένη στην ησυχία του γραφείου μου, κοντά στο τζάκι, κάνω την πρώτη μου προσπάθεια να αξιολογήσω τον φετινό χρόνο με τις τόσες ιδιαιτερότητες. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου είναι η μάσκα. Όχι αυτή που, πολύ λογικά και αυθόρμητα ήρθε στο μυαλό σας, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, σήμερα, όπου ολόκληρη η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει την πανδημία του κορωνοϊού … Αναφέρομαι σε μιαν άλλη μάσκα που φοράμε χρόνια τώρα, σαν άτομα, σαν κοινωνία, ατομικά και συλλογικά!

Αναφέρομαι στη μάσκα που είναι η βιτρίνα που δημιουργούμε σιγά-σιγά στη ζωή μας, εξαιτίας της επιθυμίας μας να αναδείξουμε έναν άλλο εαυτό από αυτόν που έχουμε. Έναν εαυτό που έχει ανάγκη την αποδοχή των άλλων, και πρέπει να ταιριάζει με τα στερεότυπα της κοινωνίας όπου ζούμε. Για αυτό τον λόγο, στη προσπάθεια μας να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από μια κοινωνία σκληρή, συντηρητική και μισαλλόδοξη, συσσωρεύουμε και συγκαλύπτουμε τα συναισθήματα που δεν θέλουμε να δούνε οι άλλοι και πολλές φορές δεν θέλουμε να δούμε ούτε εμείς οι ίδιοι, γιατί δεν ξέρουμε πως να τα διαχειριστούμε!

Ο κάθε ένας από εμάς διαλέγει την δική του μάσκα. Τη μάσκα με το ευγενικό πρόσωπο, τη μάσκα του σκληρού, του αδιάφορου, ανάλογα. Σκέφτηκες ποτέ εσύ, τι μάσκα επιλέγεις; Θέλουμε πολλές φορές να δημιουργήσουμε μια  μάσκα που κρύβει τον ευάλωτο χαρακτήρα μας και έτσι χάνουμε κάθε επαφή με τα συναισθήματα μας και ακολούθως χάνουμε κάθε επαφή με τα θέλω και τους στόχους μας. Την αποδοχή του ευάλωτου την ονομάζω μαγκιά, γιατί όταν μπορείς να την αναγνωρίσεις και να την αποδεχτείς έχεις την δύναμη να την αντιμετωπίσεις.  Και θέλει μεγάλη δύναμη να αντιμετωπίζεις τη ζωή στα ίσα, να πέφτεις και να σηκώνεσαι γιατί όσο ζούμε μαθαίνουμε και γινόμαστε καλύτεροι. 

Ας θυμηθούμε: Όταν είμασταν παιδιά και δεν καταπιέζαμε τα συναισθήματα μας, πόσο πιο ευάλωτοι νιώθαμε αλλά και πόσο πιο ελεύθεροι! Όσο διατηρούμε αυτή την μάσκα, τόσο ατομικά όσο και σαν κοινωνία, όχι μόνο δεν είμαστε αληθινοί, όχι μόνο δεν αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούμε να εξελιχθούμε και δεν μπορούμε να έχουμε αληθινές σχέσεις αγάπης, εκτίμησης και αληθινής φιλίας.

Μήπως ήρθε η ώρα να πέσουν οι μάσκες; Να σταματήσουμε να καταπιέζουμε τα συναισθήματα μας και με ειλικρίνεια και σεβασμό να επικοινωνούμε με τους άλλους; Είναι αυτό εφικτό; Ή είναι μια ουτοπία!

Μην μπορώντας, πραγματικά, να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, που με ταλανίζει, περνούν αστραπιαία από το μυαλό μου οι εμπειρίες του χρόνου που πέρασε. Διάφορες εικόνες περιτριγυρίζουν το μυαλό μας. Όμορφες, και λιγότερο όμορφες και, τελικά, τι μένει; Η φωνή των ξεχωριστών δικών μου ανθρώπων που με έπαιρναν τηλέφωνο στα δύσκολα και έλεγαν θα περάσουν οι μέρες και θα γίνεις καλά. Θυμάμαι αυτούς που με τίμησαν με την παρουσία τους στις επιτυχίες μου, θυμάμαι το χαμόγελο τους και τη σιγουριά στο βλέμμα τους, τα όμορφα τους λόγια γεμάτα εκτίμηση, θαυμασμό και ενθάρρυνση.

Πόσο όμορφοι αλήθεια μπορούμε να γίνουμε όταν θέλουμε! Τώρα τις γιορτές ας κάνουμε όλοι μιαν επιλογή: Να κρατήσουμε κοντά μας ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα, να γελάμε μαζί, να χαιρόμαστε, να μοιραζόμαστε και να είμαστε μαζί τους ο εαυτός μας!

*Ακαδημαϊκός – Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Τμήμα Σχεδιασμού και Πολυμέσων