Απέραντη και αιώνια ευγνωμοσύνη από τη γη που σε έθρεψε και από εμάς όλους!

Στήριγμα και αναγνώριση της μέγιστης πατρίδας. Όλης της πατρίδας! Αυτό πρόσφερε ίσως ο σημαντικότερος Κύπριος αρχαιολόγος! Γνώστης, λάτρης του ζωντανού παρελθόντος, αλλά και του σύντομου επίγειου βίου μας προετοίμαζε για την έξοδό του. «Τανηλεγής Θάνατος», [ο θάνατος που προκαλεί ατελείωτο θρήνο], αποκάλεσε ένα από τα κείμενα που μας έστελνε! Και έγραφε: Όταν επέλθει ο θάνατος η ζωή εγκαταλείπει το σώμα και πετάει προς τον Άδη «εις ασφοδελόν λειμώνα, ένθα και ναίουσι ψυχαί, είδωλα καμόντων»[2].

Από ασφόδελο λιβάδι κύριε Καραγιώργη, από εκεί θα αγναντεύεις την πατρίδα και εμάς όλους. Ίσως καλύτερα γιατί ένας θεός μόνο ξέρει προς τα που οδεύει η Σαλαμίνα, αλλά και η Πάφος, ο Ακάμας και ο Απόστολος Ανδρέας! Νερά αχαρτογράφητα για τους περισσότερους που δεν είχαν την τύχη να διαβάσουν, ν’ ακούσουν, ν’ αφουγκραστούν αυτά που είπες όταν άγγιξες για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μισό αιώνα το κρύο μάρμαρο της κολώνας της Σαλαμίνας. Ούτε αυτά που είπες όταν ο ΘΟΚ, αψηφώντας το δειλό κράτος, προχώρησε με την παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. «Ερχόμαστε ως οικοδεσπότες» είχες πει τότε, και αντήχησαν τα λόγια σου στο πέλαγος, στο αρχαίο λιμάνι, στο Γυμνάσιο, στην Παλαίστρα, στο Στάδιο της  πάγκαλης πόλης και έγιναν ένα με τη μορφή του Ονήσιλου και του Ευαγόρα…Πολλοί το ξέχασαν, οι λίγοι όμως στους οποίους κληροδότησες αγάπη, μεράκι και σεβασμό για όλη την πατρίδα το κρατούν και το επαναφέρουν στην κοιμωμένη κοινωνία!  

Μας έγραφες ως  αιώνιος δάσκαλος: «Διάβασα, ή μάλλον μελέτησα τη Ραψωδία Λ με κάθε λεπτομέρεια για εξέταση στα Αρχαία Ελληνικά το 1950, φοιτητής τότε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Την διάβασα για δεύτερη φορά όταν το 1972 περιορίστηκα για δύο μήνες στο δωμάτιο μου ύστερα από καρδιακό επεισόδιο και τώρα, για τρίτη φορά, απομονωμένος και πάλι στο δωμάτιο μου, «ευάλωτος» και απομονωμένος (έχω περασμένα τα … ενενήντα) λόγω κορωνοϊού. Αντί να ακούω ή να διαβάζω τις ανατριχιαστικές περιγραφές και τα εξωφρενικά νούμερα των κρουσμάτων της πανδημίας προτίμησα να απολαύσω τις ανθρώπινες και καθόλου τρομαχτικές αναφορές των Ομηρικών «ειδώλων καμόντων» (των ψυχών των τεθνεότων) για τη ζωή και τον θάνατο. Όλβιοι ευτυχισμένοι και πλούσιοι όσοι μπορούν να διαβάσουν τη Ραψωδία Λ στο πρωτότυπο…

Λίγοι, ελάχιστοι πια μπορούν να διαβάσουν την Ραψωδία Λ στο πρωτότυπο.

 

[1] Ελένη του Ευριπίδη

[2] Οδύσσεια, Ω 13-14