Είναι άξιον απορίας πώς μια ανάρτηση μου που σκοπό είχε να χαιρετίσει την ανάληψη του Υπουργείου Εξωτερικών από τον Ιωάννη Κασουλίδη, με τον οποίο η υπογράφουσα διατηρεί μια μακρά σχέση συνεργασίας και αλληλοεκτίμησης, ήταν δυνατό να προκαλέσει ένα άρθρο με τόση χολή όπως το άρθρο του Άριστου Μιχαηλίδη της 13ης Ιανουαρίου 2022 με τίτλο «Η Ερατώ, ο Κασουλίδης και η κατολίσθηση». Αυτό που υποθέτω ενόχλησε περισσότερο τον συγγραφέα, ήταν η έκφραση της προσδοκίας μου για συμβολή του νέου Υπουργού Εξωτερικών στην μη περαιτέρω διολίσθηση του Κυπριακού και η διαπίστωση μου ότι βρισκόμαστε στο χείλος της καταστροφής, δηλαδή της διχοτόμησης.
Δεν είναι πρόθεση μου να έλθω σε αντιπαράθεση με τον συγγραφέα για τα όσα περιέχονται στο εν λόγω άρθρο, γιατί αποτελούν κατά την άποψη μου αυθαίρετες και ατεκμηρίωτες ερμηνείες και συμπεράσματα, που στόχο έχουν να πλήξουν το πρόσωπο μου και την μέχρι σήμερα προσφορά μου(όπως, άλλωστε, έπραξε διαχρονικά και κατ’ επανάληψη). Γι’ αυτό αντιπαρέρχομαι τις ανέντιμες ειρωνείες και ερωτηματικά.
Αυτό που χρήζει, όμως, διευκρίνισης είναι το ότι συμμετοχή στη διαπραγματευτική ομάδα δεν σημαίνει ότι ο/η συμμετέχων/ουσα μπορεί να θεωρείται και υπεύθυνος/η για τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τον ηγέτη και κύριο διαπραγματευτή την κρίσιμη ώρα. Η διαπραγματευτική ομάδα έχει μόνο συμβουλευτικό ρόλο. Δεν παίρνει αποφάσεις.
Από την άλλη, σύμφωνα και με τα λεχθέντα κατ’ επανάληψη από τον διαπραγματευτή κ. Μαυρογιάννη, στο Κραν Μοντανά φτάσαμε πολύ κοντά και μόνο μια «τρίχα», κατά την έκφραση του, μας χώριζε από τη λύση. Η όλη κατάρρευση των συνομιλιών έλαβε χώρα στο περιβόητο δείπνο της 6ης προς την 7η Ιουλίου 2017, όπου από ΕΚ πλευράς ήταν παρόντες μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο κ. Μαυρογιάννης και όχι η διαπραγματευτική ομάδα. Επομένως οι πυροβολισμοί προς κάθε κατεύθυνση και οι γενικοί αφορισμοί είναι ενδεικτικοί μιας εμμονής, που διόλου δεν περιποιούν τιμή στον συγγραφέα.
Τέλος, όταν μιλούμε για διολίσθηση του Κυπριακού η δική μας ερμηνεία είναι η απομάκρυνση στην πράξη από τη βάση λύσης που στηρίχθηκε διαχρονικά από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και όλους τους προηγούμενους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και η τοποθέτηση στο τραπέζι από την τουρκική πλευρά της λύσης δύο κρατών, με την ανοχή του ίδιου του Γενικού Γραμματέα. Αυτό που συζητείτο πίσω από κλειστές πόρτες στο Κραν Μοντανά και αργότερα στη Νέα Υόρκη, δηλαδή η εγκατάλειψη της ομοσπονδιακής λύσης και η προώθηση της λύσης δύο κρατών, φαίνεται παίρνει σάρκα και οστά με την τροπή που πήραν τα πράγματα, ιδιαίτερα μετά την άνοδο του Τατάρ στην ηγεσία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αυτό φαίνεται βολεύει όχι μόνο την τουρκική πλευρά, αλλά δυστυχώς και αρκετούς στη δική μας πλευρά που εδώ και καιρό ερωτοτροπούν με τη λύση δύο κρατών. Γι’ αυτή τη διολίσθηση δεν ευθύνονται προηγούμενοι Πρόεδροι της Δημοκρατίας, που ναι μεν δεν κατόρθωσαν να λύσουν το Κυπριακό, όμως με την κατάλληλη διπλωματία και χειρισμούς κράτησαν το Κυπριακό μέσα στο συμφωνημένο πλαίσιο.
Οι ευθύνες της διολίσθησης είναι συγκεκριμένες και έχουν και όνομα και επίθετο.
ΑΠΟΡΙΑ ΑΝΤΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΣ
Δεν έχουν καμιά ευθύνη;
Ο πιο εύκολος τρόπος να απαντάς σε μια κριτική και να την απαξιώνεις, είναι να μιλάς για «χολή», για στόχους «να πλήξουν το πρόσωπο μου», για «ανέντιμες ειρωνείες και ερωτηματικά». Παλιό πολιτικό κι ανέντιμο κόλπο. Γιατί να θέλω, όμως, να πλήξω το πρόσωπο της κ. Μαρκουλλή; Έχω οτιδήποτε προσωπικό μαζί της; Κριτική ασκώ, δημόσια και επώνυμα, όπως επιβάλλει ο δικός μου ρόλος στα δημόσια πράγματα. Όποιος θέλει να έχει ρόλο και λόγο στο παρόν και στο μέλλον του τόπου –στις ζωές μας, δηλαδή- ας μάθει πρώτα να σέβεται και όσους τον κρίνουν και δεν τον χειροκροτούν.
Όσο για τις ευθύνες, τι να πει κανείς; Φυσικά και έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη εκείνος που παίρνει τις αποφάσεις, αλλά αν όσοι αποτελούν τη διαπραγματευτική ομάδα δεν έχουν καμιά ευθύνη, τι κάνουν εκεί; Ούτε παραιτούνται, ούτε αντιδρούν, ούτε συμβουλεύουν αποτελεσματικά τον διαπραγματευτή. Άρα; Κοσμούν το διαπραγματευτικό περιβάλλο και τη διολίσθηση;
Άριστος Μιχαηλίδης
