Με την έναρξη του προεκλογικού αγώνα για την προεδρία, ο τρυγμός των τριβόμενων σιαγόνων ανατριχιάζει τα νεύρα για την εξασφάλιση της ψήφου που προβλέπεται αβεβαία η έκβασή της ακόμα και εσωκομματικά. Διότι οι υποψήφιοι είναι περισσότεροι του ενός, και το πάθος πληθωρικό, με αποτέλεσμα οι ενδιαφερόμενοι και οι υποστηρικτές τους να τρώγονται ανάμεταξύ τους. Άλλωστε η κομματική φιλία και η λυκοφιλία διαρκούν όσο κάθε νέο φεγγάρι. Και το εκλογικό πάθος ασήκωτο. Από τα πανάρχαια χρόνια, αποτελούσε την πέτρα του σκανδάλου για κάθε συμφορά. Και ταυτιζόταν με την κατάκτηση πλούτου και την απόκτηση διοικητικής επιρροής και συμφερόντων που επισκίαζαν φιλίες και αξίες. Η απόκτηση δυνατοτήτων δεν ήταν η επιδίωξη κυριαρχίας από τους Λακεδαιμονίους σε βάρος των Αθηναίων στον τριακονταετή πόλεμο (κατ’ ακρίβεια εικοσιεξάχρονο 431-404 π.Χ.) που υπήρξε και η βόμβα καταστροφής του ωραιότερου πολιτισμού των αιώνων; Διότι ο Ε΄αιώνας υπήρξε ο πρωτοφανής θησαυρός των ιδεών, της τέχνης, της σκέψης, η κυριαρχία το εγκεφάλου στη δημιουργία. Η τραγωδία ανέπτυξε τον θρίαμβο της ψυχής με τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη. Βελτίωσε τον άνθρωπο. Η κωμωδία με τον Αριστοφάνη άνοιξε στο πνεύμα τους ορίζοντες του ευρέως μυαλού στην αντίκριση της ζωής. Η ιστορία και η πολιτική με τον Θουκυδίδη πρόβαλαν στη σκέψη τον ηρωισμό ως τρόπο αντίστασης στην αδικία. Η Φιλοσοφία ανύψωσε την ελευθερία ως νίκη επί του κακού που οφείλεται στον ωραίο αγώνα επιβολής στον φόβο του θανάτου. Δείγματα τρανά ο Μαραθώνας του 489,η Σαλαμίνα του Σεπτεμβρίου 480, οι Θερμοπύλες του Αυγούστου του ίδιου χρόνου. Η Γραβιά του 1821, ο Αχυρώνας του 1958, ο Μαχαιράς του 1957, η Κρεμάλα του 1956, ο απαγχονισμός του Πατριάρχη του 1821, οι Βαλκανικοί του 1912, η Πίνδος του 1940, η ΕΟΚΑ του 1955. Ημερομηνίες χαραγμένες στη μνήμη της δόξας. Αλλά και ο Αύγουστος του 1922 στη Σμύρνη και ο Βενιζέλος της Συνθήκης των Σεβρών κατ’ αντιπαράθεση με τον Νοέμβριο του 1920 αυτοκαταδίκης των Ελλήνων, η Ζυρίχη του 1959, ο Ιούλιος του 1974… Μέρες διεκδίκησης και νικητήριας δάφνης και εγκατακρήμνισης από την εθνική ευθύνη που έσυραν στον διχασμό με συνέπειες ασίγαστου χρόνιου πόνου. Μαρτυρίες που άλλοτε θυμίζουν εμβατήρια και άλλοτε θρήνους και κοπετούς. Και στις συμφορές θλιβερά προανακρούσματα οι εσωτερικές διαμάχες και οι εξουσιαστικές μανίες που κατακερμάτιζαν την εθνική αρμονία και τη διεκδίκηση των μεγάλων οραμάτων που τορπίλιζαν τις νίκες. Και τη διάσπαση που ανέκρουαν οι θλιβερές καμπάνες των επιθανάτιων θρήνων, όταν ο Λαός έκλαιγε μπροστά σε φέρετρα αδελφοκτονιών, με αιτίες τις εκάστοτε κομματικές φιλαρχίες με αφορμές τις εσωτερικές έριδες.
Μ’ αυτές τις αντίθετες συνθήκες στέκομαι ενώπιον των δεδομένων της ιστορίας και της πυροδότησης των εκλογικών αντιπαλοτήτων, επερχομένης της εκλογής του 2023. Άρχισαν τα νταούλια των κομματικών ερίδων όπως κάθε φορά που θυμούνται οι επιζώντες των γεγονότων από το 1959. Υπενθυμίζω τις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη προέδρου. Ποιος αμφισβητεί ότι η τότε αντιπαράθεση υπήρξεν η απαρχή των κακών που ακολούθησαν; Οι μεν «νικητές» ήταν αποφασισμένοι να κρατήσουν στα ένοπλα χέρια τους τα συμφέροντα που εξασφάλισαν με την προεδρία, οι δε κατά πλειοψηφία ηττημένοι έσφιγγαν τις γροθιές των προκλήσεων για να σαλτάρουν στα βαγόνια της θνησιγενούς εξουσίας. Γεννήθηκαν φιλοδοξίες και μίση, έχθρες και διεκδικήσεις, που άνοιξαν τα πεδία της εμφύλιας αντιπαράταξης και τις… φυλακές. Κι έβλεπες ανθρώπους να σύρονται στα κελιά απ΄ όπου μόλις είχαν απαλλαγεί, να επανέρχονται στα ίδια δεσμωτήρια και να περνούν από θαλάμους φρικτής θύμησης του καιρού της ξένης κατοχής… Αυτά είναι που απεύχομαι όταν νιώθω τον πόνο της ψυχής για συμβάντα των πρώτων περιόδων της ανεξαρτησίας που γρήγορα διέψευσε τους πλάνητες ισχυρισμούς της φιλαρχίας. Και βέβαια από βάθους ψυχής οι ευχές να μην ξαναζήσει η πατρίδα τους ίδιους καημούς από τους ίδιους δράστες για τους ίδιους λόγους.
Οπότε εμφανίζεται η βαριά ευθύνη του προβληματισμού. Υποχρέωσης που πηγάζει από το πλήθος των αμαρτιών που δέρνει τις εξουσίες από τη μια κι από την άλλη τροφοδοτεί τις φιλοδοξίες και γλυκαίνει τις προσωπικές και οικογενειακές παρορμήσεις όσων κτίζουν το μέλλον στις κομματικές δυνάμεις και στις αρχηγικές προτιμήσεις των αρχόντων που αποδεικνύονται πολλές φορές μνησίκακοι αχθοφόροι πολιτικών εχθροτήτων και αθεράπευτοι εκδικητές περιόδων εσωτερικών αντιπαραθέσεων που σέρνουν σε έχθρες και συντριβές. Συναισθημάτων που αποτελούν αιτίες πολιτικών αυτοχειριασμών…Χάριν αναμόχλευσης της ιστορικής μνήμης αναφέρω ονόματα παθόντων στην πρώτη αναμέτρηση βουλευτικών εκλογών: Ανδρέας Λάμπρου, Ντίνος Χαραλάμπους, Γιαννάκης Αθανασίου! Έδωσαν τα πάντα στον αγώνα και υπέστησαν τα πάνδεινα στο εκλογικό πεδίο με εχθρούς ανύπαρκτους τον καιρό του πολέμου με τον κατακτητή.
Είναι κοινή οφειλή στην ιστορία των αιώνων οι Έλληνες του 2022, να έχουν στο μυαλό τους τα πάθη του 1821, του 1922, του 1946, του 1959, του 1974. Να αναζητούν τις αιτίες των παθών και τις συνέπειες των φανατισμών, να αναλύουν τους ολέθρους που προκάλεσαν οι προσκολλήσεις σε προσωπικές φιλοδοξίες και κομματικές έριδες και να έχουν γνώμονα των κρίσεων και των επιλογών τους όχι τις επιδιώξεις των ελαχίστων αλλά την τύχη των πολλών.
