Η ημιμάθεια, επιμένουν μερικοί περισπούδαστοι άνθρωποι, είναι χειρότερη και από αυτήν την αμάθεια. Όσο και αν αυτό ηχεί κάπως παράταιρα, εμπεριέχει μεγάλη δόση αληθείας. Και, πράγματι, έτσι είναι. Ο αμαθής ξέρει καλά τον εαυτό του και ποια είναι η κατάστασή του. Ξέρει ότι όσον αφορά στη γνώση ορισμένων θεμάτων κάνει μεσάνυκτα και, γι’ αυτόν τον λόγο, προτιμά -και καλά κάνει- να κρατά το στόμα του κλειστό, όταν γίνεται λόγος για αυτά.

Εντελώς αντίθετα ενεργεί ο ημιμαθής. Αυτός, επειδή έχει μερική γνώση του θέματος, έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτοχος της σοφίας όλου του κόσμου και, έτσι, δίνει μέσα σε όλα, όταν γίνεται συζήτηση, με αποτέλεσμα να εκτίθεται διαρκώς με τις αρλούμπες που εκστομίζει και να γίνεται, τελικά, ο περίγελως του κόσμου.

Χωρίς άλλο, η αλήθεια ως προς την απαξία της ημιμάθειας και των ημιμαθών δεν περιορίζεται μόνο στις προφορικές συζητήσεις, αλλά εκτείνεται και σε γραπτά κείμενα, που φιγουράρουν κάθε τόσο και λιγάκι σε έντυπα του τόπου μας.

Ένα τέτοιο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης», την 25η Σεπτεμβρίου 2021 και έφερε, άκουσον- άκουσον, τον τίτλο «Ο λεγόμενος απελευθερωτικός αγώνας». Συγγραφέας του κειμένου ο Γιώργος Κουμουλλής.

Ευθύς εξ αρχής, μένεις άναυδος με μια τέτοια, εκτός τόπου και χρόνου, δήλωση και διερωτάσαι κατά πόσο επρόκειτο για κατακτητικό αγώνα, αφού ο αγώνας του 1955 δεν ήταν απελευθερωτικός. Η μετοχή, ο λεγόμενος, που χρησιμοποίησε ο κονδυλοφόρος στον τίτλο, σημαίνει τον υποτιθέμενο και όχι τον πραγματικό ή τον αληθινό. Με άλλα λόγια, κατά τον κονδυλοφόρο, κατ’ ουδένα τρόπο δεν διεξήχθη απελευθερωτικός αγώνας από τον λαό μας. Δυστυχώς, μέχρις εδώ φτάσαμε σ’ αυτόν τον έρμο τόπο. Τον παλλαϊκό αγώνα τού 1955, που εγκωμιάστηκε από όλο τον κόσμο και στη διάρκειά του θυσίασαν τη ζωή τους ο ανθός της Κύπρου, τολμούν απαίδευτοι και άσχετοι κονδυλοφόροι να τον διαγράψουν με μια μονοκοντυλιά. Και ο λόγος; Επειδή μόνο έτσι εξυπηρετούνται οι πολιτικές τους θέσεις, που έχουν να κάμουν με την αποδοχή της όποιας λύσης στο εθνικό μας θέμα. 

Ο εν λόγω κονδυλοφόρος δεν δέχεται να χαρακτηρίζεται ο ένοπλος αγώνας του λαού μας ως απελευθερωτικός, γιατί, τάχα, στόχος του ήταν η «ένωσις» της Κύπρου με την Ελλάδα και όχι η ανεξαρτησία της. Κι όμως!  Όταν άρχιζε ο αγώνας τού 1955-1959, η ένωση για τον λαό μας ταυτιζόταν απόλυτα με την ελευθερία.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφέρουμε ότι η Κρήτη αγωνιζόταν για μια, σχεδόν, εκατονταετία, από το 1821 έως το 1913, οπότε πέτυχε τον στόχο της, που δεν ήταν άλλος από την ένωση με τη μάνα Ελλάδα. Για τους Κρητικούς η ένωση σε τίποτα δεν διέφερε από την ελευθερία. Και επειδή ο κονδυλοφόρος αναφέρεται στη μειονότητα τού 18% των  Τουρκοκυπρίων, που αντιτάσσονταν στην ένωση και ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη η πραγματικότητα αυτή, καλό θα ήταν να ξέρει ότι οι τουρκόφωνοι Κρητικοί ξεπερνούσαν σε ποσοστό το 30% του συνολικού πληθυσμού της Κρήτης, όταν το νησί ενώθηκε με την Ελλάδα. Εξάλλου, είναι καλά γνωστό σε όλους ότι οι μειονότητες δεν λείπουν από καμιά χώρα και ότι, ανά το παγκόσμιο, γίνεται αποδεκτή η θέση: Η πλειονότητα αποφασίζει και η μειονότητα προστατεύεται. Αυτό έγινε και αυτό γίνεται με τις άλλες μειονότητες της Κύπρου, Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους, χωρίς να δημιουργείται κανένα πρόβλημα.

Επίσης, ο εν λόγω κονδυλοφόρος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι το αίτημα της ενώσεως ήταν μέρος του αγώνα των διαφόρων κρατών για εθνογένεση, ήτοι να ενωθούν σε ένα κράτος όλες οι περιοχές των οποίων οι κάτοικοι ανήκαν στο ίδιο έθνος. Αυτήν την πορεία ακολούθησαν τα διάφορα ιταλικά και τα γερμανικά κρατίδια, μέχρις ότου δημιουργήσουν τα μεγάλα κράτη της Ιταλίας και της Γερμανίας. Η Κύπρος, νησί ελληνικό από τα χρόνια τα παλιά, είχε κάθε δικαίωμα να αγωνίζεται για ένωση με την Ελλάδα.

Εκτός των πιο πάνω, ο κονδυλοφόρος με τις απαράδεκτες θέσεις δεν μένει ως εδώ, αλλά προχωρεί ένα βήμα παραπέρα. Διατυπώνει την άποψη ότι θα ήταν προτιμότερο να παραμέναμε αποικία του Ηνωμένου Βασιλείου αντί να επιδοθούμε στον αγώνα του 1955-1959. 

Για την πιο πάνω θέση του κονδυλοφόρου, αρκεί να πούμε ότι πρόκειται για εκ των υστέρων γνώμη και, μάλιστα, ύστερα από τη μεσολάβηση της τουρκικής εισβολής τού 1974 και τα τραγικά αποτελέσματά της. Εκτός τούτου, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας τού 1950 πολλές αποικίες ξεσηκώθηκαν εναντίον των αποικιοκρατών για να κερδίσουν την ελευθερία τους. Και εσύ σκέφτεσαι. Ήταν ποτέ δυνατόν να υστερήσει η Κύπρος σ’ αυτούς τους αγώνες, ένα νησί με ιστορία και παράδοση αιώνων, σε αντίθεση με τους επαναστατημένους λαούς της Ασίας και της Αφρικής, που, ουσιαστικά, δεν ήξεραν από πού κρατούσε η σκούφια τους; Η θέση του συγγραφέα ότι, δήθεν, τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούσαν ότι δεν ήταν συμβατές οι έννοιες της απελευθέρωσης και της   ελληνοκυπριακής κυριαρχίας, μιας και υπήρχε η τουρκοκυπριακή μειονότητα, είναι αρλούμπες του αέρα και δεν χρειάζονται σχόλια. Απάντηση για το θέμα αυτό έδωσε ο μεσολαβητής του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Γκάλο Πλάζα, με τη σχετική του έκθεση, τον Μάρτιο του 1965.

Για τις υπόλοιπες ανοησίες του κονδυλοφόρου ότι, δήθεν, με την ένωση ο λαός μας θα καταπιεζόταν από τα δικτατορικά καθεστώτα της Ελλάδας, όπως συνέβαινε και με τους κατοίκους της Ελλάδας, την απάντηση έδωσαν προκαταβολικά οι Έλληνες της Κύπρου με το σύνθημα «την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες».

* Φιλόλογος