Η μάνα Ελλάδα φέρθηκε πάλι σαν μητριά…
Είναι αναμφισβήτητο ότι η ελληνογαλλική συμφωνία έδωσε μια ανάσα στην Ελλάδα, που όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν, ουσιαστικά, μόνη απέναντι στις συνεχείς και κλιμακούμενες απειλές της Τουρκίας εναντίον της.
Η Ελλάδα στα 11 αυτά τελευταία χρόνια δεν ήταν σε θέση να εξυπηρετήσει τις αμυντικές της ανάγκες, καθώς οι εγκληματικοί όροι των μνημονίων απομυζούσαν το σύνολο του ΑΕΠ, όσο δηλαδή περίσσευε μετά την εξασφάλιση της εντελώς στοιχειώδους επιβίωσης του λαού της.
Ήταν ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα όφειλε να προμηθευθεί ότι καλύτερο προσφέρονταν στην αγορά όπλων για την περίπτωσή της, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει την ανεξέλεγκτη επιθετικότητα της Τουρκίας.
Να υπογραμμιστεί εδώ ότι η Γαλλία δεν αναλαμβάνει στο σημείο αυτό την υποχρέωση άμυνας στο πλευρό της Ελλάδας, μόνον και αποκλειστικά για λόγους φιλίας, αλλά και επειδή έχει η ίδια σημαντικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και επειδή αντιλαμβάνεται αυτά που οι λοιποί εταίροι μας αρνούνται να δουν, δηλαδή τον θανάσιμο κίνδυνο για την Ευρώπη, και την υφήλιο, μιας Τουρκίας κυρίαρχης σε Αιγαίο και Μεσόγειο.
Θα πρέπει συνεπώς λογικά να υποτεθεί ότι η Γαλλία δεν θα είχε καταρχήν αντίρρηση, για τη συμμετοχή της Κύπρου που είναι άλλωστε και αυτή Ελλάδα, και που αυτόματα θα έπρεπε να αποτελέσει το τρίτο μέλος της αμυντικής συμφωνίας. Αυτή θα ήταν Γαλλία-Ελλάδα-Κύπρος.
Δεν χρειάζεται να τονίσω ότι πρόκειται για ανεπίτρεπτη, για αδικαιολόγητη, για επικίνδυνη, αλλά και για άκρως τραυματική παράλειψη η μη συμπερίληψη της Κύπρου σε αυτή την, όντως, ιστορική συμφωνία. Πρόκειται για παράλειψη που άθελα φέρνει στο νου την ατυχέστατη ρήση του παρελθόντος ότι «η Κύπρος είναι μακριά».
Οικονομολόγος
MSc Φοιτητής στις Διεθνείς Σχέσεις, τη Στρατηγική και την Ασφάλεια Γραμματέας Νεολαίας Δημοκρατικού Κόμματος Λεμεσού.
