Ο κόσμος βρέθηκε αιφνιδιαστικά στο επίκεντρο ιστορικών κοσμογονικών αναδιαμορφώσεων που αλλοιώνουν το καθιερωμένο status του γεωπολιτικού κατεστημένου, με τη συμφωνία Ηνωμένων Πολιτειών-Βρετανίας-Αυστραλίας. Αναπροσαρμόζεται η σκακιέρα των ισχυρών διεθνών συμφερόντων και κατ’ επέκταση αλλοιώνεται η εικόνα των επιρροών και των επιδιώξεων του σύγχρονου κόσμου. Φανερώνεται ο «κίτρινος φόβος» που συγκαλυπτόταν, έμμεσα ομολογείται η φενάκη με την ονειροπλασία του Τούρκου Προέδρου, η Αγγλία απομακρύνεται από τη Μεσόγειο, η Γαλλία αναγνωρίζεται ουσιαστικά η δύναμη επιρροών στη Μεσόγειο, διαφαίνεται νέος ρόλος της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή, όπως επί Βενιζέλου το 1917, επισημαίνονται ενδεχόμενα ανάπτυξης των ρωσικών επιρροών, στα Βαλκάνια επικυρώνονται οι γεωπολιτικές συμφωνίες και η πολιτική Ευρασίας περιορίζεται.
Τεκμαίρεται δε ότι οι δύο υπερδυνάμεις Γαλλία και Ρωσία δεν πρόκειται να ανεχθούν «Οθωμανική Αυτοκρατορία 21ου αιώνα» στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης. Ούτως εχόντων των πραγμάτων: Η όλη κατάσταση μπορεί να συγκριθεί με εκείνη των προηγηθέντων στη Μέση Ανατολή και στην Κεντρική Ευρώπη, όταν με τις συνομιλίες Sykes-Picot (1916) άλλαξαν οι σφαίρες επιρροής, με τη Συρία και τη Νότια Τουρκία να περιέρχονται στη γαλλική σφαίρα και Ιράκ και Ιορδανία με τμήμα του Ιράν στην αγγλική (10.6.2019). Στην Ευρώπη, ο Τσιάμπερλεν και ο Νταλαντιέ εκχωρούν τη Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας (διαμελισμός) στους Γερμανούς (Χίτλερ) με τις συνομιλίες Μονάχου [(29 Σεπτ. 1938) (Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσιάμπερλεν, Νταλαντιέ)] και παρασκηνιακά αναγνωρίζεται η επιδίωξη του Γερμανού Καγκελαρίου για «χώρο επιβιώσεως» (Liberstraum), χωρίς όμως να τερματίζεται ο ασφυκτικός αποκλεισμός της γερμανικής βιομηχανίας από τους Άγγλους, που τελικά οδήγησε τον Χίτλερ στην κατάληψη της Πολωνίας και στην κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Αγγλογάλλους.
Τότε δεν υπολογίστηκαν οι βλέψεις της Σοβιετικής Ενώσεως και οι ιστορικές κρίσεις με τους Ρωσοτουρκικούς Πολέμους (1568, 1768, 1877, 1878, 1915), που διαιώνισαν εχθρικές πολιτικές ανάμεσα στις δυο χώρες, ούτε φαίνεται να δόθηκε η δέουσα σημασία στις απώτερες σοβιετικές βλέψεις για ευρύτητα επιρροών στη Μέση Ανατολή και στη Μεσόγειο. Και ήταν προέκταση ο «ψυχρός πόλεμος» που στόχευε στην αντιστράτευση στη σοβιετική επέκταση, με κύριο στόχο την «ανάσχεση» κατά George Kennan (containment) 22.2.1946, και τα βρετανικά ανοίγματα Τσιόρτσιλ στον Φούλτον (ΗΠΑ), 5.3.46.
Σήμερα τα γεωπολιτικά πράγματα αναδιαμορφώνονται άρδην. Αμερικανοί και Άγγλοι αποχωρούν από Λιβύη, Συρία, Αφγανιστάν, αποσύρονται από τη Μεσόγειο, αναπτύσσουν πολιτική στον Ειρηνικό, στοχοποιούν την κινέζικη οικονομία, η Τουρκία ονειρεύεται ανασύσταση μεσογειακής αυτοκρατορίας και ανάπτυξη σε μεγάλη δύναμη ακόμη και με τοπικούς πολέμους (Ελλάδα), και η Ρωσία αναμένει την ώρα της, εμπορευόμενη βέβαια τα πολεμικά της επιτεύγματα όπως τους S400 και άλλα πολεμικά είδη ξηράς, θάλασσας και αέρα. Και η Τουρκία του Ερντογάν παρουσιάζεται πρόθυμη αγορά, παρ’ όλη την οικονομική της καθίζηση, τη συμμαχική της πτώχευση και την πολιτική και οικονομική της αμφισβήτηση. Διότι η μεν Ρωσία επισωρεύει δισεκατομμύρια στο εθνικό θησαυροφυλάκιο, αλλά δεν εγκαταλείπει τα σχέδιά της για ευρεία επικράτηση στον μεσογειακό χώρο που τελικά θα θάψουν την παρανοϊκή αυταπάτη Ερντογάν. Παράλληλα η γαλλική κυριαρχία στη Μεσόγειο, με την ευλογία των Ηνωμένων Πολιτειών, καθίσταται γεγονός μη αντιλεγόμενο και οι γαλλικές δυνατότητες ισχυροποιούνται σε κορυφαία πραγματικότητα που εγγυάται τις δυνατότητες της πυρηνικής υπερδύναμης.
Υπ’ αυτή την έννοια διανοίγεται και για την Κύπρο μας ευκαιρία ενεργειών για ανάπτυξη «χώρου επιβιώσεως», σε μια ατμόσφαιρα πολύπλευρων αποπνικτικών πιέσεων που καθιστούν προβληματική τη ζωή μας στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον. Και φαίνεται πως το έχει αντιληφθεί έστω και αργά η ηγεσία μας και, επιτέλους, αντιδρά όπως επιβαλλόταν από ετών. Μόνο που η πολιτική, ώς αυτή τη στιγμή, αντίσταση στις κατοχικές επιδιώξεις δεν αποτελεί πανάκεια στην κατοχική επιδημία. Γιατί μια επιβεβλημένη από τις συγκυρίες απελευθερωτική προσπάθεια δεν είναι νοητό να εκφράζεται με λόγια. Τα λόγια είναι «έπεα πτερόεντα» για τον Τούρκο εισβολέα. Και απωθούνται στη διακωμώδηση από την πολεμική επιθετικότητα, όπως έγινε με το ερευνητικό πλοίο που εκδιώχθηκε από τη θαλάσσια κυπριακή ζώνη τις προάλλες και ήδη ναυλοχεί στο απάνεμο καταφύγιο της Λάρνακας.
Κατά ταύτα οφείλουμε να κινηθούμε κατά τις υπαγορεύσεις της ιστορικής σοφίας, προς αντιμετώπιση του βοώντος τουρκικού κινδύνου αλλά και από όσα η ανάγκη των επί θύραις κοσμογονικών πραγματικοτήτων που ήδη σαλπίζουν συναγερμό στην επικαιρότητα που συγκροτούν αφυπνιζόμενα πρότυπα, όπως τα προπολεμικά του παρελθόντος αιώνος στη Μέση Ανατολή αλλά και τα προπολεμικά της δεκαετίας του ’30 και ακολούθως τα μεταπολεμικά της επομένης δεκαετίας του ’40 του «ψυχρού πολέμου». Πρέπει να αλλάξουμε τακτική επιβίωσης. Να εγκαταλείψουμε χωρίς δισταγμούς που υποβάλλουν τα απόκρυφα συμφέροντα της καμαρίλας και οι εργολάβοι της ευκαιρίας που θησαυρίζουν κερδοσκοπώντας στις κατασκευές δρόμων, πλατειών και άλλων ψηφοθηρικών εφευρημάτων. Και να εκμεταλλευτούμε τις γαλλικές προσφορές που η Ελλάδα ήδη εξασφαλίζει (1910) παραμερίζοντας τις γκρίνιες και τις παραπολιτικές πανουργίες με πρωτοσέλιδες πλεκτάνες των επιτηδείων. Η ελληνική Κυβέρνηση, ακολουθώντας την προγονική παρότρυνση «έασον αυτούς μεμψιμοιρείν», μετατρέπει τη χώρα σε αστακό, βεβαία ότι μόνον με την πολεμική προπαρασκευή εκμηδενίζει τους πολεμικούς κινδύνους, διότι οι μη προνοούντες είναι τα θύματα των Αρμαγεδδώνων… Αφανίζονται από τον επιδρομέα και την απρονοησία όσοι συμπεριφέρονται όπως «αι μωραί παρθένοι» της ευαγγελικής περικοπής και παραμένουν στην Ιστορία παραδείγματα προς αποφυγήν. Σημαίνουν, λοιπόν, συναγερμό οι σκουντρωμένοι ουρανοί και επιβάλλουν αφύπνιση οι άνεμοι των επικίνδυνων καιρών…
