Χωρίς άλλο, εδώ που φτάσαμε, δικαιολογείται κανείς να διαφωνεί και, μάλιστα, με τον πιο έντονο τρόπο, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, για πολλά και διάφορα θέματα, που ταλανίζουν στις μέρες μας αυτόν τον έρμο τόπο. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του είδαμε να συμβαίνουν σημεία και τέρατα σε όλους τους τομείς της κυπριακής κοινωνίας. Όμως, την ίδια στιγμή, πρέπει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Ο τυφλός φανατισμός οπωσδήποτε βλάφτει και εμποδίζει τη σωστή αξιολόγηση καταστάσεων και γεγονότων.
Έτσι, όταν ο νυν Πρόεδρος της Κύπρου ενεργεί με τον δέοντα τρόπο ή παραθέτει λογικά επιχειρήματα αναφορικά με την αντιμετώπιση ενός θέματος, αυτό θα πρέπει να τυγχάνει αναγνώρισης και, ταυτόχρονα, να πιστώνεται ο πρόεδρος με καλές προθέσεις για τη συγκεκριμένη περίπτωση και όχι να συνεχίζεται η άγαρμπη πολεμική εναντίον του ως να μη διαπιστώνεται οτιδήποτε το θετικό στη στάση του. Οι δηλώσεις του αναφορικά με την πολιτική ισότητα, που θα πρέπει τάχα να απολαμβάνουν οι Τουρκοκύπριοι σε περίπτωση εφαρμογής και λειτουργίας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, κινούνται μέσα σε λογικά πλαίσια. Έχει απόλυτο δίκαιο, όταν επιμένει ότι η ισότητα αυτού του είδους ισοδυναμεί, στην πράξη, με ανισότητα πρώτου βαθμού.
Κι αλήθεια! Η απλή λογική επιτάσσει ότι η καταπληκτική πλειονότητα του πληθυσμού της χώρα μας, που εξικνείται μέχρι το 82%, δεν είναι σωστό να μην έχει το δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις επί διαφόρων θεμάτων. Τη στιγμή που η τουρκοκυπριακή κοινότητα θα αποτελέσει τη δεύτερη συνιστώσα πολιτεία μιας αποκεντρωμένης, όπως διαδίδεται, διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας στο νησί μας, οι Τουρκοκύπριοι θα είναι αφέντες στις περιοχές που θα βρίσκονται κάτω από τη δικαιοδοσία τους. Αυτή, τάχα, η πολιτική ισότητα δεν αρκεί για το σύνοικο στοιχείο; Tι άλλο θέλει μια μειονότητα με ένα ποσοστό πληθυσμού που κυμαίνεται γύρω στο 18%; Ασφαλώς, και οι ίδιοι θα συμμετέχουν, με τέσσερεις από ένα σύνολο έντεκα υπουργών, στις συζητήσεις που θα διεξάγονται ανάμεσα στα μέλη της κεντρικής κυβέρνησης, και θα έχουν το δικαίωμα να εκθέτουν τις δικές τους θέσεις και τους δικούς τους προβληματισμούς, οπωσδήποτε και τις δικές τους αντιρρήσεις, επί όλων των θεμάτων για τα οποία θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις. Η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου της κεντρικής κυβέρνησης με τέσσερις Τουρκοκύπριους υπουργούς είναι ένα άλλο δείγμα της δημιουργίας μιας προνομιούχας κοινότητας, αυτής των Τουρκοκυπρίων, σε βάρος της ελληνοκυπριακής, η οποία θα εκπροσωπείται με εφτά υπουργούς. Γιατί, δηλαδή, ο αριθμός των υπουργών της κεντρικής κυβέρνησης να μην ήταν ανάλογος της σύνθεσης του κυπριακού πληθυσμού, ήτοι 8 προς 2, αφού αυτή βασίζεται επί εθνοτικών κριτηρίων; Ασφαλώς, η απάντηση είναι μία, η εξής. Για να ευνοούνται και πάλι οι Τουρκοκύπριοι!
Στα άλλα ομόσπονδα κράτη, για την εκλογή της κεντρικής κυβέρνησης συμμετέχουν ισότιμα οι πολίτες όλων των συνιστωσών πολιτειών, χωρίς καθόλου να τίθενται εθνοτικά κριτήρια και περιορισμοί οποιουδήποτε είδους. Δυστυχώς, η μικρή μας πατρίδα κατάντησε η χώρα των εξαιρέσεων και των πειραματισμών. Έτσι, όταν αναρωτιέσαι πού αλλού εφαρμόζονται τέτοιες πρόνοιες, όπως αυτές τής εκ περιτροπής προεδρίας, της μιας θετικής τουρκοκυπριακής ψήφου για τελική έγκριση των αποφάσεων της κεντρικής κυβέρνησης, του καθορισμού ελάχιστου ποσοστού για εγκατάσταση πολιτών τής μιας κοινότητας στο έδαφος της άλλης συνιστώσας πολιτείας, παίρνεις απαντήσεις με τις οποίες ορθώνονται οι τρίχες της κεφαλής σου. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων σού αποκρίνονται οι δήθεν ειδήμονες. Ναι, πρόνοιες αυτού του είδους θα βρεις στα συντάγματα κάποιων απομακρυσμένων νησιών-κρατών του Ειρηνικού Ωκεανού ή κάποιων κρατιδίων που βρίσκονται στις άκρες του κόσμου. Ασφαλώς, με αυτές τις απαντήσεις αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης και, ως εκ τούτου, το θέμα θεωρείται λήξαν. Και το χειρότερο! Ανάμεσα στους θιασώτες αυτών των εξεζητημένων και απαράδεκτων προνοιών συγκαταλέγονται, ποιος να το πίστευε, και τα, κατ’ όνομα, προοδευτικά κόμματα του τόπου μας, όπως το ΑΚΕΛ. Αντί το κόμμα αυτό να αγωνίζεται και να επιμένει αταλάντευτα στη δημιουργία ενός καθόλα δημοκρατικού κράτους, επιμένει στην παροχή πλείστων όσων προνομίων στους Τουρκοκυπρίους σε βάρος των Ελληνοκυπρίων. Τι να σκεφτεί και τι να πει κανείς;
Χωρίς άλλο, η πολιτική ισότητα δημιουργεί ανισότητα με την παροχή προνομίων στους Τουρκοκυπρίους. Αφού, λοιπόν, αυτή προσφέρει περισσότερα στους μεν και λιγότερα στους δε, δεν έχει καμιά σχέση με την ισότητα. Λέμε ότι η ισότητα μεταξύ άνισων μεγεθών καταντά ανισότητα!
*Φιλόλογος
