Ο κόσμος στον οποίο ζούμε και ότι χαρακτηρίζει τον ανθρώπινο πολιτισμό σήμερα, τεχνικά και επιστημονικά επιτεύγματα, τέχνη, φιλοσοφία, θρησκεία, δομή και λειτουργία της κοινωνίας, είναι σε συντριπτικό βαθμό δημιούργημα των προηγούμενων γενιών και σε ελάχιστο δικό μας.
Θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει τον ανθρώπινο πολιτισμό και κοινωνία με ένα περιβόλι το οποίο καλλιεργούν και αναπτύσσουν διαδοχικά διάφορες γενιές-γεωργοί. Τα φυτά που μεγαλώνουν είναι τα επιτεύγματα του πολιτισμού. Οι δε καρποί τους είναι τα ωφέλη που προκύπτουν για τους ανθρώπους από την πρόοδο του πολιτισμού. Για να καρποφορήσει το περιβόλι απαιτείται σκληρή δουλειά. Όργωμα, σπορά, φύτεμα και συνεχής περιποίηση και φροντίδα των φυτών. Πότισμα, κλάδεμα και καταπολέμηση των ζιζανίων και άλλων απειλών, που κατά καιρούς εμφανίζονται, για την ανάπτυξη, ακόμη και ύπαρξη, των φυτών. Τις εργασίες αυτές εκτελούν διαδοχικά οι διάφορες γενιές-γεωργοί.
Καθήκον μιας οποιασδήποτε γενιάς σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας είναι να φροντίζει το περιβόλι και να αυξάνεται η παραγωγή. Να διατηρήσει τα θετικά τα οποία κληρονόμησε από τις προηγούμενες γενιές και να τα παραδώσει στην επόμενη. Να βελτιώσει ότι αρνητικό παρέλαβε, να συμβάλει στην πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού και να παραδώσει στην επόμενη γενιά έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που παρέλαβε. Το καθήκον αυτό αυτά κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Πολλές γενιές παραδώσανε πολύ λιγότερα από αυτά που λάβανε. Άλλες απόλαυσαν τους καρπούς του χωραφιού αλλά δεν φρόντισαν τα φυτά και δεν είχε καρπό για τους επόμενους. Άλλες μάλιστα κάψανε και το ίδιο το περιβόλι.
Στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο έτυχε σε εμάς η τιμή και ευθύνη να φροντίσουμε το περιβόλι. Μέγιστα αγαθά τα οποία κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας είναι η πατρίδα και η ελευθερία μας. Η ελευθερία να ζει κανείς, να κάνει οικογένεια, να μετακινείται, να εργάζεται, να εκφράζεται, να αναπτύσσεται σύμφωνα με τις δυνατότητες του και να λατρεύει τον Θεό. Κληρονομιά που αποκτήθηκε με αμέτρητες θυσίες και αγώνες από τους προγόνους μας. Από την γενιά της μάχης του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών, μέχρι τις γενιές του 1821, του μακεδονικού αγώνα και του 1940. Αυτά λοιπόν μας έταξε η μοίρα να προστατεύσουμε και να αυξήσουμε.
Εμείς λοιπόν τι κάνουμε; Εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του κορονοϊού και την προστασία της δημόσιας υγείας από μια ασθένεια με πολύ χαμηλό ποσοστό θνησιμότητας στον γενικό πληθυσμό, παντελώς ασήμαντο στις μικρές ηλικίες και με μέσο όρο ηλικίας των θανόντων κοντά ή πάνω από το προσδόκιμο ζωής, η πολιτεία, με την ανοχή του γενικού πληθυσμού, έχει επιβάλει πρωτόγνωρους περιορισμούς σε θεμελιώδεις ελευθερίες. Οι πολίτες έχουν χωριστεί σε ομάδες, ανάλογα με την κατάσταση εμβολιασμού τους ως προς την συγκεκριμένη ασθένεια, με διαφορετικά δικαιώματα και απαιτείται η επίδειξη υγειονομικών πιστοποιητικών για συμμετοχή στην κοινωνική ζωή της χώρας, για την εργασία, για την αγορά τροφίμων ακόμη και την εκτέλεση των θρησκευτικών μας καθηκόντων.
Bασικά προαπαιτούμενα για την υγιή λειτουργία της κοινωνίας, την πρόοδο της και την επιτυχή αντιμετώπιση των αναπόφευκτων δυσκολιών που συνοδεύουν την ύπαρξη μας είναι η αγάπη, η εμπιστοσύνη και η συνεργασία μεταξύ των μελών της. Τα περιοριστικά μέτρα τα οποία έχουν ληφθεί πλήττουν καίρια τα αισθήματα αυτά. Η αγάπη και η εμπιστοσύνη έχουν αντικατασταθεί από τον φόβο, την καχυποψία και την διχόνοια. Και όποτε αυτά ευδοκίμησαν σε μία κοινωνία, μεγάλες συμφορές ακολούθησαν. Πολυτέλεια που δεν αντέχει η χώρα μας η οποία πολλά προβλήματα και απειλές αντιμετωπίζει τα οποία μόνον μέσα από την αγάπη και ομόνοια των πολιτών της έχει ελπίδα να αντιμετωπίσει.
Αγαπητοί μου συμπατριώτες. Σε λίγες μέρες ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε την 28η Οκτωβρίου, την επέτειο της αρχής του μεγάλου και αιματηρού αγώνα που διεξήγαν οι πρόγονοι μας εναντίον του Ιταλο-Γερμανικού άξονα προκειμένου να υπερασπίσουν την ελευθερία μας. Ελευθερία για όλους και όχι υπό συνθήκες. Αντί να μοιρολατρούμε και να μετράμε καθημερινά κρούσματα, ας δούμε την παρούσα κρίση και περίοδο ως ένα δώρο του Θεού στην γενιά μας. Μια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τον πνευματικό λήθαργο στον οποίο έχουμε περιπέσει εξαιτίας του υλισμού, της ηδονολατρίας και της αθεΐας. Μία ευκαιρία να φανούμε αντάξιοι στο ελάχιστο των ενδόξων προγόνων μας. Να τους τιμήσουμε όχι με ανούσιες παρελάσεις και ομιλίες αλλά υπερασπιζόμενοι αυτά για τα οποία αγωνίστηκαν, λέγοντας και εμείς το δικό μας ΟΧΙ.
ΟΧΙ στην περιστολή βασικών ελευθεριών, όπως της μετακίνησης, εργασίας, εκπαίδευσης, διαμαρτυρίας ακόμη και της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων.
ΟΧΙ στην αισχρή απαίτηση επίδειξης υγειονομικών πιστοποιητικών (safepass), ή οποιουδήποτε είδους πιστοποιητικού, για συμμετοχή στην κοινωνική ζωή της χώρας μας, από αγορά βασικών ειδών διατροφής μέχρι την εργασία ή τον εκκλησιασμό.
ΟΧΙ στον διαχωρισμό της κοινωνίας σε διαφορετικές ομάδες με διαφορετικά δικαιώματα ανάλογα με την κατάσταση εμβολιασμού των μελών τους ή οποιουδήποτε άλλου ιατρικού, κοινωνικού, θρησκευτικού, πολιτικού ή ιδεολογικού κριτηρίου. Παρόμοιοι διαχωρισμοί επιχειρήθηκαν στο παρελθόν με τραγικά αποτελέσματα. Ιδιαίτερα από την Ναζιστική Γερμανία με φυλετικά κριτήρια και την μετεμφυλιακή Ελλάδα με πολιτικά όπου για μεγάλο διάστημα ήταν σχεδόν αδύνατο να εργαστεί κάποιος χωρίς πιστοποιητικό κοινωνικών φρονήματων. Η δε περίπτωση της Γερμανίας οδήγησε σε αιματοκύλισμα της Ευρώπης.
ΟΧΙ στον υποχρεωτικό εμβολιασμό κατά του κορονοϊού ή τον έμμεσο εξαναγκασμό των πολιτών σε αυτόν και γενικότερα της παρέμβασης στο σώμα ενός ανθρώπου προς όφελος του ιδίου ή άλλων. Εάν δεχτούμε σήμερα επέμβαση στο σώμα κάποιων (ιδιαίτερα των παιδιών) μέσω του υποχρεωτικού ή εκβιαστικού εμβολιασμού προς όφελος κάποιων άλλων, τι θα επακολουθήσει; Υποχρεωτική αιμοδοσία ή δωρεά και μεταμόσχευση οργάνων; Ιατρικά πειράματα σε λίγους για το γενικό καλό, όπως έκανε ο Μέγκελε στην Ναζιστική Γερμανία; Η διεθνής κοινότητα εξέφρασε την αντίθεση της σε τέτοιες πρακτικές με τον κώδικα της Νυρεμβέργης (1947), την Σύμβαση του Οβιέδο (1997) καθώς και τη πρόσφατο ψήφισμα του συμβουλίου της Ευρώπης (28 Ιανουαρίου 2021).
ΟΧΙ στην κακοποίηση των νέων, του μέλλοντος της χώρας, οι οποίοι ενώ δεν κινδυνεύουν από τον κορονοϊό περισσότερο από μία κοινή γρίπη, τους επιβάλλονται περιορισμοί στην εκπαίδευση, και την κοινωνικότητα.
Η επιβολή και αποδοχή των ανωτέρω μέτρων είναι μια προδοσία στην μνήμη των προγόνων που δώσαν την ζωή τους για την πατρίδα και την ελευθερία. Από αυτούς που πέσανε στην μάχη του Μαραθώνα μέχρι αυτούς που πολεμήσανε και πέθαναν στα παγωμένα βουνά της Πίνδου το 1940. Είναι μια προδοσία προς την επόμενη γενιά, στα παιδιά μας, στα οποία ετοιμαζόμαστε να κληρονομήσουμε έναν κόσμο πολύ χειρότερο από αυτόν που παραλάβαμε.
Ιδού λοιπόν η ευκαιρία. Να κάψουμε το περιβόλι ή να φανούμε αντάξιοι των προγόνων μας λέγοντας και εμείς το δικό μας ΟΧΙ. ΟΧΙ στην περιστολή των ελευθεριών μας και στον διχασμό της κοινωνίας. ΟΧΙ στην μετατροπή της χώρας μας από ελεύθερη δημοκρατία σε υγειονομική δικτατορία!
* Καθηγητής Τμήματος Μαθηματικών και Στατιστικής Πανεπιστημίου Κύπρου.
