Πρώτη ημέρα στο σχολείο την περασμένη Δευτέρα για τα παιδάκια των Δημοτικών. Το πρόγραμμα περιλάμβανε, εκτός από πρωινό ξύπνημα, καινούργια ενδυμασία, παπούτσια, σχολική τσάντα και φυσικά αρκετό άγχος!
Το άγχος αμφίδρομο τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Ακόμη πιο έντονο για τα πρωτάκια που κλήθηκαν να περάσουν για πρώτη φορά την είσοδο του νέου τους σχολείου. Οι πρώτες ημέρες των παιδιών αφιερώνονται κυρίως για γνωριμία με τους δασκάλους και με τους συμμαθητές τους.
Στα σχολεία θα συναντήσει κάποιος παιδιά που προέρχονται από διάφορα κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Παιδιά με διαφορετική γλώσσα, ήθη, έθιμα, θρησκεία. Παιδιά με κοινωνικές δυσκολίες αλλά και με αναπηρίες. Παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών. Υπάρχει, όμως, και μια μικρή ομάδα παιδιών που η διαφορετικότητά τους οφείλεται σε κάποιο σύνδρομο, που έχουν διαγνωστεί με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας ή έχουν μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχή αυτιστικού φάσματος κτλ.
Όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά όλοι είμαστε ίσοι! Εδώ είναι που εμείς οι γονείς οφείλουμε και πρέπει να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τη διαφορετικότητα. Είναι εδώ που θα πρέπει να ανοίξουμε πρώτα τα δικά μας μυαλά και να μιλήσουμε για αυτές τις μικρές ομάδες. Πρέπει να συμβουλεύσουμε και να περάσουμε το σωστό μήνυμα προς τα παιδιά μας ότι όλοι έχουμε στοιχεία που μας διαφοροποιούν από τους άλλους.
Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να παραγκωνίζουν οποιαδήποτε αρνητικά συναισθήματα, όπως υπεροψία, εγωισμό. Να μην έχουν κριτήριο το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο και να αγκαλιάζουν όλα τα παιδιά.
Σκεφτείτε για παράδειγμα ένα παιδάκι με διαφορετικότητα την πρώτη ημέρα στο σχολείο και να μένει μόνο του. Το ίδιο και τη δεύτερη αλλά και τις υπόλοιπες. Διερωτηθήκατε ποτέ ποια συναισθήματα θα διακατέχουν αυτό το παιδί; Πώς αισθάνονται οι γονείς όταν βλέπουν το παιδί τους περιθωριοποιημένο και θλιμμένο; Πώς αυτό το παιδί θα ενταχθεί σε ένα σύνολο όταν το σύνολο το απορρίπτει! Πώς αυτό το παιδί θα πάρει αγάπη εκτός από αυτήν των γονιών του, όταν τα παιδιά το αγνοούν και δεν το εντάσσουν στην ίδια μαθητική κοινότητα!
Όλα αρχίζουν από την οικογένεια. Εκεί μπαίνουν τα σωστά θεμέλια. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να αποδέχονται, να αγκαλιάζουν τη διαφορετικότητα και να την εντάσσουν στην καθημερινότητά τους. Αυτό για να γίνει πρέπει πρώτα οι γονείς να αντιληφθούμε και να αποδεχθούμε ότι η διαφορετικότητα είναι μέρος του συνόλου της κοινωνίας.
Ας μην κλείνουμε τα αφτιά και τα μάτια μας. Ας αλλάξουμε αυτή την κοινωνία προς το καλύτερο.
