Η στήλη αυτή, αμέσως ύστερα από την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στο ύπατο αξίωμα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και την έναρξη της πρώτης του θητείας, είχε την τόλμη να χαρακτηρίσει ως έξυπνο και, ταυτόχρονα, απρόβλεπτο και επικίνδυνο τον νεοεκλεγέντα, την περίοδο εκείνη, Πρόεδρο της Κύπρου. Αν αυτοί οι χαρακτηρισμοί ανταποκρίνονται, έστω και κατ’ ελάχιστον, στην αλήθεια, αφήνεται στον καθένα να κρίνει και να αποφασίσει.
Από τότε μέχρι σήμερα, παρήλθαν οκτώ και πλέον έτη, αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα για να μπορέσει ο καθένας μας να σχηματίσει ολοκληρωμένη αντίληψη και να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα όσον αφορά στην προσωπικότητα και την ιδιοσυγκρασία του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη.
Από όσα βλέπουμε, από αυτά που ακούμε από τον ίδιο τον Πρόεδρο ή και από άλλους για το πρόσωπο και τον χαρακτήρα του, από ένα σωρό ενέργειές του, από τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση, από τις θέσεις του, τον τελευταίο καιρό, αναφορικά με το εθνικό μας θέμα, όλα αυτά, στο σύνολό τους, φέρνουν στη μνήμη μας τον Ιανό, θεό των αρχαίων Ρωμαίων, που κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμά του ήταν τα δύο πρόσωπα που έφερε, το ένα στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού του και το άλλο στο πίσω.
Ο Νίκος Αναστασιάδης, πριν από την εκλογή του στην Προεδρία, ήταν γνωστός για τη σκληρότητα και την ακαμψία του χαρακτήρα του, αλλά και την πολιτική πυγμής που ακολουθούσε. Ήταν πάντοτε αδιάλλακτος, επέμενε διαρκώς στις θέσεις του με απόλυτο τρόπο και ποτέ του δεν τα έβαζε κάτω, είτε είχε δίκιο είτε όχι. Ταυτόχρονα, η αλήθεια πρέπει πάντοτε να λέγεται, είναι σε θέση να εκφράζεται με σχετική ευφράδεια, και επιχειρηματολογεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Εν ολίγοις, θέλει να επιβάλλεται σε όλους και σε όλα και, πάντοτε, απαιτεί να γίνεται το δικό του. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι είναι άνθρωπος πολύ δυναμικός, που πιστεύει στον εαυτό του και διακρίνεται για τη μεγάλη αυτοπεποίθησή του. Μέχρις ενός σημείου, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι πρόκειται και για άνθρωπο νάρκισσο.
Στη διάρκεια της περιόδου για την έγκριση ή την απόρριψη, με δημοψήφισμα, του σχεδίου Ανάν-Χάνεϊ, το 2004, εκδήλωσε με τα όλα του τον γνήσιο και πραγματικό εαυτό του και υποστήριξε με φανατισμό την έγκριση τού πιο πάνω σχεδίου. Δυστυχώς γι’ αυτόν, ο κυπριακός λαός απέρριψε τις θέσεις του με ποσοστό 76%. Ο μεγάλος εγωισμός του δεν του επέτρεψε, τότε, να παραδεχτεί την ήττα του και έφτασε μέχρι του σημείου να κατηγορήσει την κυβέρνηση της πατρίδας του, στα αρμόδια σώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για έλλειψη, τάχα, δημοκρατικών διαδικασιών. Στη συνέχεια, αντελήφθη ότι υπερέβη τα εσκαμμένα και, προς τιμή του, είχε την τόλμη να απολογηθεί και να παραδεχτεί ότι δεν θα έπρεπε να προβεί σε αυτήν την καταγγελία.
Εδώ και αρκετό καιρό και, συγκεκριμένα, ύστερα από την αποτυχία των συνομιλιών για λύση του εθνικού μας θέματος στο Γκραν Μοντανά της Ελβετίας, φαίνεται ότι ο Πρόεδρος έχασε τον μπούσουλα και ακολουθεί μια επαμφοτερίζουσα πολιτική στο Κυπριακό. Παλαιότερα, ήταν ένθερμος οπαδός της όποιας λύσης, όμως, στη συνέχεια και κάτω από το βάρος της ευθύνης για την εξεύρεση μιας λειτουργικής λύσης, μετακινήθηκε προς τις θέσεις των «απορριπτικών». Στην πραγματικότητα, αιωρείται μεταξύ των δύο σχολών σκέψης για την επίλυση του εθνικού μας θέματος και το γεγονός αυτό ευθύνεται για τη μετατροπή του σε ένα σύγχρονο Ιανό. Με τις αποφάσεις που παίρνει, άλλοτε φαίνεται αδιάλλακτος και άλλοτε διαλλακτικός. Τα δύο πρόσωπά του, όπως και οι θέσεις του, εναλλάσσονται διαρκώς και μετακινούνται άλλοτε σ’ αυτές της πρώτης σχολής επίλυσης του Κυπριακού και άλλοτε της δεύτερης.
Χωρίς άλλο, αν ο Νίκος Αναστασιάδης ενδιαφέρεται πραγματικά για την υστεροφημία του, θα πρέπει να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Η πολιτική για επίλυση του εθνικού μας θέματος, την οποία ακολουθούν οι οπαδοί της όποιας λύσης, αποδείχτηκε ατελέσφορη. Φως φανάρι ότι στόχος της Τουρκίας παραμένει η επανακατάληψη της Κύπρου. Ό,τι απομένει στον Πρόεδρο είναι να απαρνηθεί, με τόλμη και αρετή, την πολιτική της όποιας λύσης και να επανατοποθετήσει το Κυπριακό στη σωστή του βάση, αυτήν της εισβολής και της κατοχής. Και τότε, για ανταμοιβή του, θα μείνει με ένα και μοναδικό πρόσωπο και όχι με δύο!
* Φιλόλογος
