Είναι μικρή. Λιλιπούτια. Αδύνατη. Χωρίς στήριξη. Χωρίς συμμάχους, χωρίς κανένα, χωρίς τίποτα. Αιώνες μάχεται μέσα σε πολέμους και τρικυμίες. Επιβίωσε μέσα σε τρικυμίες. Και είναι σήμερα ακόμα εδώ. Προσοχή όμως. Είναι εύθραυστη η Κύπρος μας. Γι΄αυτό πρέπει βαθιά να τη στηρίξουμε. Από την αρχαιότητα, η φωτιά αποτέλεσε ένα μέσο το οποίο βοήθησε τον άνθρωπο στην εξέλιξη και στην επιβίωσή του. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης να χρησιμοποιηθεί η φωτιά ως μέσο καταστροφής ή διέγερσης του φόβου από ιδιοτέλεια ή κακοβουλία.
Με αφορμή τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα της 3ης Ιουλίου στο νησί, ο εφιάλτης των πυρκαγιών επανήλθε απειλητικά και σκόρπισε την καταστροφή στον τόπο μας. Ούτε αυτή τη φορά καταφέραμε να αποφύγουμε τη λαίλαπα και αυτό δυστυχώς το πληρώνουμε ως κοινωνία. Οι εστίες φωτιάς που εκδηλώθηκαν τις τελευταίες ημέρες δεν ήταν τυχαίες. Φαίνεται, όπως αναφέρθηκε και αρμοδίως, ότι ήταν «έργο» ασυνείδητων συμπολιτών μας, οι οποίοι ευθύνονται για απώλειες ανθρώπινων ζωών, καταστροφή του περιβάλλοντος, περιουσιών και για χαμό των αβοήθητων, έγκλειστων ζώων.
Η ζωή στις ορεινές περιοχές δεν είναι εύκολη. Η ζωή στις ορεινές περιοχές στηρίζεται αποκλειστικά στη γεωργία. Οι κάτοικοι καλλιεργούν χωράφια και εκτρέφουν ζώα και με τα προϊόντα τους που παράγουν καλύπτουν διατροφικά τις ανάγκες των σπιτιών δίνοντας ανάσα στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ο μόχθος αυτών των ανθρώπων γίνεται ένα με τη γη τους. Ένας ακατάλυτος δεσμός. Δεν είναι άνθρωποι που έχουν έξω από την πόρτα τους έτοιμη τη λιμουζίνα ή οργανώνουν πολυτελή ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς. Μάλιστα, μερικοί από αυτούς, πριν από την πυρκαγιά, είχαν προβεί σε δανεισμό για τη δημιουργία θερμοκηπίων ώστε να διευκολυνθούν οι καλλιέργειές τους. Αυτοί οι άνθρωποι είδαν το βιος τους να χάνεται. Όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει σ’ έναν τόπο, εκεί καταθέτει τα όνειρά του και επενδύει. Ένδειξη αγάπης για τον τόπο.
Ο θάνατος των τεσσάρων ανθρώπων: Marzok, Elisa, Ezad και Maged
Χάθηκαν τέσσερις ανθρώπινες ζωές. Τέσσερις φτωχοί άνθρωποι, εργάτες που ήρθαν στο νησί για ένα καλύτερο αύριο. Αναμένεται, κατόπιν μέσω σοβαρής διερεύνησης, να δοθεί απάντηση στο ερώτημα: Γιατί έχασαν τη ζωή τους αυτές οι τέσσερις ψυχές; Δεν είναι αρκετή μια συγνώμη απέναντι στην απώλεια μιας ζωής. Δεν είναι αρκετή μονάχα μια οικονομική στήριξη στις οικογένειες των θυμάτων.
Το μεγαλείο της αλληλεγγύης: Η αναγνώριση της προσπάθειας των ανθρώπων για τον περιορισμό της πυρκαγιάς είναι αδιαμφισβήτητη. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν μεγάλη και συγκινητική, όπως και η προσέλευση εθελοντών σε αυτή την προσπάθεια.
Ευτυχώς, ο αλτρουϊσμός δεν χάθηκε και μεγαλουργεί ακόμα. Πυροσβέστες και Τμήμα Δασών προ των πυλών. Τεράστιο κύμα αγάπης, απ΄όλους τους πολίτες, άνθρωποι απλοί, λαϊκοί, οργανωμένα σύνολα συνέβαλαν ώστε να μαζευτούν σημαντικές ποσότητες ξηράς τροφής. Ακόμη και μια γιαγιά έχει φέρει στο μαντίλι της τα λιγοστά της χρήματα και λέει σε αρμοδίους «Δώστε τα παρακάτω».
Ένα σοβαρό κράτος: Ένα σοβαρό κράτος δρα ως Προμηθέας όταν ο Αννίβας βρίσκεται προ των πυλών. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχει μια περιμετρική μελέτη για τις περιοχές Βαβατσινιάς, Λευκάρων και όχι μόνο. Είναι αδιανόητο σε στιγμές άγχους, σύγχυσης και πανικού να απουσιάζει η σωστή επιστημονική γνώση και η σωστή διαχείριση της πυρκαγιάς. Είναι αδιανόητο να μη μάθαμε αφότου πάθαμε από την τραγωδία της πυρκαγιάς της Σολιάς του 2011. Κανένα σχέδιο, κανένας οδικός χάρτης, κανένα σοβαρό επενδυτικό σχέδιο πρόληψης κατά των πυρκαγιών. Το σχέδιο σύγχρονου συντονιστικού κέντρου με τεχνολογικά πλεονεκτήματα, ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη της τραγωδίας της Σολιάς, ποτέ δεν υλοποιήθηκε.
Πολλά μπορούν να γίνουν. Είναι προτεραιότητα να προχωρήσουμε σε επενδύσεις σχεδίων πρόληψης με χρονοδιαγράμματα υλοποίησης. Επιβάλλεται η ψήφιση αποτρεπτικών νομοθετικών διατάξεων από το κράτος για τους καταπατητές-ιδιοκτήτες αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις. Επίσης, νομοθετικές διατάξεις για το προσάναμμα καψαλίσματος για γεωργικούς και άλλους λόγους. Δεν αρκεί να κλαίμε επί ερειπίων ή να μεμψιμοιρούμε. Η Πολιτεία χρειάζεται να στέκεται αρωγός δίπλα στους πληγέντες. Αναρωτιέμαι πώς θα αξιωθούμε να δούμε ξανά όλο τον επίγειο παράδεισο όπως τον κληρονομήσαμε. Πόσες δεκαετίες θα χρειαστούν άραγε;
*Καθηγήτρια Φιλολογίας
