Κάποτε πριν χρόνια, από το σχολείο μέχρι τις θυσίες των αγωνιστών, εμπνεόμασταν από πατριωτισμό και αγωνιστικότητα για την πατρίδα. Αργότερα όλα αυτά έσβηναν και όταν η Τουρκία κατέκτησε τη μισή μας πατρίδα, υπήρχαν οι «σοφοί ρεαλιστές» που ξέχασαν ιδανικά και αξίες και μιλούσαν για συνομιλίες με τους Τούρκους. Ήταν ποτέ δυνατόν με συνομιλίες από τους Τούρκους να πάρουμε έστω και δύο δέντρα από αυτά που μας πήραν; Ρωτήστε μέχρι και παιδιά του Γυμνασίου που θυμούνται ακόμα ή ακούν από το σπίτι τους τις κυπριακές αξίες που ασπάζεται ακόμα ο λαός. Και το χειρότερο, αυτή την ψευδαίσθηση έχει και η πολιτική μας ηγεσία. Παρακολούθησα διάφορες συνομιλίες Ελλήνων και Τούρκων ή Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων και λυπόμουν γιατί μπαίναν και βγαίναν οι δικοί μας με τα χαρτιά τους για να πάρουν πίσω έστω και κάποια κομμάτια της Κύπρου.
Τον πατριωτισμό και την αγωνιστικότητα αλλά και την αξιοπρέπεια είτε την έχεις είτε δεν την έχεις στο αίμα σου. Όσοι δεν έχουν αυτές τις αξίες, προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτές παραμερίζοντάς τις ευπρεπώς με διάφορες ψευδολογίες, ότι είναι αδύνατον να υλοποιηθούν αυτές οι αξίες. Και όμως, και χωρίς πόλεμο και με ήττα ακόμα στρατιωτική, μπορεί κάποιος να διατηρηθεί ως πατριώτης, ως αγωνιστής, αξιοπρεπής, φτάνει να μην γονατίσει και να ταπεινωθεί στον εχθρό. Η διατήρηση αυτών των αξιών είναι από μόνες τους κεφάλαιο. Προστρέχουμε σε ταπεινωτικές συνομιλίες για να βρούμε το δίκαιο μας, πράγμα αδύνατον σε τέτοιες διαδικασίες, εκτός και αν αλλάξουν τα δεδομένα που διέπουν τις διεθνείς αρχές και συμπεριφορές. Δεν είναι αναγκαίες συνομιλίες που δεν προσφέρουν τίποτα εκτός από τον εφησυχασμό, την αδράνεια και την παγίωση των τετελεσμένων. Δεν καλύπτεται καμία από τις πιο πάνω αξίες. Και τυχαίνει απλώς να κάνει τα θύματα να ξεχνούν το πρόβλημα τους και τελικά να παραδίδονται όσοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά σε υλικά αγαθά. Εμείς δεν θέλουμε κοιμισμένους πατριώτες, ειδικά εκείνους που αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση του τόπου και προβάλλονται ως οι μοναδικοί εκπρόσωποι της πατρίδας μας στις αποκοιμιστικές συνομιλίες που γίνονται για να λέγεται ότι κάποια κίνηση υπάρχει για τον Κυπριακό. Αποτελέσματα μηδέν. Ποια είναι η εκπροσώπηση μας στις συνομιλίες της Πενταμερούς; Πάρτε ένα-ένα και φτάστε στην κορφή να δείτε τον άνθρωπο κατά τη θητεία του οποίου έγιναν τα περισσότερα σοβαρά σκάνδαλα στον κυπριακό χώρο. Ο περίγυρος του δεν έχει ανθρώπους αγωνιστές για τη διατήρηση των αξιών.
Πριν από χρόνια ήμουν προσκεκλημένος μιας εκδήλωσης της ΕΕ στο Στρασβούργο. Καθ’ οδόν προς την αίθουσα της εκδήλωσης, συνάντησα τον τότε Πρόεδρο της Βουλής Δ. Χριστόφια και τον οποίο προέτρεψα να επισκεφτεί τον χώρο γιατί ήταν όλο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, περιλαμβανομένων υπουργών εξωτερικών και πρωθυπουργών. Μου είπε ότι θα πήγαινε στην πόλη για φαγητό. Εγώ όταν συμμετείχα στην εκδήλωση αυτή μονοπώλησα σε συζήτηση τον Πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου, καθώς ο ίδιος έδειξε ενδιαφέρον για τα τότε σχέδια Ανάν για την Κύπρο. Μου είπε ότι κακώς οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν το σχέδιο και με υπομονή του εξήγησα τα κακά και τους κινδύνους του σχεδίου και με μεγάλη μου ευχαρίστηση άλλαξε γνώμη και μου το παραδέχτηκε. Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι θα μπορούσε να υπάρξει αποτελεσματική ενημέρωση προσωπικοτήτων που επηρεάζουν τις διεθνείς εξελίξεις. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε από την πλειοψηφία των πολιτικών μας. Συνάντησα και διπλωμάτες μας που δεν γνώριζαν καν για το σχέδιο Ανάν. Σε εκείνο που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν είναι στόχος μας να κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία. Αυτό είναι ουτοπία. Θα μπορούσαμε όμως να διατηρούμε μια αξιοπρεπή στάση αποθαρρύνοντας πιέσεις για συνομιλίες και συμβιβασμό με την Τουρκία.
Στις συνομιλίες θα έπρεπε να στείλουμε έναν που πιστεύει στις πιο πάνω αξίες και τις υλοποιεί με συνέπεια. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν ή δεν υπήρξε αρκετή προσπάθεια να βρούμε κάτι τέτοιο, αφού οι Πρόεδροι στην Κύπρο, είναι κομματάρχες, οι δε οπαδοί τους δεν γνωρίζουν καλά το ιστορικό του εκλεκτού τους.
