Kάπου εδώ αρχίζουν και πάλι όλα από την αρχή, με τα μάτια να έχουν πολλά ακόμη να δουν. Όσο η δικαιοσύνη παραμένει αδερκής, όσο ο λόγος δεν μετατρέπεται σε αδιάβλητο πυρ, όσο ακόμη το αύριο παραμένει αίολο για πολλούς, όσο ακόμη η κρίση δεν γίνεται ευθυτενής, η αναρχία και η αδικία θα γονατίσει τα πάντα στο πέρασμα τους.
Όλοι είμαστε μάρτυρες μιας αδύπωτης, μιας άνω ποταμών ευνοϊκής διαχείρισης επιφανών προσώπων. Θεωρώ ότι τα βάσανα είναι ακόμη πίσω. Πολλά θα γίνουν καθώς περνάνε οι μέρες και πολύ φοβάμαι ότι δεν είμαστε έτοιμοι για όλα αυτά που θα αντικρίσουμε, σε καταστάσεις πρωτόγνωρες για τα δικά μας δεδομένα.
Ζούμε σε ένα αδιάρμιστο καιρό που οι παραξενιές και τα σκάνδαλα μαζεύονται σωρηδόν με την αληθινολογία να συρρικνώνεται επικίνδυνα, μένοντας στο σκοτάδι και την άγνοια του κινδύνου. Τι να πιστέψεις και τι να απορρίψεις; Άγομαι και φέρομαι σε ένα δαιμονικό σύστημα που σαν στόχο έχει αθύμως, την αφαίμαξη της κληρονομιάς που μας άφησαν οι ανιόντες αυτής της χώρας. Μια κατάσταση a posteriori, όπου εξαπίνης μας βρήκε αμάθητους και απαίδευτους μπροστά σε συνθήκες εξαθλίωσης, πειράματος και πλήρης αναίδειας.
Τις αγορεύειν βούλεται; Με τι περιεχόμενο, με πόσες αλήθειες που να μπορέσουμε να βαστάξουμε; Νομοθεσίες και νουθεσίες αναφανδόν για τους λίγους και ισχυρούς, με τον απλό κόσμο να περνάει μεταξύ σφύρας και άκμονος, με τις ευλογίες του παρακράτους και των εκάστοτε υπευθύνων. Λίγοι μένουν πιστοί την ώρα του πόνου… Αν κάποτε αποφασίσουμε να γίνουμε εφωμελιστές ας είναι για αυτούς εδώ τους λίγους. Οι περιστάσεις δεν χωράνε αναβλητικότητα. Το φληνάφημα του παραμυθιού ας μας γίνει μάθημα. Η καθημερινότητα απαρτίζεται από δύστηνους φορείς αναγκαιότητας, που επιφέρουν την άμεση ανταπόκριση μας, με υπάρχοντα σκοπό μιας λυσιτελής και άμεσης κάλυψης των επί μέρων διαφόρων καθηκόντων της ζωής μας.
Διάφορες και ποικίλες εκφάνσεις αποφάσεων, που απαρτίζουν τη μάστιγα των ημερών αλλά παράλληλα διαμορφώνουν των γίγνεσθαι σύγχρονων αντιλήψεων και μεθοδεύσεων προς αποφυγή μιας επιτριβής κατάληξης, φέρουν σα σκοπό την ευημερία και την εξομάλυνση των προβλημάτων της σημερινής κουλτούρας.
Με μια πιο διεισδυτική ματιά, θα παρατηρήσουμε ότι τις πλείστες φορές, γενεσιουργοί, των εκάστοτε θεμάτων δεν είναι άλλοι πέραν από εμάς του ίδιους. Η ανάδειξη των καθηκόντων σε ευήθεις πρόσωπα δεν προσφέρουν λύση αλλά προσθέτουν ανασταλτικό χρόνο στην παραμονή των προβλημάτων. Ζάθηλος λύση παραμένει ως σωστότερη η απομάκρυνση των έκαστων μη άρθρον προσώπων και η παράθεση αρμοδιοτήτων σε τίμιες προσωπικότητες.
