Με αφορμή τα όσα θλιβερά διεξήχθησαν το περασμένο Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου, διάβασα και πάλι στα ΜΚΔ πολλά και διάφορα. Οι προβληματισμοί αρκετοί και επώδυνοι.
Κατά πρώτον, είδα υποψήφιους βουλευτές, αριστίνδην (κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει-πτυχία; Χαρακτήρα; Δημόσιος βίος; Ήθος; Τι;) να προσπαθούν να είναι πολιτικά ορθοί είτε καταδικάζοντας με το γάντι και προσοχή, αφού υποστηρίζονται από το κυβερνών κόμμα ή κατηγορηματικά και με στόμφο αφού αποτελούν αντιπολίτευση. Όσον αφορά λοιπόν στον θεσμό των βουλευτικών εκλογών, έχω την αίσθηση ότι ο θεσμός αρχίζει κι εξευτελίζεται κι εξηγώ: βλέπω κόμματα, στην προσπάθειά τους να «φέρουν κόσμο», να δημιουργούν χώρο στα ψηφοδέλτιά τους γι’ άτομα που θεωρούν ότι θα «φέρουν» συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού. Ξαφνικά τα Μέσα φιλοξενούν συνεντεύξεις ανθρώπων μ’ έντονες φιλοδοξίες που χρησιμοποιούν το σύστημα για να έχουν τον όσο χρόνο δημοσιότητας τους αναλογεί. Και διερωτώμαι, αφού για να πιάσει κάποιος δουλειά στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, περνά από κάποιες διαδικασίες για την καταλληλότητά του γι’ αυτή τη δουλειά, γιατί όχι κι οι βουλευτές; Γιατί η βουλή να είναι αρένα της κάθε ματαιόδοξης, κομματικά υποστηριζόμενης πεταλούδας που θέλει ν’ αποφασίζει για το μέλλον του υπόλοιπου κόσμου, χωρίς να γίνεται ενδελεχής έρευνα του βιογραφικού τους, της αλήθειας αυτού, αλλά και της καταλληλότητας των προσόντων του γι’ αυτή τη νευραλγική θέση;
Κατά δεύτερον, όσον αφορά τη βίαιη εμπλοκή της αστυνομίας με τους πολίτες στις 13 του μηνός, λέχθηκε κατά πόσον θα έπρεπε να έχουν κάμερες πάνω τους οι αστυνομικοί, για να διαφαίνεται η αλήθεια. Εγώ ερωτώ, αφού το ποθούμενο είναι η διαφάνεια, μπορεί κάποιος που γνωρίζει να μας δικαιολογήσει γιατί τα νούμερα/βαθμός στο κράνος των εν λόγω αστυνομικών που ενεπλάκησαν με τους πολίτες στις 13 του μήνα ήταν κρυμμένος με κάποια μορφή σέλοτειπ; Αν οι φωτογραφίες που διέρρευσαν είναι αληθείς, αυτό είναι παράνομο. Όπως και παράνομη είναι η χρήση βίας, όταν δεν επαπειλείται η ζωή σου. Εάν οι πολίτες παρανόμησαν, τότε να συλληφθούν-όχι να κατατροπωθούν βιαίως. Οι σκηνές ήταν ερντογανικές.
Τρίτον, όσον αφορά στο επιχείρημα ότι έπρεπε να κατασταλεί η εκδήλωση επειδή οι διαμαρτυρόμενοι παραβίαζαν τα μέτρα κατά της πανδημίας, έχω να πω ότι μια μέρα πριν το lockdown, σε προσωπική βόλτα με το αυτοκίνητο, απέναντι από τα κτίρια της αστυνομίας Λυκαβητού, απέναντι ακριβώς από την είσοδο της αστυνομίας στην αρχή της οδού Στασικράτους, γινόταν Street πάρτυ, δίχως μάσκες με απίστευτη κοσμοσυρροή! Πού ήταν η αστυνομία ρε παιδιά; γιατί δεν συγκινήθηκε; Γιατί δεν τους συνέλαβε επειδή παραβίαζαν τις απαγορεύσεις περί συναθροίσεων; Τέλος, αν οι δημοσιογράφοι ξεσκονίσουν τ αρχεία τους για περιπτώσεις αστυνομικής βίας, θα δούμε ότι είναι ουκ ολίγες. Σε σχετική ανακοίνωση οι εκπρόσωποι της αστυνομίας είπαν ότι απλά εκτελούσαν διαταγές. Το δέχομαι, χωρίς να μην σκεφτώ ότι, στην τελική και οι αξιωματούχοι μα και απλοί στρατιώτες του Χίτλερ είπαν ότι απλά εκτελούσαν διαταγές. Το έγκλημα αναιρείται; Στη γνωστή δίκη της Νυρεμβέργης βγήκαν ένοχοι. Εμείς πότε επιτέλους θα μάθουμε να οδηγούμε στη δικαιοσύνη όσους παρανομούν, με δημοκρατικές, διαφανείς διαδικασίες κι όχι στρουθοκαμηλισμούς και μεταβίβαση ευθυνών, μέχρι τα όποια εγκλήματα να παραγράφονται; Και εν πάση περιπτώσει, όταν ο εκπρόσωπος της αστυνομίας είπε ότι “η αστυνομία επέδειξε περισσή ανοχή” κι ότι επενέβηκε με σκληρότερα μέτρα μόνο όταν η εκδήλωση μετατράπηκε σε «οχλαγωγία», ερωτώ πώς ορίζουμε το «περισσή» και «ανοχή» σε τί ακριβώς; Επιπλέον, τι ερμηνεύουμε ως “οχλαγωγία”; Δεν είναι εκπαιδευμένοι οι αστυνομικοί μας να διαχειρίζονται “οχλαγωγία” όπως είναι ας πούμε οι εκπαιδευτικοί σε φάσεις που μπορεί να παρεκτραπούν έφηβοι;
Τέλος, η συνήθης τακτική από τους ιθύνοντες του κράτους αυτού του “εμείς εν τζιαι…εν άλλων η ευθύνη ” είναι βαθιά προβληματική. Αφήνει τους εκπροσώπους του κράτους αυτού εκτεθειμένους, ενώ βαθαίνει όλο και περισσότερο η απογοήτευση και η έλλειψη εμπιστοσύνης του λαού στους κυβερνώντες και τις προσκείμενες υπηρεσίες. Σε μια κοινωνία πολιτών, οι πολιτικοί λογοδοτούν στον λαό και όπως είπε ένας άνθρωπος του πνεύματος που σέβομαι, δεν φαίνεται να είναι αντιληπτό από τους δικούς μας πολιτικούς. Φαίνεται πάλι ότι λογοδοτούν ο ένας στον άλλον, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, όταν γράφουν επί χάρτου τις μοιρασιές που θα κάνουν στις επερχόμενες βουλευτικές.
Το σκηνικό που ζούμε τον τελευταίο καιρό είναι προβληματικό. Οι ενήλικες βρίσκονται σε απόλυτη σύγχυση και οι πλείστοι βιώνουμε ματαίωση υπαρξιακή, όσοι πονούμε αυτόν τον τόπο. Οι έφηβοι και οι νέοι μας έχουν χάσει την πίστη τους στη δημοκρατία, όσοι ασχολούνται ακόμα, γιατί υπάρχουν κι άλλοι που επιβεβαιώνονται στο γιατί δεν πρέπει ν’ ασχολούνται ή άλλοι που επιβεβαιώνουν το γενικό και αόριστο γι’ αυτούς σύνθημα, «κάτω η χούντα». Σε αυτό το σχεδόν εμφυλιακό κλίμα, πάμε για συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού. Ποιον να πείσουμε; Τι να πείσουμε; Πόσο θα ήθελα έναν από μηχανής θεό να μου δώσει απαντήσεις, να με καθησυχάσει και να μου πει ότι μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη τις νύχτες. Ο στίχος του Σεφέρη «Τα αηδόνια δεν σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες» κλωθογυρίζει στο μυαλό μου συνεχώς.
Υ.Γ. Για όσους ενδιαφέρονται, βρήκα αυτό στο διαδίκτυο: «Εκπαίδευση αστυνοµικών σε θέµατα θεµελιωδών δικαιωµάτων. Εγχειρίδιο για τους εκπαιδευτές της αστυνοµίας». Η ενότητα 4 «Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗΣ Ή ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ Ή ΤΙΜΩΡΙΑΣ» είναι αρκετά διαφωτιστική. Εδώ βρίσκεται και ο σχετικός ιστότοπος http://publications.europa.eu/resource/cellar/1da906d5-87b2-4fcb-9026-46c9663e7002.0003.04/DOC_2
*(εκπαιδευτικός, ερευνήτρια, συγγραφέας)
