Οι λέξεις ικανοποιούν όλα τα γούστα. Άλλοτε χρησιμοποιούνται για καμουφλάζ συναισθημάτων από κάτι απρόσωπα προσωπεία που έχουν το λέγειν μα όχι την πειθώ, άλλοτε σαν ένα άξιο μέσο ουσιαστικής επικοινωνίας. Σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η μια γράφεται με σκοπό να νοηθεί. Η άλλη γράφεται με σκοπό να προβληθεί.
Γράφω επισήμως σε βιβλία και τετράδια. Κοιτάζω να είναι σωστή η σύνταξη και η γραμματική μη τυχόν κατηγορηθώ για αναλφαβητισμό. Τονίζω σωστά τις λέξεις μήπως κατά λάθος διαβαστούν αλλιώς λες και δεν ξέρουμε πως ο τρόπος που κανείς θα αντιληφθεί μια λέξη είναι δικό του θέμα και όχι της προβαλλόμενης ορθογραφίας του απέναντι. Προσέχω και αγαπώ τα σημεία στίξης όπως αυτά προσέχουν τόσο σχολαστικά και συγκεκριμένα τον τρόπο γραφής και συνεννόησης των ανθρώπων λες και δεν ξέραμε πως η συνεννόηση είναι θέμα δικό του κάθε ενός κι όχι της προβαλλόμενης υπόθεσης του απέναντι. Τακτοποιημένη επικοινωνία ο γραπτός ο λόγος. Περνάει από χίλια φίλτρα. Κανένας κίνδυνος για σαρδάμ, αμήχανες παύσεις, τρεμούλιασμα στη φωνή. Κανένας κίνδυνος να εισχωρήσει το συναίσθημα και να τα κάνει μαντάρα. Μολύβι σε χαρτί και πληκτρολόγιο σε υπολογιστή. Αποστασιοποιημένα! Ασφαλή!
Μα πόσο άδικο να έχουν οι πιο πάνω περιγραφές; Πόσες προφορικές απροσωπίες είδαμε; Με πόσες ηχητικές ασυνεννοησίες ήρθαμε αντιμέτωποι; Τα γραπτά έχουν πρόσωπα. Οι λέξεις βγαίνουν από τα σωθικά και εννοούνται. Αποτυπώνονται παντού. Γίνονται ήχος. Λυτρώνουν. Λύνουν γρίφους και δημιουργούν άλλους καινούργιους. Άλλες, επεξεργάζονται η μία την άλλη, άλλες απωθούνται. Πολλές απ’ αυτές έχουν πρόσωπο και μνήμες. Κάποιες λέγονται για αστείο που φαντάζει τραγικό κι άλλες μοιάζουν με απειλή που όσο την προφέρεις τόσο την ξορκίζεις. Αναλόγως ανθρώπου, εμπειριών και χρήσης. Οι προτάσεις ξυπνούν συναισθήματα και η διαδρομή μέχρι το τελευταίο γράμμα μιας πρότασης χτίζει και γκρεμίζει κόσμους. Ειδικά αν αυτές ανήκουν στην κατηγορία των λέξεων που σκοπό έχουν την εν-νόηση κι όχι την σκέτη απρόσωπη, μακρόσυρτη προβολή.
Πόσο άδικο να έχουν οι προφάσεις που υποτιμούν ένα σημείο στίξης λέγοντας πως δε χωρά μέσα του συναίσθημα, δίνοντας ελαφρυντικό στη λάθος χρήση του; Κι’ όμως, δεν θα ‘πρεπε να ‘χουν θέση τα ερωτηματικά σε καταφάσεις αδιαπραγμάτευτες. Δε θα ‘πρεπε να ‘χουν θέση τα θαυμαστικά σε μια πονεμένη πρόταση. Πόσα σενάρια παρερμηνεύτηκαν και διαβάστηκαν λάθος εξαιτίας μιας αποστρόφου που παρεξηγήθηκε πως μοίρασε ένα αγαπώ;
Αντιθέσεις σε εκφράσεις κουλτούρας σαν αυτές του “λόγου μου συμβόλαιο” ή του “μόνο λόγια” κάνουν τις λέξεις να είναι μια σημαντικές μια όχι. Ο λόγος όμως είναι πιο σημαντικός από τα καμουφλαρισμένα συμβόλαια. Ο λόγος “επενδύει” σε συναίσθημα και δεν έχει ανάγκη από υπογραφές για να πείσει. Μέχρι τότε όμως, που ο προφορικός λόγος θα συνυπάρξει αρμονικά με τον γραπτό, ας αρκεστούμε στα εξειδικευμένα πληκτρολόγια και στα ηλεκτρονικά συναισθήματα. Καμία φορά, εννοούνται και αυτά!
*Γλωσσολόγος – ηθοποιός
