Η πολυδιαφημισμένη διαδήλωση της ομάδας “Ως Δαμε” (sic) ενάντια “στον κρατικό αυταρχισμό και τη φίμωση της αντίθετης άποψης”, ενάντια “στην αποτυχημένη διαχείριση της πανδημία” και “στη διαφθορά” υπήρξε μια αμιγώς ΠΟΛΙΤΙΚΗ διαδήλωση με ξεκάθαρη χρωματική ταυτότητα. Ολίγον “αριστερή. Ολίγον “αναρχική”. Και με χαρακτηριστικά φασίζουσας νοοτροπίας.
Τα πιο έκδηλα είναι ο αποκλεισμός και η οικειοποίηση. “Οι κινητοποιήσεις μας έχουν ξεκάθαρο αντιφασιστικό και TΑΞΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ και ως εκ τούτου εθνικιστικά και ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ και συνθήματα δεν είναι ευπρόσδεκτα” λένε με στόμφο οι διοργανωτές. Σύμφωνοι. Εθνικιστικά και φασιστικά σύμβολα δεν έχουν χώρο πουθενά. Ομως, αποκλεισμός ανθρώπων στη βάση των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων ή του ταξικού τους ανήκειν τι, αλήθεια, συνιστά εκτός από κραυγαλέα μορφή φασισμού; Πώς γίνεται να διακηρύττεις ότι πολεμάς ενάντια στη φίμωση της αντίθετης άποψης και οι περιορισμοί που θέτεις να κάνουν ακριβώς αυτό; να φιμώνουν την αντίθετη άποψη.
Γιατί τι ακριβώς λένε οι διοργανωτές; Κοπιάστε στη διαμαρτυρία “αγανάκτησης” μας (στην οποία, ειρήσθω εν παρόδω επιτρέπονται αναρχικά ή “αριστερά” σύμβολα) αλλά αν τυχον και είστε χριστιανοί, Μαρωνίτες, Μουσουλμάνοι και είστε αγανακτισμένοι με την σαπίλα που επικρατεί στον τόπο σας απαγορεύεται να διαμαρτυρηθείτε ειρηνικά με τα σύμβολα της πίστης σας (απαραίτητη διευκρίνιση: ο γράφων είναι άθεος). Απαγορεύεται επίσης να συμμετάσχετε στη διαμαρτυρία μας ακόμα και αν είστε από συγκεκριμένη κοινωνική τάξη αφού η κινητοποίηση έχει “ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα”.
Παρέλειψαν μόνο να διευκρινίσουν ποιες κοινωνικές τάξεις επιτρέπονται και ποιες αποκλείονται στην “δημοκρατική” τους διαμαρτυρία. Κι εδώ είναι που μπαίνει στην εικόνα και το δεύτερο χαρακτηριστικό του ολοκληρωτισμού από τον οποίο βρίθουν οι διοργανωτές. Η οικειοποίηση. Και συγκεκριμένα, η οικειοποίηση της αγανάκτησης. Ελάχιστοι, φρονώ, δεν νοιώθουν οργή και απογοήτευση από τα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας. Η διαφθορά, η ασυδοσία, η πανδημία και η τραγική διαχείρισή της, η οικονομική δυσπραγία που αυτή παρήγαγε και συνεχίζει να παράγει άγγιξαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κάθε νοικοκυριό. Το να θεωρείς, ούτε λίγο ούτε πολύ, κυριαρχικό σου δικαίωμα την αγανάκτηση επειδή αυτοορίζεσαι ως ανήκων ή ανήκουσα σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα και συγχρόνως να ανάβεις κόκκινο (no pun intented!) στη συμμετοχή συμπολιτών σου σε μια διαδήλωση, επειδή προέρχονται από συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις, όζει φασισμό και αυταρχικότητα.
Κοντολογίς, οι διοργανωτές είχαν την μεγάλη ευκαιρία να ενώσουν την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας σε ένα μαζικότατο και πολυποίκιλλο συλλαλητήριο ενάντια σε μια κυβέρνηση πρωτοφανώς ανήθικη, βαθιά διεφθαρμένη, τρομακτικά αυταρχική. Αντ΄ αυτού, αγκυλωμένοι στις ιδεοληψίες τους, τον κοινωνικό τους φανατισμό και την απέχθεια τους σε οτιδήποτε είναι ενάντια στην άποψή τους, επέλεξαν τον δρόμο του αποκλεισμού και ιδεολιγικοποίησης της αγανάκτησης. Αυτό που θα μπορούσε να καταστεί μια παλλαική διαμαρτυρία κοινωνικής αγανάκτησης του συνόλου του λαού επιλέχτηκε να μετατραπεί σε μια διαμαρτυρία με πολιτικό περιεχόμενο (“αριστερο”, δικοινοτικο) “στολισμένη” με παρεμπιπτόντως-συνθήματα ενάντια στη διαφθορά και την κρατική βία σε μια απέλπιδα και μάταιη προσπάθεια να αποκτήσει ηθική νομιμοποίηση στα μάτια του λαού. Και το χειρότερο; Όχι μόνο απέτυχαν να το πετύχουν αυτό, κατάφεραν να συσπειρώσουν τους, ανήκοντες στον ΔΗΣΥ ,αλλά αγανακτισμένους με την κυβέρνηση συμπολίτες τους πίσω από τον πρόεδρο για να τον υπερασπιστούν απέναντι στη “λαίλαπα” της αριστεράς. Η δε, όψιμη τους αγωνιστικότητα και αγανάκτηση χάνει οποιαδήποτε έξωθεν καλή μαρτυρία αν αναλογιστεί κανείς το χρονικό σημείο που επιλέγουν να κάνουν τη διαμαρτυρία αυτή. Για να παραφράσω τον Αναγνωστάκη, “Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Φεβρουαρίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
*Φιλόλογος.
