Έντεκα ημέρες έχουν περάσει από το μακελειό της 13ης Φεβρουαρίου στους δρόμους της Λευκωσίας και τέσσερις από την διαδήλωση των 10000 πολιτών στην ίδια περιοχή. Με διαφορετικούς τρόπους το “Ως Δαμέ” ακούστηκε και τα δύο Σάββατα, αλλά ακούστηκε και στις δύο περιπτώσεις δυνατά και καθαρά. Θα περίμενε ο οποιοσδήποτε κάποια ουσιαστική αντίδραση από μια υπεύθυνη κυβέρνηση σε τουλάχιστον ένα από τα δύο καλέσματα. Αλλά πού είναι η κυβέρνηση;
Γίναμε μάρτυρες παγκύπριας και παγκόσμιας κατακραυγής μέσω κορυφαίων ειδησεογραφικών δικτύων όπως το Reuters, France24, Sputnik κ.α. σε σχέση με την προφανή υπέρμετρη αστυνομική βία του πρώτου Σαββάτου. Η ανταπόκριση ήρθε από μέλη της αστυνομίας. Μάλιστα όσο περισσότερο εντεινόταν η κατακραυγή, τόσο πιο χαμηλόβαθμοι έβγαιναν στο προσκήνιο για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η μόνη φωνή που ακούστηκε από την κυβέρνηση ήταν αυτή της υπουργού δικαιοσύνης και αυτό στα πλαίσια άλλης συζήτησης και εφόσον δεν ήταν εκεί ο Αναστασιάδης για να “αποκρούσει”.
Γενικά, η ουσία της ανταπόκρισης ήταν “βλέπουμε ό,τι βλέπετε – θα περιμένουμε τα αποτελέσματα της έρευνας”. Όπως κι εσείς, έτσι κι εγώ έχω χάσει το λογαριασμό με τις έρευνες που εκκρεμούν το τελευταίο έτος, σε σχέση με χρυσά διαβατήρια, υπεξαιρέσεις δημόσιου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας – όλα σε σχέση με μέλη της κυβέρνησης και της βουλής ή και συνδεδεμένα με αυτές. Κρατώ όμως με ευκολία λογαριασμό με αυτές που ολοκληρώθηκαν. Δεν είναι τόσο δύσκολο να μετρήσουμε μέχρι το ένα. Και αυτή η μία απόφαση ενοχοποίησε την υπουργό η οποία παρ’ όλ’ αυτά παραμένει στη θέση της και πολλαπλασιάζει τα λάθη της, επιβεβαιώνοντας τις ελλείψεις.
Γιατί όμως γίνεται επίκληση σε έρευνες; Δεν θα κρίνω την εγκυρότητα και τα περιθώρια εμπιστοσύνης στις διαδικασίες. Αυτή είναι δουλειά του Αναστασιάδη και του Γιωρκάτζη – να αμφισβητούν τους θεσμούς. Θα αναφερθώ στο δεύτερο βέλος που εναποθέτει στη φαρέτρα τους η διαδικασία των ερευνών – το εύρος και το αόριστο των χρονικών πλαισίων. “Εντός το πολύ της επομένης εικοσαετίας, όλα τα σημερινά σας προβλήματα θα έχουνε λυθεί ή θα τα έχετε ξεχάσει”, δηλώνει δια στόματος του Καούτσο Κώτσο, ο Χάρρυ Κλυνν. Ο αείμνηστος βιρτουόζος της κωμωδίας ήταν γνωστός όχι μόνο για το γέλιο που παρήγαγε επί δεκαετίες, αλλά και για το καυστικό πολιτικό σχόλιο που υποβόσκει στην πλειοψηφία των έργων του. Και σε αυτό του το έργο εκθέτει το γεγονός ότι διαχρονικά οι πολιτικοί όταν τα “βρίσκουν σκούρα”, προτιμούν να υπεκφεύγουν και αγοράζουν χρόνο ούτως ώστε να ξεχαστεί το εκάστοτε σκάνδαλο, παρά να μπουν στη διαδικασία να το σχολιάσουν.
Σύγχρονο επιφανές φαινόμενο που αποδεικνύει την πρακτική, αποτελεί ο Donald Trump, ο οποίος “πιάστηκε” δεκάδες φορές επί διακυβέρνησής του να αποφεύγει να απαντήσει σε φλέγοντα ζητήματα, επικαλούμενος παρεμφερής έρευνες και εργασίες που θα κρατήσουν δύο εβδομάδες – πάντα δύο εβδομάδες. O ίδιος μάλιστα παραδέχτηκε ότι χρησιμοποιεί την προσέγγιση της συλλογικής αμνησίας των δύο εβδομάδων, που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Γερμανό ψυχολόγο Hermann Ebbinghaus. Αυτό και ακόμη ευρύτερο πλαίσιο χρησιμοποιεί η κυβέρνηση Αναστασιάδη, αφήνοντας την ενοχοποιητική επικαιρότητα να χάνεται στα βάθη του χρόνου μέχρι να ξεχαστεί.
Πού και πότε άλλοτε θα περνούσε ασχολίαστη μια διαδήλωση των δέκα χιλιάδων, εν μέσω πανδημίας και απειλητικών προειδοποιήσεων από την αστυνομία; Κι όμως, αφού πρώτα μέσα από τα ΜΜΕ η κυβέρνηση επιχείρησε να μειώσει τους αριθμούς και μέσω αυτών τη σημασία της κινητοποίησης, ακολούθησε “άκρα του τάφου σιωπή”. Κανένα πολιτικό τίμημα δεν φαίνεται να σκοπεύει να αναλάβει η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Γραμμένες/ους στα “φρύδια” τους μας έχουν και θα συνεχίσουν να υπεκφεύγουν, χρησιμοποιώντας – όπως πάντα άλλωστε – το κυπριακό ως το “δάκτυλο” που θα κρύβονται από πίσω. Δεδομένα, ό,τι και να πουν σε σχέση με τις κινητοποιήσεις και την αστυνομική βία, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους ή ίσως ακόμα χειρότερα θα κρατήσουν το θέμα στην επικαιρότητα.
Αυτό ακριβώς οφείλουμε να κάνουμε εμείς. Να μην αφήσουμε τη δυναμική που δημιουργήθηκε να εξασθενήσει και να αφήσει και πάλι την ανεκδιήγητη κυβέρνηση στο απυρόβλητο. Με οποιονδήποτε τρόπο πρέπει να κρατήσουμε τον αγώνα για υπεράσπιση των δημοκρατικών μας ελευθεριών ζωντανό, μέχρι να τερματιστούν οι δικτατορικές αυθαιρεσίες. Και αυτά που επικαλούμαι δεν είναι αποκλειστικά προσωπικές μου συνειδητοποιήσεις αλλά και του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος στις 22.02 δήλωσε: «Προβάλλοντας την πανδημία ως πρόσχημα, οι αρχές ορισμένων χωρών έχουν λάβει αυστηρά μέτρα ασφαλείας και έχουν υιοθετήσει έκτακτες ρυθμίσεις για την καταστολή της διαφωνίας, για την παραβίαση των πλέον θεμελιωδών ελευθεριών, για την φίμωση των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης και την παρεμπόδιση του έργου των μη κυβερνητικών οργανώσεων… Είμαστε μάρτυρες της υπονόμευσης της δημοκρατίας, της χρήσης βάναυσης βίας, αυθαίρετων συλλήψεων, καταστολής όλων των εκδηλώσεών της, του περιορισμού της δημόσιας σφαίρας».
* Ο γραφών, Ανδρέας Χαραλάμπους, είναι Ειδικός Πολιτικής Επικοινωνίας με σπουδές σε ΗΠΑ, Ολλανδία, Ελλάδα και Κύπρο και εργασιακή εμπειρία σε οργανισμούς όπως το Ευρωκοινοβούλιο και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.
