Περνώντας απ’ αυτό το κατάστημα στον Άγιο Αντώνιο στη Λεμεσό, και βλέποντας αυτή την πινακίδα, κάτι ξύπνησε μέσα μου. Κάτι ξύπνησε μετά από μήνες χειμέριας νάρκης, τρέχοντας από τη δουλειά στο σπίτι και από το σπίτι στη δουλειά. Σκέφτηκα, είμαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους που τρέχουν πάνω στο διάδρομο του γυμναστηρίου, ή τον κυλιόμενο τάπητα, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, που κοιτάζουν μόνο την οθόνη μπροστά τους και μετά από τόσο τρέξιμο, δεν έχουν κουνηθεί ούτε ένα εκατοστό από το σημείο εκκίνησής τους. Παρόλο που δεν παρακολουθώ καθόλου κυπριακή τηλεόραση, γιατί προτιμώ μια πιο εύπεπτη πραγματικότητα από τον εφιάλτη που προβάλλουν αδιάκοπα τα μέσα ενημέρωσης, με πήρε κι εμένα η μπάλα, ή με παρέσυρε ο χείμαρρος του φόβου της επιβίωσης. Εκείνο που ξύπνησε μέσα μου βλέποντας αυτή την πινακίδα είναι το αίσθημα ευθύνης. Γι’ αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια τον Τουρκοκύπριο συμπατριώτη που μου το θύμισε.
Ένα χρόνο πριν έγραφα ότι ο φόβος είναι η πραγματική «πανδημία» κι ότι έχει την ικανότητα να εξαπλώνεται γρήγορα, αθόρυβα, ύπουλα και πολύ επικίνδυνα. Μια τρομοκρατημένη κοινωνία είναι μια παράλυτη κοινωνία. Κατά συνέπεια, μια παράλυτη κοινωνία είναι μια κοινωνία ελεγχόμενη, ευάλωτη και ανίσχυρη! Μετά ήρθε η σιωπή. Μια σιωπή που δεν είναι χρυσός, αλλά μόλυβδος, βαρύς και τοξικός. Στο βωμό της επιβίωσης και της αυτοπροστασίας έχουν θυσιαστεί πολλά πράγματα όλο αυτό το διάστημα, πράγματα χωρίς τα οποία, κατά την άποψή μου, δεν αξίζει κανείς να ζει. Έχουμε θυσιάσει τη χαρά, την ελευθερία, την απλοχεριά, την ανθρωπιά, την ελευθερία της έκφρασης μας, την ψυχική μας υγεία, την ηθική, ακόμα και την απλή, κοινή λογική μας. Έχουμε απομονωθεί με τους δαίμονές μας και στο τέλος κινδυνεύουμε να τους παραδοθούμε χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι από τον ίδιο μας τον εαυτό κινδυνεύουμε πολύ περισσότερο παρά από τον οποιονδήποτε ιό γρίπης!
Όλα τα άλυτα ζητήματα που αφήσαμε πίσω μας ένα χρόνο πριν παραμένουν άλυτα. Η κάθε αδικία, η διαφθορά, η μισαλλοδοξία, το πρόβλημα των προσφύγων, των αστέγων, το κυπριακό, που κινδυνεύει να λυθεί χωρίς να το πάρουμε είδηση, όπως χωρίς να το πάρουμε είδηση και παρά τις διαμαρτυρίες πολλών, οι πομποί της κινητής τηλεφωνίας εκπέμπουν τώρα σε συχνότητες 5G. Ίσως θα ήταν καλό να στρέψουμε την προσοχή μας σ’ αυτά που συμβαίνουν σε εμάς «χωρίς εμάς». Όλα μας αφορούν! Το πρόβλημα του Τουρκοκύπριου στα «Τούρτζικα» της Λεμεσού μας αφορά! Αποτελούμε μέρος του προβλήματός του! Όπως αποτελούμε μέρος του παραμελημένου προβλήματος του Σύριου πρόσφυγα και του κάθε μετανάστη, άστεγου, άπορου ή πάσχοντα από οποιαδήποτε αρρώστια, όχι μόνο από αυτήν στην οποία έχουμε στραμμένη την προσοχή μας εδώ και ένα χρόνο. Ακόμα δεν καταλάβαμε ότι αυτό στο οποίο εστιάζουμε την προσοχή μας, την ενέργειά μας, γίνεται η πραγματικότητά μας. Είμαστε με το δείκτη του καλού μας χεριού στραμμένο προς τα έξω, όμως, δεν βλέπουμε τον τεράστιο καθρέφτη που έχει ανυψωθεί μπροστά μας. Γιατί τα πάντα αντικατοπτρίζουν εμάς! Η πιο πάνω πινακίδα είναι ένα απλό παράδειγμα. Η αφύπνιση θα έρθει είτε τη θέλουμε είτε όχι. Το πόσο επώδυνα ή ανώδυνα θα τη βιώσει ο καθένας μας εναπόκειται στο βαθμό ευθύνης τον οποίο έχουμε επωμισθεί για όσα συμβαίνουν, για την πραγματικότητα την οποία διαρκώς συνδημιουργούμε, για τις πράξεις, τα λόγια, ακόμα και τις σκέψεις μας. Όποιες δονήσεις και αν εκπέμπουμε γίνονται κύμα που εξαπλώνεται γύρω μας, ενισχύοντας είτε την υγεία είτε την αρρώστια, την αγάπη ή το φόβο, τη ζωή ή το θάνατο.
Εκπαιδευτικός
