Μέρες που είναι, θα ακούσουμε πολλά και διάφορα για την 8η του Μάρτη – Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Διαπιστώσεις, διακηρύξεις, υποσχέσεις δεσμεύσεις… Όλα καλοδεχούμενα, όμως υπάρχει και η επόμενη μέρα!
Η επόμενη μέρα που θα εξακολουθεί να βρίσκει την εργαζόμενη γυναίκα να προσπαθεί να συνδυάσει τους πολλαπλούς της ρόλους, να τους βολέψει με τις ανάγκες της δουλειάς της, με τις ανάγκες των παιδιών και του νοικοκυριού και, αν της περισσέψει λίγος χρόνος, ίσως ασχοληθεί και με τα κοινά.
Δυστυχώς, το κοινωνικό μοντέλο και το δίκτυο παροχής υπηρεσιών και φροντίδας που αναπτύχθηκε στην Κύπρο δεν απαντά στις πολλαπλές προκλήσεις της σύγχρονης οικογένειας, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των εργαζομένων γονιών να μην εξυπηρετείται, εκτός και εάν έχει την οικονομική ευχέρεια να αγοράζει σε όποιο κόστος τις απαραίτητες υπηρεσίες.
Οι αλλαγές στην αγορά εργασίας, η μετάβαση από τις παραδοσιακές μορφές και τομείς απασχόλησης με ρυθμισμένα ωράρια και όρους απασχόλησης, σε τομείς υπηρεσιών, λιανικού εμπορίου με την φιλελευθεροποίηση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων κ.α., δεν συνοδεύτηκαν και με ανάλογες υποστηρικτικές δομές. Δομές που να διευκολύνουν τη γυναίκα να ενταχθεί, να παραμείνει στην εργασία και ακόμη περισσότερο να συμμετέχει στην κοινωνικοπολιτική ζωή. Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου η γυναίκα είναι μητέρα, μονογονιός, μετανάστρια, άτομο με αναπηρίες κ.α., η ένταξη στην εργασία γίνεται ακόμη πιο δύσκολη ως και αδύνατη.
Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, σε τέτοιες συνθήκες το κράτος μπορεί και πρέπει να παίζει καθοριστικό ρόλο έτσι που μέσα από τις πολιτικές του να προωθεί μέτρα στήριξης της γυναικείας απασχόλησης και της εργαζόμενης οικογένειας πετυχαίνοντας παράλληλα την επίτευξη της ισότητας και επίλυσης του δημογραφικού ζητήματος.
Για να έχουμε θετικά αποτελέσματα στους πιο πάνω τομείς χρειάζεται όραμα. Όραμα για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Ένα όραμα που δυστυχώς δεν χαρακτηρίζει τις πολιτικές που ακολουθεί αυτή η Κυβέρνηση. Αντίθετα, οι πολιτικές της οδηγούν τις γυναίκες σε όλο και περισσότερα αδιέξοδα.
Καθημερινά διαπιστώνεται η ανεπάρκεια του κοινωνικού κράτους. Η ανεπάρκεια αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη σε περιόδους κρίσεων, ανεργίας και απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων όπου η ανισότητα διευρύνεται και τα εισοδήματα των νοικοκυριών συρρικνώνονται. Αυτές τις συνθήκες βιώνουμε σήμερα. Οι γυναίκες βρίσκονται σε μεγάλα αδιέξοδα και βιώνουν στο πετσί τους τις διακρίσεις και τις ανισότητες.
Είναι για αυτούς τους λόγους, ειδικά αυτές τις μέρες, που τα λόγια δεν είναι αρκετά και τονίζουμε ότι η ισότητα δεν μπορεί να επέλθει μόνο με ευχές και νόμους. Απαιτούνται συγκεκριμένα μέτρα, δομές και μηχανισμοί που να στηρίζουν τη γυναικεία απασχόληση, την εργαζόμενη μητέρα, μέσα από μια οικογενειακή και κοινωνική πολιτική όπου το κράτος να είναι κύριος αρωγός και συμπαραστάτης.
Καθήκον όλων μας, αντρών και γυναικών, οργανωμένα και συλλογικά, να αγωνιστούμε για πολιτικές που να κτυπούν στη ρίζα τους τις αιτίες και τους αίτιους που δημιουργούν τις διακρίσεις και τις ανισότητες και εμποδίζουν τους εργαζόμενους να απολαμβάνουν τους καρπούς των κόπων τους.
* Γραμματέας Κεντρικού Γραφείου Γυναικών Εργατοϋπαλλήλων ΠΕΟ
