Οδεύοντας προς την πενταμερή άρχισαν να θυμίζουν, οι του ΔHΣY και του ΑΚΕΛ κυρίως, μαζί με άλλες «ανεξάρτητες» ΜΚΟ, έντονα, το προ δημοψηφίσματος του Σχεδίου Ανάν περιβάλλον. Άρχισαν να μιλούν και πάλι περί τελευταίας ευκαιρίας και με τραγικές εκφράσεις και παραστάσεις προσπαθούν να περάσουν ένα μήνυμα τρομοκρατίας στον λαό. Είτε δέχεστε αυτό που σας φέρνουμε είτε διχοτομείται η Κύπρος. Ακόμα και μεγάλη παράσταση για δήθεν μεταξύ τους «εκεχειρία» όσον αφορά τις προσπάθειες λύσεις του Κυπριακού έστησαν. Τρέμουμε, είναι η αλήθεια, βλέποντας όλες αυτές τις απέλπιδες προσπάθειες για να δεχτεί ο λαός μια λύση καταστροφική.
Ιστορικά το κυπριακό ζήτημα δεν υπήρχε. Επιβλήθηκε από τους Άγγλους, όταν κατάλαβαν πως η αποικιοκρατία φτάνει στο τέλος της. Το 1949, ο κυβερνήτης Turnbull επιλέγει να αλλάξει τον όρο «μουσουλμανική μειονότητα» στον όρο Τουρκοκύπριοι. Η ίδια η Τουρκία μάλιστα, μέχρι και το 1954, δεν έδειχνε διατεθειμένη να θέσει ζήτημα Κύπρου. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ στις 20 Ιουνίου δήλωνε πως: «Για την Τουρκία δεν υφίσταται ζήτημα Κυπριακού». Το ΗΒ αναγκάστηκε μεθοδευμένα να ασκήσει πιέσεις σε αυτή για να το πράξει, αφού η Ελλάδα έθεσε ζήτημα στον ΟΗΕ το 1954 μετά από πιέσεις του Μακαρίου για να υποστηριχθεί το αίτημα για αυτοδιάθεση. Συγκεκριμένα, ο Άγγλος πρέσβης στην Αθήνα στις 19 του Γενάρη, τέσσερις μέρες μετά το ενωτικό δημοψήφισμα, αναφέρει: «Το τουρκικό χαρτί δεν είναι εύκολο στον χειρισμό, αλλά χρήσιμο στη δύσκολη θέση που βρισκόμαστε». Σε αυτό το περιβάλλον ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ και, όπως είναι σταθερή βρετανική πολιτική αντιμετώπισης του ανταρτοπόλεμου, οι Βρετανοί ακολούθησαν το απάνθρωπο μεν, αποτελεσματικό δε, διαίρει και βασίλευε. Έγγραφο της Πατριωτικής Οργάνωσης Τούρκων Κυπρίων αναφέρει περί αυτού: «Το ιμπεριαλιστικό δόγμα “διαίρει και βασίλευε” είναι η βάση της αποικιακής πολιτικής των Άγγλων σ’ όλους τους τόπους, σ’ όλες τις εποχές» το 1965 και το υπογράφουν οι Ιμπραχίμ Χασάν Αζίζ και Νουρεττίν Μεχμέτ Σεφέρογλου.
Όσον αφορά τα περί «κάμαμε και εμείς πολλά», η καλύτερη απάντηση δίνεται από τον Δρ Ιχσάν Αλή σε διάφορες επιστολές του προς τους Τουρκοκυπρίους, προς τον Ισμέτ Ινονού και σε συνεντεύξεις του κατά την περίοδο της τουρκανταρσίας. Συγκεκριμένα, την 20ή Αυγούστου 1964 σε επιστολή του προς Τουρκοκυπρίους αναφέρει: «… Η κοινότης μας έχει οδηγηθεί εις την αθλιότητα συνεπεία της εσφαλμένης πολιτικής την οποία ακολουθεί η τουρκική ηγεσία εν τη προσπάθειά της, όπως υπαγορεύσει εις την κοινή γνώμη την ιδέα του διαμελισμού ως “τετελεσμένου γεγονότος”, με την δικαιολογία ότι αι δύο κοινότητες δεν δύνανται να συζήσουν … οι κάτοικοί των δε μετεφέρθησαν εις άλλα μέρη … δι’ εκφοβισμού και τρομοκρατίας». Ενώ σε ραδιοφωνική συνέντευξη στο ΡΙΚ στις 11 Δεκεμβρίου σε ερώτηση γιατί δεν μπορούν οι Τουρκοκύπριοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους αναφέρει: «Διότι οι τρομοκράται δεν τους το επιτρέπουν … Εάν πραγματικώς οι τρομοκράται είχον έστω ίχνη ανθρωπισμού δεν θα έρριπτον τους ομοφύλους των εις της σημερινή τραγικήν κατάστασιν. Χιλιάδες Τούρκοι εξαπατήσθησαν … Μερικοί εξαπατήσθησαν ότι οι Ελληνοκύπριοι θα επιτεθούν και θα επιφέρουν γενοκτονία, και μερικοί εξηναγκάσθηκαν διά της απειλής των όπλων». Ο ίδιος ο Ντενκτάς μιλώντας για την ίδρυση της ΤΜΤ ανέφερε πως: «Εντούτοις δεν ήμουν ο ηγέτης. Οι αρχηγοί ήσαν αξιωματικοί του τουρκικού στρατού», σε συνέντευξή του το 1978 στην εφημερίδα The Times.
Φτάνοντας στη μετά της εισβολής εποχής και την έναρξη των συνομιλιών, η δική μας πλευρά μέσα στην «αφέλειά» της κατέληξε σε συμφωνία για ΔΔΟ. Το καλοκαίρι του 1975 ο Σπύρος Κυπριανού, πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είπε: «H διζωνική είναι η χειροτέρα μορφή διχοτομήσεως», ενώ στη Βραδυνή των Αθηνών, λίγους μήνες πριν, τον Μάη του 1975, ανέφερε: «Η διζωνική σημαίνει αργά ή γρήγορα την τουρκοποίηση της Κύπρου. Βεβαίως η παράταση της κρίσεως περιέχει κινδύνους για την Κύπρο. Αλλά επειδή ο κυπριακός ελληνισμός κινδυνεύει να αποθάνει με την παράταση της κρίσεως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αυτοκτονήσει». Σήμερα θέλουν να μας πείσουν πως με την αποδοχή της ΔΔΟ, θα σωθεί ο Ελληνισμός στην Κύπρο.
Φτάνοντας στον 21ο αιώνα, ο λαός της Κύπρου έχει ενώπιόν του πολιτικούς που, μέσα στη δική τους ανικανότητα, είχαν φέρει μπροστά του το σχέδιο Ανάν, το οποίο φυσικά κατηγορηματικά απέρριψε. Συνεχίζοντας την καταστροφική πολιτική της ηττοπάθειας, του εθνομηδενισμού και της ταπείνωσης του λαού που έπρεπε να υπηρετούν, τολμούν να τον εκβιάζουν για να αποδεχτεί μια λύση απαράδεκτη γιατί αρνούνται να παραδεχτούν πως τόσα χρόνια δεν είναι το «ΟΧΙ» το 2004 ούτε ένα μελλοντικό «ΟΧΙ» σε ακόμα ένα απαράδεκτο σχέδιο που μας φέρνει πιο κοντά στη διχοτόμηση. Είναι η πολιτική που ακολουθούν εδώ και τόσα χρόνια. Η πολιτική των υποχωρήσεων και των δώρων προς τον κατακτητή.
Δεν είναι δυνατό να αποδεχτεί ένας λαός λύση που βασίζεται σε ρατσιστικές βάσεις. Ούτε μπορεί η ΕΕ να αποδεχτεί λύση που εκ των πραγμάτων εναντιώνεται σε βασικές αρχές της, όπως της μη διάκρισης (βάσει φύλου, έθνους, θρησκείας ή οποιασδήποτε άλλης διάκρισης), άρθρο 2 της Συνθήκης για την ΕΕ. Η ΔΔΟ βασίζεται εξ αρχής στη διάκριση βάση εθνικών κριτηρίων κάτι που θυμίζει μονάχα την περίοδο του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Αντί της προόδου, στην Κύπρο θέλουν να εφαρμόσουν μια άκρως οπισθοδρομική, ρατσιστική λύση, που θα οδηγήσει όπως έχουμε ήδη διδαχθεί από την ιστορία σε νέες περιπέτειες.
Επίσης προβληματικό χαρακτηριστικό της ΔΔΟ είναι η μη επιστροφή όλων των προσφύγων στον τόπο τους. Σε πολλαπλά ψηφίσματα των ΗΕ έχει γίνει σαφές πως η επιστροφή όσων διά της βίας εκδιώχθηκαν θα έπρεπε να είναι απαράβατος όρος σε μια ενδεχόμενη λύση. Αντί αυτού, διαδοχικές υποχωρήσεις από τη δική μας πλευρά όχι μόνο δημιούργησαν πρόσφυγες διαφορετικών δικαιωμάτων, αλλά πέτυχαν και να αποδεχτούν τον εποικισμό στον βωμό της λύσης. Ο εποικισμός αποτελεί έγκλημα πολέμου σύμφωνα με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά κατά πόσο είναι δυνατό να επιτραπεί η συνέχισή του με αποδοχή παραμονής έστω και ενός εποίκου σε ένα μελλοντικό τουρκοκυπριακό κρατίδιο.
Πολλά είναι τα αρνητικά που μπορούν να απαριθμηθούν για τη λύση που φαίνεται να μαγειρεύεται στο προσεχές μέλλον, επιτέλους σε ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αντί να αναλώνονται σε προσπάθειες τρομοκράτησης του λαού και κροκοδείλιων δακρύων, ας πουν για μια φορά την αλήθεια σε αυτόν. Είναι απαράδεκτο σε μια προσπάθεια άρνησης της αποδοχής των λαθών του παρελθόντος να επιμένουν ξανά και ξανά σε μια μορφή λύσης που το μόνο που εξυπηρετεί είναι ξένα στον κυπριακό λαό συμφέροντα, τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους Τούρκους του νησιού.
* Διεθνολόγος.
Πηγές:
https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/E-8-2015-014084_EL.html
https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/?uri=CELEX:12012M/TXT&from=EN
https://issuu.com/panosioannides/docs/_________________________________-b
https://www.pio.gov.cy/%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-3212-(xxix).html
https://www.piopressreleases.com.cy/scans/12-1964_final%20outputs/jpegs/12-1964_0084.jpg
https://www.piopressreleases.com.cy/easyconsole.cfm/page/document_viewer/s_id/5375
