Μετρούμε ένα χρόνο από το κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Συγκεκριμένα, πέρσι, στις 28/02 η κυβέρνηση ανακοίνωσε κλείσιμο τεσσάρων εκ των οδοφραγμάτων, μονομερώς, χωρίς καμία προσυνεννόηση με τον Μουσταφά Ακιντζί, με πρόφαση την έξαρση της πανδημίας σε πολλά μέρη του κόσμου. Παράλληλα, αεροδρόμια και λιμάνια λειτουργούν κανονικά, χωρίς ελέγχους και χωρίς πρόνοιες καραντίνας. Μία εβδομάδα μετά γίνεται εισαγωγή του πρώτου επίσημου κρούσματος, στο αεροδρόμιο της Λάρνακας και τελικά στις 15/03 κλείνουν τα αεροδρόμια άνευ προειδοποίησης, εγκλωβίζοντας εκατοντάδες συμπολίτες μας στο εξωτερικό.
Διαμαρτυρίες πολιτών περνούν κυρίως απαρατήρητες, με εξαίρεση τον αναφερόμενο προπηλακισμό ενός εθνοφρουρού. Ταυτόχρονα, κρατήθηκαν εκτός επικαιρότητας το μέγεθος της κινητοποίησης, αλλά και ο προπηλακισμός των διαμαρτυρομένων από την αστυνομία. Παράλληλα, για σειρά εβδομάδων το ΕΛΑΜ εκμεταλλεύεται πολιτικά την ευκαιρία που παρουσιάζεται και καλεί για μόνιμο κλείσιμο των οδοφραγμάτων, μέχρι την εξεύρεση λύσης στο κυπριακό. Σχετικό σχέδιο ψηφίσματος που κατατέθηκε ενώπιων της Βουλής στις αρχές Ιουνίου, καταψηφίστηκε με 2 ψήφους υπέρ (ΕΛΑΜ), 35 εναντίον και 2 αποχές (Αλληλεγγύη). Αξιοσημείωτο, είναι ότι “τυχαία” 17 βουλευτές απουσίαζαν από την ολομέλεια.
Παρά όμως την σχεδόν παμψηφεί απόρριψη του εν λόγω σχεδίου ψηφίσματος πού βρισκόμαστε σήμερα; Ένα χρόνο μετά, ζήσαμε 2 lockdowns με ενδιάμεσες χαλαρώσεις για να προωθηθεί μια κουτσή τουριστική περίοδος, που μόνο ανυπολόγιστη ζημιά προκάλεσε. Αεροδρόμια και λιμάνια άνοιξαν ήδη από τις 6 Ιουνίου, με περιορισμούς και ελέγχους. Σε καμία περίπτωση όμως από το κλείσιμο των οδοφραγμάτων δεν έγινε αναφορά για ενδεχόμενη διάνοιξή τους. Δεν τέθηκε ποτέ χρονοδιάγραμμα, δεν δικαιολογήθηκε ποτέ το ανυπόστατα παρατεταμένο κλείσιμό τους. Κατά πόσον θα ήταν άστοχο να αναλογιστούμε ότι η κυβέρνηση εμμέσως “υπερψήφισε” το σχέδιο ψηφίσματος του ακροδεξιού εθνικιστικού μορφώματος;
Ακόμη και με τον Αβέρωφ Νεοφύτου να παθαίνει “συγκίνηση”, όπως είχε πάθει “τυχαία” προεκλογικά και το 2016 και με την σύμπραξη του λαβωμένου από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα Δημοκρατικού Συναγερμού με το ΑΚΕΛ, για συμπόρευση και ενότητα ενόψει άτυπης πενταμερούς, καμία αναφορά δεν γίνεται για τα οδοφράγματα. Ακόμη και με τα νέα μέσα που έχουμε πλέον στην κατοχή μας για τεστ και πιστοποιητικά, αλλά και με τη διευρυμένη αντίληψη για την εξάπλωση και την διαχείριση του ιού, κανένας λόγος δεν γίνεται σε επιστροφή σε αυτή την προσωρινή “κανονικότητα”. Έστω και αν κοινοβουλευτικά κόμματα όπως το ΑΚΕΛ και το Κίνημα Οικολόγων έχουν κάνει επανειλημμένες εκκλήσεις για επανεξέταση του ενδεχομένου ομαλοποίησης της κατάστασης στα οδοφράγματα, δεν φαίνεται να ιδρώνει το αυτί των κυβερνώντων.
Μετά λύπης μας είδαμε, παράδοξα δημοσιεύματα από ΜΜΕ παγκύπριας κυκλοφορίας, να “πανηγυρίζουν” για την αύξηση των εσόδων των πρατηριούχων και των περιπτερούχων, ως απότοκο της αύξησης της ζήτησης ελέω κλεισίματος των οδοφραγμάτων. Υπάρχει δηλαδή μερίδα του πληθυσμού που βάζει στη ζυγαριά την απρόσκοπτη πρόσβαση σε ολόκληρη επικράτεια του νησιού μας, με τα έσοδα από βενζίνη και τσιγάρα (; ) Μερίδα αυτών μάλιστα, φαίνεται να είναι τα ίδια άτομα που πριν από μερικά χρόνια θα έπαιρναν τα όπλα να διώξουν τους Τούρκους από τα χώματα μας, αλλά τώρα φαίνεται οι προτεραιότητες να έχουν μεταβληθεί…
Η πανδημία θα μπορούσε να είναι η ευκαιρία για να αποδείξουμε την ετοιμότητα μας για συνεννόηση, οικοδόμηση εμπιστοσύνης και συνεργατικές επιτυχίες. Θα μπορούσε να αποτελέσει το ισχυρότερο μήνυμα προς όλες τις πλευρές που εμπλέκονται στις συνομιλίες για το εθνικό μας θέμα, ως ένδειξη καλής θελήσεως και ετοιμότητας από τις ηγεσίες των δύο κοινοτήτων. Η ομαλή λειτουργία των οδοφραγμάτων, θα μπορούσε να αποτελέσει την λύση για αποφυγή της επικράτησης του Τατάρ στον βορρά και τις περιπέτειες οι οποίες συνεπάγονται.
Δεν έγινε όμως τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντ’ αυτού, βρισκόμαστε σήμερα προ των πυλών επανέναρξης των συνομιλιών, που βεβαίως αποτελεί θετική εξέλιξη. Απέναντι μας όμως αντί να έχουμε τον Μουσταφά Ακιντζί, έχουμε τον Ερσίν Τατάρ με τις γνωστές του θέσεις. Τα κλειστά οδοφράγματα έπαιξαν ξεκάθαρα σημαντικό ρόλο σε αυτή την δυσάρεστη εξέλιξη. Κάθε μέρα που περνά, με κλειστά οδοφράγματα, η απόσταση αυξάνεται και η επικοινωνία μειώνεται. Τα ελπιδοφόρα μηνύματα του 2003 ξεθωριάζουν και οι πολιτικές σκοπιμότητες παίρνουν την θέση τους, μπροστά σε μια συγκυρία που αναπόφευκτα επηρεάζεται από την διαχέουσα ατμόσφαιρα.
Η επαναδιάνοιξη των οδοφραγμάτων αποτελεί άμεση και επιτακτική ανάγκη! Στην αντίθετη περίπτωση θα κοιτάμε άπραγη τις εξελίξεις να μας προσπερνούν και το μέλλον μας να καίγεται. Μια πικρή γεύση μας έδωσε η πυρκαγιά στο κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα. Ας μας γίνει μάθημα. Η επικοινωνία και η επαναπροσέγγιση μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά με ανοιχτές διόδους και ελεύθερη διακίνηση. Μόνο έτσι μπορούν να τεθούν στιβαρά θεμέλια για συνύπαρξη! Με το βλέμμα στην διαχείριση της πανδημίας και στην υγεία όλων των Κυπρίων, δεν μπορούμε παρά να συνεργαστούμε για ένα καλύτερο μέλλον! Ας γίνει αυτή η πρώτη νίκη της επανενωμένης Κύπρου ενόψει πενταμερούς – αν ακούει κανείς… Γιατί με το να δίνουμε τα χέρια μεταξύ μας στο νότο, κόκκινοι και μπλε μπροστά σε κλειστά οδοφράγματα, δεν πάμε πουθενά!
* Ειδικός Πολιτικής Επικοινωνίας
