Πόσο διαφορετική από τον κορωνοϊό πρέπει να ήταν η διαβόητη λέπρα, η ασθένεια μιας άλλης εποχής, την οποίαν η υγιής κοινωνία όχι μόνο απεχθάνετο, αλλά και περιόριζε τους μολυσμένους από αυτήν σε απομονωμένους χώρους; Δεν ξέρω πόσο αποκρουστικό ακούγεται αυτό, αλλά κάπως έτσι ζης τα πράγματα όταν έχεις την ατυχία να βρίσκεσαι περιορισμένος στο Νοσοκομείο Αναφοράς «Αμμόχωστος» με κορωνοϊό.
Έζησα αυτή την ατυχία, νοσηλευόμενος επί δώδεκα μέρες, και νομίζω πως είμαι σε θέση να διεκτραγωδήσω την κατάσταση στην οποία περιέρχεται ένας ασθενής της νεοφανούς πανδημίας.
Ναι, αισθανόμουν όπως οι λεπροί! Εγκλωβισμένος σε έναν θάλαμο τεσσάρων ατόμων, τα οποία εναλλάσσονταν αναλόγως των αναγκών της νοσηλείας τους. Οι επισκέψεις απαγορεύονταν αυστηρώς και, ναι, η απομόνωση από τον έξω κόσμο με παρέπεμψε στις δύσκολες εκείνες εποχές της αποκρουστικής ασθένειας! Η διαφορά ήταν ότι η σύγχρονη εποχή μάς παρέχει τις δυνατότητες της τεχνολογίας, η οποία μας επιτρέπει την επικοινωνία, τόσο ακουστικά όσο και οπτικά.
Στον θάλαμο δεν επιτρεπόταν να εισέλθει κανείς χωρίς να πάρει απόλυτα αυστηρές προφυλάξεις. Και φυσικά δεν αρκούσε μόνο η μάσκα, η οποία έγινε πλέον μέρος της ζωής όλων μας, αλλά οι γιατροί, οι νοσηλευτές και το βοηθητικό προσωπικό ήταν περιβεβλημένοι με πλήρη… εξάρτυση ασφαλείας. Κάλυμμα στην κεφαλή, ειδικές φόρμες, γάντια στα χέρια, αλλά και… στα πόδια, όλα μιας χρήσεως, τα οποία αφαιρούσαν όταν εξέρχονταν του θαλάμου.
Όσο για το φαγητό, αυτό έφθανε μέχρι την μισάνοιχτη πόρτα από όπου το παραλάμβανε ένας εκ των ασθενών με τις δέουσες προφυλάξεις. Έπρεπε να φορά τη μάσκα του και φυσικά να μην πλησιάζει το βοηθητικό προσωπικό. Μου θύμισε «το Νησί», τη Σπιναλόγκα των λεπρών, που έτυχε να επισκεφτώ το περασμένο καλοκαίρι, όπου έβαζαν το φαγητό σε ένα μέρος και έρχονταν μετά οι ασθενείς και το έπαιρναν.
Ωστόσο, το τραγικότερο δεν είναι οι πιο πάνω περιγραφές, αλλά αυτή καθ’ αυτήν η ασθένεια, την οποίαν έχω κάθε λόγο να χαρακτηρίζω ως ύπουλη και άκρως επικίνδυνη.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι η ζωή των ασθενών με τους οποίους νοσηλευόμουν, αλλά και η δική μου, κρεμόταν από μία κλωστή! Και γιατί να είναι υπερβολή, όταν είδα κατάματα να πεθαίνει μπροστά στα μάτια μου ο ευρισκόμενος απέναντί μου ασθενής; Ήταν κι εκείνος ένας από εμάς τους υπόλοιπους, ίσως και με λιγότερα προβλήματα και χωρίς υποκείμενα νοσήματα.
Άλλη ασθενής, η οποία νοσηλευόταν στην Εντατική του Νοσοκομείου, μου αφηγήθηκε αργότερα ότι, στη διάρκεια της νοσηλείας της βρέθηκε σε κώμα, «έφυγε» από τα εγκόσμια και επέστρεψε μετά!
Όσο για μένα, που δεν είχα ποτέ καλή σχέση με τα νοσοκομεία, δεν μπορούσα να πιστέψω το γεγονός ότι τα αναπνευστικά μου προβλήματα ήταν τόσο έντονα, στον βαθμό που να ήταν απαραίτητη η μάσκα οξυγόνου, την οποίαν όταν χρησιμοποίησα για πρώτη φορά, ένιωσα να ανέπνεα την ίδια τη ζωή!
Εν κατακλείδι, ο ασθενής της νεοφανούς αυτής ασθένειας βιώνει την περιπέτειά του σαν απόκληρος μιας άλλης εποχής. Η διαφορά είναι ότι σήμερα προσφέρονται περισσότερες ανέσεις χάρη στην τεχνολογία και οι ασθενείς επιστρέφουν κατά κανόνα στο σπίτι τους. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει αν όλα πάνε κατ’ ευχήν που δεν είναι βέβαιο καθώς ο κίνδυνος παραμονεύει ανά πάσαν στιγμή!
