Άστραψε και βρόντηξε, εκσφενδονίζοντας τους κεραυνούς του όχι ως νέος Δίας από τις κορφές του Ολύμπου, του βουνού των θεών, αλλά ως νέος Δον Κιχώτης από τα μετερίζια του Δημοκρατικού Συναγερμού στη Λευκωσία, ο εξ Αργάκας της Πάφου ορμώμενος πολιτευτής, ονόματι Αβέρωφ Νεοφύτου. Με τεντωμένο παράστημα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων καμώθηκε, πριν από μερικές μέρες, τον σωτήρα της Κύπρου, αρκεί, όπως μας είπε, να γίνουν πρώτα αποδεκτές οι θέσεις του, που δεν είναι άλλες από την απόδοση της πολιτικής ισότητας στους Τούρκους. Όλα τα άλλα, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, θα ακολουθήσουν αυτομάτως, και η λύση του εθνικού μας θέματος θα είναι, αυτή τη φορά, πραγματικό γεγονός.

Και εμείς απαντούμε, προκαταβολικά και χωρίς δεύτερη κουβέντα: Κούνια που τον κούναγε! Ούτε πρωταπριλιά να ήτανε! Το μόνο βέβαιο που θα πετύχει, θα είναι και άλλες υποχωρήσεις εκ μέρους της πλευράς μας.

Γι’ αυτό, πάμε πίσω στα περασμένα, και επαναφέρουμε στη μνήμη μας τα όσα σχετικά μάς υπόσχονταν διάφοροι μεγαλόσχημοι, δικοί μας και ξένοι, πριν από αρκετά χρόνια. Δεχτείτε την ομοσπονδία, μας έλεγαν, και το Κυπριακό θα είναι, εδώ και τώρα, λυμένο. Και εμείς, πάντα γελαστοί και πάντα γελασμένοι, είπαμε ναι στην ομοσπονδία. Όμως, δεν μείναμε ως εδώ, γιατί μας πήραν πρέφα, και πήραμε την κατηφόρα. Μιας κι έγινε η αρχή, ήταν εύκολο να ζητούν, στη συνέχεια, πολύ περισσότερα. Έτσι, από την ομοσπονδία πήρε σειρά η πολυπεριφερειακή, φτάσαμε κατόπιν στη διπεριφερειακή και στη διζωνική, και ακολούθησε η αποδοχή της παραμονής των εποίκων, μολονότι ο εποικισμός θεωρείται έγκλημα πολέμου και καταδικάζεται από τον ΟΗΕ. Αργότερα, ποιος να το πίστευε, συμφωνήσαμε να αποκτήσουν δικαιώματα επί των περιουσιών μας οι χρήστες Τούρκοι, λέγε άρπαγες και πλιατσικολόγοι. Και απ’ εκεί, με τις ευλογίες τού ΔΗΣΥ και τού ΑΚΕΛ, πήραμε την κατρακύλα. Τι εκ περιτροπής προεδρίες και τι δικαιώματα αρνησικυρίας, τι το ένα και τι το άλλο. Δώσε και αυτό, δώσε κι εκείνο, μέχρι που εξισώθηκαν σε δικαιώματα η ελληνοκυπριακή πλειονότητα τού 82% με την τουρκοκυπριακή μειονότητα τού 18%. Μια εξίσωση που θα ήταν πιο δύσκολο να επιτευχθεί με ταχυδακτυλουργικά μέσα παρά με τη συγκατάθεση των πολιτικών μας που πρεσβεύουν την όποια λύση. Έτσι, με τις συνεχείς υποχωρήσεις, αλλά και την πολιτική του κατευνασμού, το ακατόρθωτο έγινε, τελικώς, κατορθωτό!

Δυστυχώς, αντί να επιμένει το θύμα, έτσι που να περιοριστεί, σε κάποιο βαθμό, η αδικία, γίνεται το αντίθετο, και η πλευρά μας περί άλλα τυρβάζει. Εμείς είχαμε κάθε δικαίωμα να απαιτούμε την απομάκρυνση των εποίκων από τα άγια χώματά μας, να ζητούμε την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, να θέτουμε ως πρώτιστο αίτημά μας την απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων και άλλα.

Αντιθέτως και ξαφνικά, πετάγεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου, και με ύφος μεσσιανικό υπόσχεται ότι είναι σε θέση να μας σώσει, αρκεί να προσφέρουμε την πολιτική ισότητα στους Τούρκους, την οποία, όλοι το ξέρουν, αποδέχτηκε η πλευρά μας εδώ και αρκετό καιρό. Γιατί, λοιπόν, φωνάζει τώρα και ωρύεται; Τι έχει κατά νου; Tι μαθήματα πήρε από τον ύπατο αρμοστή της Βρετανίας; Ίσως ο εξ Αργάκας πολιτευτής να πείστηκε, και αποδέχεται τώρα την πολιτική ισότητα όπως την ερμηνεύει η τουρκική πλευρά. Δηλαδή, και πάλι νέες υποχωρήσεις και πάλι νέοι συμβιβασμοί. Με άλλα λόγια, παλιά μου τέχνη κόσκινο, που λέει ο σοφός λαός μας! Και σε λίγο, ο Πάφιος πολιτευτής θα επανέλθει και θα μας ζητά να δεχτούμε και την κυριαρχική ισότητα! Δηλαδή, στο ίδιο έργο θεατές!

  Αν, λοιπόν, γίνει, σήμερα, δεκτή από την πλευρά μας η πολιτική ισότητα, ο κ. Νεοφύτου υπόσχεται να μας προσφέρει στο πιάτο τη Μόρφου, την Αμμόχωστο, αρκετά κατεχόμενα χωριά και να διώξει από το νησί τα τουρκικά στρατεύματα και, επιτέλους, να απελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μας. Τόσο απλά και τόσο ωραία φαντάζουν γι’ αυτόν όλα τα πιο πάνω!

Χωρίς άλλο, οι τελευταίες ενέργειες του Αβέρωφ Νεοφύτου φέρνουν στον νου μας τα ένδοξα έργα και τις επιφανείς ημέρες του Δον Κιχώτη, ενός άρχοντα πολύ πλούσιου σε φαντασία, που ζούσε στην Ισπανία, στην ξακουσμένη επαρχία της Μάντσας.    

Αυτός, λοιπόν, ο Δον Κιχώτης έχασε, σιγά σιγά, τα λογικά του και μπέρδευε τις θαυματουργίες των ιπποτών με τα καθημερινά μικροσυμβάντα της ζωής. Τι ήτανε αλήθεια και τι ψέμα, τι ήτανε σωστό και τι παραμύθι, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει. Τα ανδραγαθήματά του δεν είχαν τελειωμό, μόνο που αυτά συνέβαιναν στη φαντασία του και πουθενά αλλού.

Στα ίχνη του βαδίζει και ο δικός μας Δον Κιχώτης, οπότε το σίγουρο είναι ότι θα έχει τη δική του τύχη. Ό,τι απομένει να πράξει είναι να αποκτήσει και αυτός τον Σάντσο Πάνσα του, ήτοι τον ιπποκόμο του. Πιο κατάλληλος από τον γενικό γραμματέα τού ΑΚΕΛ, Άντρο Κυπριανού, δεν εξευρίσκεται! Οι δυο τους θα σχηματίσουν ακτύπητο δίδυμο!  

 *Φιλόλογος