Προτού ξεκινήσουμε, αναφέρουμε ότι τα εισαγωγικά που αγκαλιάζουν τον επιθετικό προσδιορισμό “αποστειρωμένο” είναι καθαρά γλωσσική επιλογή. Η αποστείρωση δεν είναι μόνο κυριολεκτική. Επισκιάζει κάθε πτυχή της ύπαρξης μας και ιδιαίτερα τα παιδιά μας και τα σχολεία μας. Δυστυχώς, διαβρώνει την ψυχή  παιδιών και εκπαιδευτικών πολύ πιο βαθιά από ότι νομίζουμε.

Η πανδημία έχει γίνει πλέον μια κανονικότητα. Ο καιρός περνά λεπτό το λεπτό, μέρα τη μέρα και νέες νόρμες αρχίζουν να κυριαρχούν επικίνδυνα, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Ιδιαίτερα στα σχολεία, τα οποία έχουν μετατραπεί σε εικονικές πραγματικότητες με την ψηφιακή διδασκαλία. Μπορεί κάποιοι να πιστεύουν ότι η εκπαίδευση πραγματοποιείται όπως και πριν και ότι είναι το ίδιο αποτελεσματική. Δυστυχώς, όχι.  Τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη δια ζώσης πνευματική επαφή και επικοινωνία, που συντελούνται την ώρα του μαθήματος με φυσική παρουσία.

Τα παιδιά μας, οι μαθητές και οι μαθήτριες κάθε ηλικίας υποβάλλονται καθημερινά σε μια διαδικασία διαδικτυακής εκπαίδευσης, η οποία δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.

Κάθονται με μάτια πρησμένα και κατακόκκινα από την υπερβολική παρακολούθηση μιας αναμμένης οθόνης, που πολλές φόρες η διάρκεια αγγίζει και το δεκάωρο, αν προσθέσεις και τις ώρες φροντιστηρίων και άλλων δραστηριοτήτων. Βρίσκονται απομονωμένα σε ένα κλειστό δωμάτιο, δίχως φως, για να διακρίνουν πιο καλά τι υπάρχει στην αναμμένη οθόνη. Δεν ανταλλάζονται βλέμματα, δεν διακρίνονται  χαμόγελα, δεν γίνονται αντιληπτές  ανησυχίες, αμφιβολίες, δυσκολίες, δεν… Η δυσκολία γίνεται δυσπραγία, η ανησυχία γίνεται αντίσταση, και το παιδί αφήνεται στο έλεος των αποφάσεων και των ανώριμων πράξεων των ενηλίκων.

Η ορθόδοξη διαδικασία, μέχρι πρότινος, ήταν οι ενήλικες να φροντίζουν για την εκπαίδευση των παιδιών, περιφρουρώντας ως κόρη οφθαλμού το δικαίωμά τους αυτό. Δικαίωμα στη φοίτηση με φυσική παρουσία, στο σχολείο, στις τάξεις. Τώρα, με ελαφρά τη καρδία, αφήσαμε να διαιωνίζεται μια ψευδο-εκπαιδευτική διαδικασία, νομιζόμενοι ότι είναι και αποτελεσματική. Η ευθύνη για τη συντέλεση της μάθησης έχει μετατοπισθεί από τον ενήλικα στο παιδί, από πολύ μικρή ηλικία. Είναι το παιδί έτοιμο να κουβαλήσει στις πλάτες του το βαρύ φορτίο μιας τόσο μεγάλης ευθύνης; Ποια η ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας; Πώς θα καλυφθεί το τόσο μεγάλο μαθησιακό έλλειμμα, το οποίο έχει δημιουργηθεί και τρέφεται καθημερινά από τη συνέχιση της ψηφιακής εκπαίδευσης;

Εσύ που ανέμελα οργανώνεις πάρτι, εσύ που αρνείσαι να εφαρμόσεις μέτρα κατά της πανδημίας και εκτοξεύεις τον αριθμό των κρουσμάτων στο υπερδιπλάσιο, σκέψου το παιδί και το κάθε παιδί που στερείται το δικαίωμα στην αληθινή εκπαίδευση, με ό,τι σημαίνει αυτό.

Είναι ξεκάθαρο. Το απόσταγμα εκατοντάδων χιλιάδων επιστημονικών ερευνών ανά το παγκόσμιο το αποδεικνύει. Τα σχολεία ανήκουν στα παιδιά και τα παιδιά ανήκουν στα σχολεία. Έχουμε συλλογική ευθύνη, η οποία πρέπει να μετουσιωθεί σε υπεύθυνες πράξεις, να βοηθήσουμε όλοι να επιστρέψουν τα παιδιά στα σχολεία.

Όχι άλλο “αποστειρωμένο σχολείο”. Θέλουμε πίσω το δικαίωμα στην φυσική διαδικασία διδασκαλίας μάθησης. Είναι στιγμή να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες που μας αναλογούν και να στηρίξουμε το παιδί, να φροντίσουμε για το μέλλον του. Έχουμε ήδη αργήσει.  

Σύμβουλος Εκπαιδευτικών
Λειτουργός Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου
Πρώην Πρόεδρος ΠΟΕΔ