Εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω αυτά που νιώθω σαν πολίτης αυτής της μπανανίας, αλλά δυστυχώς είναι τόσα πολλά που δεν ήξερα από που να αρχίσω.
Πρέπει όμως κάποτε να βγάζουμε δημόσια αυτά που νιώθουμε, παρ’ όλο που τις πλείστες φορές «ρίχνουμε αυγά στον τοίχο».
Αρχίζω από την βουλή μας, που διερωτάται κάποιος εάν είναι για γέλια ή για κλάματα. Τι κάνουν και τι προσφέρουν στον τόπο, στην κοινωνία και σ’ αυτούς που έχουν φτωχοποιήσει με τον λαϊκισμό τους και την ανευθυνότητα τους. Με την έγκριση των τόσων εκατομμυρίων (11 εάν δεν κάνω λάθος), την στιγμή που υπάρχουν συμπολίτες μας που δεν έχουν να φάνε.
Μας είπε άραγε κανένας από αυτούς συγγνώμη για την καταψήφιση του πρώτου σχεδίου για το κούρεμα; Είπε κανένας συγγνώμη για την αφαίμαξη του συνεργατισμού; Πόσοι από αυτούς είχαν μη εξυπηρετούμενα δάνεια και τους χαρίστηκαν τόκοι και άλλα ποσά;
Δυστυχώς είναι για λύπηση και να μην διερωτώνται γιατί ο κόσμος και οι ψηφοφόροι τους γυρίζουν την πλάτη. Αλλά δυστυχώς, αυτούς έχουμε και αυτοί μας αξίζουν.
Συνεχίζω με την ανευθυνότητα που μας χαρακτηρίζει σαν λαό, αρχίζοντας από το θέμα της πανδημίας του κορονοϊού. Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα (αν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις αυτά άτομα), που να αμφιβάλλουν ακόμη ότι έχουμε μπροστά μας μια θανατηφόρα πανδημία; Μήπως θα έπρεπε να το ζήσουν οι ίδιοι ή κάποιο δικό τους άτομο για να το καταλάβουν; Για να προσέχουν, να σταματήσουν τις συνάξεις και τα πάρτι – που γίνονταν και γίνονται;
Σίγουρα όλοι κουραστήκαμε από όλα αυτά τα μέτρα. Σίγουρα οικογένειες και εργασίες πάνε για διάλυση, ή κατά διαόλου. Αλλά είναι μήπως καλύτερη η διασωλήνωση και ο θάνατος; Όπως έχει το δικαίωμα να ζήσει και να απολαύσει την ζωή του ένας τριαντάρης, ή σαραντάρης, το ίδιο δικαίωμα έχει και κάποιος που είναι εβδομήντα, ογδόντα, ή ενενήντα χρονών για όσα χρόνια του έμειναν.
Το πόσο ανεύθυνος λαός είμαστε, το δείξαμε, δυστυχώς, και το βράδυ της Κυριακής, όπου το κάθε ζώο χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού προς το σύνολο του λαού έκαναν αυτά που έκαναν. Και αν παρέμβαινε η αστυνομία και η ΜΜΑΔ που έπρεπε, θα άρχιζαν τα όργανα πάλι και θα ζητούσαμε «την κεφαλή τους επί πίνακι». Η αστυνομία μας όμως έπρεπε να είχε κλείσει όλους τους δημόσιους χώρους, αλλά δυστυχώς έτσι λαός που είμαστε και έτσι νεολαία που έχουμε, αυτά θα έχουμε.
Όλοι οφείλουν να κάνουν τα Rapid Test μεγάλοι και παιδιά και είναι απίστευτη η ανοησία των γονιών να αρνούνται να υποβληθούν στο τεστ τα παιδιά τους. Και δεν έχουν το δικαίωμα να παίζουν με τις ζωές άλλων. Φτάνει πλέον να ανεχόμαστε τις ανοησίες κάποιων.
Φτάσαμε στο σημείο, άλλο που να ακούμε για το άλφα ή το βήτα του Προέδρου και της Κυβέρνησης στην τηλεόραση να μην κάνουμε τίποτα άλλο. Να αρχίζει η χορωδία των διάφορων προέδρων ή εκπροσώπων κομμάτων και εμείς να είμαστε υποχρεωμένοι να τους ακούμε. Δηλαδή εάν είχαμε 10 κοινοβουλευτικά κόμματα έπρεπε να ακούμε για 20-30 λεπτά τι είπε ο κάθε ένας ή η κάθε μια. Ρώτησε κανένας εάν μας ενδιαφέρει να τους ακούμε;
Απαιτούμε και θέλουμε ξεκαθάρισμα των πάντων. Ξεκαθάρισε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, το σκάνδαλο των χαμένων δισεκατομμυρίων των Σέρβων που έφερε ο Μιλόσεβιτς – αλήθεια τι έγιναν εκείνα τα δισεκατομμύρια, πού πήγαν τελικά και ποιος πήγε φυλακή για αυτό -, το σκάνδαλο των τραπεζών και το φιάσκο της Τράπεζας Κύπρου, το σκάνδαλο του συνεργατισμού και, και, και.
Δυστυχώς δεν έχουμε μέλλον. Αντί να ασχολούμαστε με τις συνομιλίες ευχόμενοι μια δίκαιη λύση, ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο δεν έχει σχέση με το μέλλον αυτού του τόπου.
Καθημερινά ασχολούνται όλα τα μέσα με την βασιλική οικογένεια της Αγγλίας και τον Χάρι και την Μέγκαν και την Βασίλισσα (η οποία είναι αυτή που αρνήθηκε να δώσει χάρη στα παιδιά μας που απαγχονίστηκαν για την πατρίδα τους). Αλήθεια, πόσο μας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Ας μην καταντούμε και γελοίοι.
Ένα άλλο θέμα σοβαρότατο είναι η ανεξέλεγκτη είσοδος μεταναστών στον τόπο μας. Σίγουρα προσπαθούν να βρουν μια καλύτερη ζωή, αλλά σκέφτηκε κανείς σε είκοσι – τριάντα χρόνια πόσους μη χριστιανούς θα έχουμε στον τόπο μας; Καλά τα μέτρα του Υπουργείου Εσωτερικών, αλλά δυστυχώς είναι ημίμετρα.
