Κι εγώ επίσης θυμώνω με ότι αφορά κακοποίηση, σεξουαλική, σωματική ή ψυχολογική, είτε το θύμα είναι παιδί είτε ενήλικας. Πιο πολύ όμως θυμώνω με την υπέρτατη υποκρισία της Πολιτείας και της κοινωνίας, που «δεν ήξερε», «δεν άκουσε», «δεν είδε».

Κανένας ποτέ δεν είδε ένα βίαιο γονέα, σύζυγο να ωρύεται και να χειροδικεί στο παιδί του, ή στον/στην σύζυγο του, ούτε άκουσε,  είδε ή ξέρει κανένας τίποτα για σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση. Για να λέμε τα πράγματα ωμά και στην πραγματική τους διάσταση, κανένας δεν νοιάστηκε να δει ή να ακούσει. Η κλασσική ατάκα, «δεν με αφορά», «δεν είναι δική μου δουλειά», ξεπλένει κάθε ίχνος ενοχής ή δισταγμού που μπορεί να περνά από το μυαλό του μέσου πολίτη.

Δεν είναι βέβαια φαινόμενο των ημέρων η βία, αλλά χρονολογείται από την εμφάνιση του ανθρώπου. Η διαφορά η οποία κάνει τις υποθέσεις κακοποίησης σήμερα να φαντάζουν σαν κάτι αδιανόητο, είναι η πεποίθηση ότι η εξέλιξη του ανθρώπου στους αιώνες, τον έχει μετατρέψει από άγριο όν, σε νοήμων. Ξαφνικά, ως δια μαγείας, το συννεφάκι διαλύεται αφού οι καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης που σαρώνουν το παγκόσμιο, έδωσαν το έναυσμα για αλυσιδωτές καταγγελίες. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια καταγγελία, αλλά μάλλον τα ηχηρά ονόματα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους «κοινούς θνητούς», εξού και ο σάλος που έγινε κύμα και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του.

Είναι άξιον απορίας εάν αντιλαμβάνεται το κράτος  τη βαρύτατη ευθύνη και ανεπάρκειά του, σε όλα τα επίπεδα. Πάμπολλες οι υποθέσεις βίας, σωματικής, σεξουαλικής αλλά και ψυχολογικής,  που καταφεύγουν στην Αστυνομία για καταγγελία και προστασία.  Όταν το θύμα αποπειράται να καταγγείλει μετά από μεγάλο προσωπικό αγώνα με τον φόβο, με τον οποίο ο θύτης το έχει φυλακισμένο, αντιμετωπίζει δυσπιστία εάν είναι γυναίκα και χλευασμό εάν είναι άντρας. Για τα παιδιά δε, ακόμα πιο δύσκολο διότι τις πλείστες φορές κλείνονται στον εαυτό τους και πρέπει να αποκωδικοποιηθεί η συμπεριφορά τους και οι ασύνδετες πληροφορίες που στον πανικό τους τούς ξεφεύγουν. Δεν υπάρχει επαρκής εκπαίδευση και κατάλληλο προσωπικό που να μπορεί να χειριστεί τέτοιες υποθέσεις, με ενσυναίσθηση της ευθύνης που πρέπει να επιδείξει, ούτε οι άμεσοι μηχανισμοί στήριξης και προστασίας του θύματος έτσι ώστε να απομακρυνθεί από το θύτη με ασφάλεια.

Η κοινωνία από την άλλη, παρουσιάζει σε ένα μεγάλο βαθμό μια αρρωστημένη στάση επίθεσης κατά των θυμάτων, ειδικά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πέραν των εμετικών σχολίων από άντρες που εξευτελίζουν τα θύματα, ενδιαφέρον παρουσιάζει η συμμετοχή στον διασυρμό μεγάλης μερίδας γυναικών. Τότε αναρωτιέται κανείς, τι μηχανισμός ωθεί μια γυναίκα να χλευάζει ένα θύμα βιασμού(που στην πλειοψηφία τους τα θύματα είναι γυναίκες και κορίτσια). Ποιο σύνδρομο βγαίνει στην επιφάνεια όταν γύρω από ένα θύμα βίας χορεύει ένας όχλος, έτοιμος να το κατασπαράξει;

Πολλά τα ερωτήματα, πολλά τα γιατί, αλλά απέραντα πολύς ο πόνος των θυμάτων. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην ένιωσε την απειλή έστω και μια φορά στη ζωή της για σεξουαλική παρενόχληση. Οι αριθμοί των βιασμών και των κακοποιήσεων γενικότερα, τραγικά μεγάλοι και όχι μόνο στο γυναικείο φύλο. Η δε παιδική κακοποίηση είναι σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα. Το πλέον τραγικό όμως είναι η προσπάθεια συγκάλυψης των θυτών, ειδικά εάν είναι επώνυμοι, αξιωματούχοι ή βαθμοφόροι. Η κατηγορία όμως που κάνει τον κάθε νοήμονα άνθρωπο να νιώθει τον υπέρτατο αποτροπιασμό και απέχθεια είναι οι κληρικοί. Οι «άνθρωποι του Θεού», έτσι μάθαμε ότι είναι. Οι άνθρωποι που είναι ταγμένοι στην υπηρέτηση του ανθρώπου, της καλοσύνης, του σεβασμού. Ποιος θα φυλάξει τα παιδιά μας από την τόση τους καλοσύνη; Δεν ανήκουν βέβαια όλοι σε αυτή την κατηγορία, δεν είναι όμως και λίγοι όσοι ανήκουν. Όμως ενοχλείται το ευσεβές και αναμάρτητο ποίμνιο από λέξεις σε κείμενα, ποιήματα, τραγούδια, χωρίς καν να περνά από το μυαλό του η αποτρόπαια πράξη ενός κληρικού που παρενοχλεί σεξουαλικά, αλλά έχει συγκαλυφθεί με μαεστρία από την ηγεσία της εκκλησίας μας.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν γύρω, δίπλα ή μέσα στα σπίτια μας, το μεγαλύτερο όπλο, η σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που αφορά σε κάθε μορφής βία και έχει καταγραφεί στις Ελληνικές καλένδες, παρόλο που υπεγράφει και από την Κύπρο, δεν τηρείται. Κάπως έτσι συνεχίζεται η υποκρισία και η άρνηση για ουσιαστική και ριζική αντιμετώπιση αυτών των εγκλημάτων.

Κι εγώ επίσης λοιπόν, μέχρι όλοι να κοιτάξουν τις γυναίκες, τα αδέλφια, τα παιδιά τους στα μάτια, και να πουν, ποτέ πια!

* Υποψήφια Βουλευτής Λεμεσού, Κίνημα Ανεξάρτητοι – Συνεργασία ΚΕΚΚ