Όλο και κατηγορούμε τους πολιτικούς μας, κι εμείς οι δημοσιογράφοι και οι πολίτες, εσχάτως και με απόγνωση και με πολύ έντονους χαρακτηρισμούς. Αλλά, καιρός να σκεφτούμε πως δεν γίνεται οι πολιτικοί να είναι χειρότεροι από τους υπόλοιπους. Έχουμε κι εμείς τα χάλια μας, για να λέμε την αλήθεια. Ενίοτε τα δείχνουμε και σε βάρος συνανθρώπων μας κι όποτε συμβαίνει αυτό εμφανίζουμε τον χειρότερο εαυτό μας. Τον αμπάλατο. Προσέξτε τη φωτογραφία που δημοσιεύω εδώ. Βρίσκεται στην είσοδο πολυκατοικίας. Γράφει:
«Παρακαλώ αφήνετε το παράθυρο ανοικτό να αερίζεται. Άτομο στην πολυκατοικία βρίσκεται σε καραντίνα για covid 19».
Ένας άνθρωπος όντως βρίσκεται σε καραντίνα στο διαμέρισμα του. Σκεφτείτε πώς μπορεί να νιώθει βλέποντας το μήνυμα των γειτόνων του. Το πώς νιώθει φαίνεται από το μήνυμα που ο ίδιος έγραψε κάτω από το άλλο:
«Εν Covid που έχω όχι AIDS. Ηλίθιοι»
Βέβαια κι AIDS να είχε δεν δικαιολογείται η αντίδραση των υπολοίπων ή εκείνου του πανέξυπνου «επιδημιολόγου», που πήγε να τον διαπομπεύσει στην πολυκατοικία του. Αλλά, ειδικά για τον κορωνοϊό, όσοι ασθενήσουν υπόκεινται σε μιαν ανελέητη ανθρωποφαγία, που αποκαλύπτει τον ανύπαρκτο πολιτισμό μας και την πενιχρή παιδεία μας. Και μην μου πείτε ότι είναι μεμονωμένο γεγονός και δεν μας χαρακτηρίζει όλους. Δυστυχώς, μας χαρακτηρίζει. Όσοι ασθενήσουν με κορωνοϊό, ακόμα και μετά από την αποθεραπεία τους, αντιμετωπίζουν απίστευτη επιθετικότητα. Ακόμα και από ανθρώπους, που θα έπρεπε καθηκόντως να δείχνουν σεβασμό και να εξηγούν στους αμπάλατους ότι πρέπει να παραμένουν άνθρωποι και να δείχνουν συμπόνια στους ανθρώπους που υποφέρουν. Όπως ο διευθυντής ενός σχολείου, που όταν βλέπει καθηγητή που πέρασε την ασθένεια, επιδεικτικά αλλάζει δρομολόγιο για να μην τον πλησιάσει. Είπαμε να είμαστε προσεκτικοί, ξέρουμε πλέον και με ποιο τρόπο πρέπει να προσέχουμε, αλλά δεν βρισκόμαστε δα και στον Μεσαίωνα να διώξουμε τους λεπρούς στις σπηλιές μακριά από τις πόλεις μας. Ας σκεφτούμε στο κάτω – κάτω ότι έχουμε να κάνουμε με μια ασθένεια που ανά πάσα στιγμή μπορεί να αγγίξει τον καθένα μας. Όπου κι αν βρισκόμαστε, όσο και να προσέχουμε. Είτε είναι ο Πρόεδρος της Γαλλίας, είτε ο παππούς μας, είτε ο γείτονας μας.
Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι μας χαρακτηρίζει η τάση να θεωρούμε εαυτούς ειδήμονες για όλα, και να μεταφράζουμε τις συμβουλές των ειδικών όπως κόψει ο νους του καθενός, όπως του συγκεκριμένου που έβαλε την ταμπέλα στην πολυκατοικία, αλλά αυτό που έκανε ο τύπος, και που το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται με διάφορους τρόπους σε αυτή την πανδημία, λέγεται bullying και αν υπάρχει έννομη τάξη στον τόπο μας θα πρέπει να πάει η Αστυνομία να ασκήσει δίωξη. Γιατί η βία, ο ρατσισμός, ο εκφοβισμός, η ταπείνωση ανθρώπων που αντιμετωπίζουν μια ασθένεια, δεν ασκείται μόνο στα σχολεία από ηλίθιους μαθητές, αλλά και στην κοινωνία από ηλίθιους ενήλικες.
