Τελικά, είναι μια κατεδάφιση που χρειαζόμαστε, αλλά όχι αυτήν του Αρχιεπισκόπου. Μια γενική κατεδάφιση για να μπορέσουμε να ξανακτίσουμε από την αρχή τα πάντα. Νοοτροπίες, θεσμούς, πολιτικές… Γιατί, τελευταία, κοιτάζεις γύρω σου και αναρωτιέσαι τι πάει καλά και τι είναι τόσο ερείπιο πια, που δεν σώζεται με τίποτα.
Στην ηγεσία της Εκκλησίας έχουμε από τη μια τις μπουλντόζες του Αρχιεπισκόπου και από την άλλη τους ανεύθυνους παλληκαρισμούς του Μόρφου. Είναι αρκετό να αντικρίσεις τη σαθρότητα, αν σκεφτείς πως όταν όλος ο κόσμος επέκρινε τον Αρχιεπίσκοπος για την κατεδάφιση των τεσσάρων διατηρητέων, όταν όλος ο κόσμος είδε τι έγινε και τον έπιασε κατάθλιψη από το θέαμα, ο ίδιος έστειλε επιστολή στο δημαρχείο και έλεγε ότι η Αρχιεπισκοπή δεν έκανε κατεδάφιση, αλλά καθαρισμό και αφαίρεση των επικίνδυνων τμημάτων του συγκροτήματος. Απίστευτο θράσος.
Στην ηγεσία του κράτους έχουμε από τη μια το Προεδρικό που πνίγηκε σε ένα τερατώδες σκάνδαλο το οποίο αρνείται και να παραδεχθεί και από την άλλη τη Βουλή – σκάνδαλο, με πρωταγωνιστές διεθνούς φήμης πλέον.
Αλλά να ήταν μόνο αυτά θα τα αντέχαμε, τόσα και τόσα αντέξαμε προηγουμένως. Συμβαίνουν, όμως, την ώρα της απελπισίας μας, την ώρα που οι ψυχολόγοι προσπαθούν να κρούσουν κώδωνα κινδύνου για την επέκταση της θλίψης και του άγχους σε όλη την κοινωνία λόγω των περιορισμών. Κοινωνική απόγνωση, οικονομική εξαθλίωση, υγειονομικά βασανιστήρια. Κι έχεις από πάνω τη σαθρότητα ενός πολιτικού και πολιτειακού συστήματος που ολοένα επιβαρύνει τα αδιέξοδά μας. Αντί να στηρίζει την κοινωνία, πριονίζει τα στηρίγματά της.
Ούτε τους νεκρούς μας δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα μας αφήσουν να τους κηδεύσουμε όπως πρέπει. Δυο βδομάδες είχε μια οικογένεια τον άνθρωπό της, 62 χρονών, άταφο στο νεκροτομείο διότι οι νεκροτόμοι αποφάσισαν ότι δεν θέλουν να πράξουν τα νενομισμένα. Υποχρεώθηκαν οι άνθρωποι να πάνε σε δικαστήρια να εκδώσουν διάταγμα, υποχρεώθηκαν να δουν το θέμα τους στην πρώτη σελίδα του Φιλελεύθερου, υποχρεώθηκαν να το δουν να συζητείται στη Βουλή, για να βρεθεί μια λύση και να πράξουν αυτό που ο ανθρώπινος πόνος επιβάλλει. Τον ύστατο αποχαιρετισμό.
Μεμονωμένο γεγονός, μπορεί να πει κάποιος. Αλλά τέτοια μεμονωμένα γεγονότα συνθλίβουν καθημερινά την κοινωνία μας. Μεμονωμένο μπορεί να ήταν και το γεγονός ότι εκατοντάδες άνθρωποι επί πολλές μέρες προσπαθούσαν να κλείσουν ένα ραντεβού για το εμβόλιο του κορωνοϊού, μέχρι να ανακαλύψουν οι σοφοί που αποφάσισαν τις διαδικασίες ότι το σύστημά τους πρέπει να αλλάξει διότι εξευτελίζει τους ανθρώπους. Μεμονωμένο μπορεί να είναι και το ότι μια βόμβα ανατίναξε το αυτοκίνητο ενός προέδρου ποδοσφαιρικού σωματείου, για να μας θυμίσει ότι το μόνο που δεν σταματά στην πανδημία είναι το ποδόσφαιρο και όσες απατεωνιές το περιβάλλουν. Μεμονωμένο μπορεί να είναι και το γεγονός ότι την ώρα των απανωτών καταγγελιών για τη σεξουαλική κακοποίηση ανήλικων κοριτσιών, όταν η κοινωνία παρακολουθεί συγκλονισμένη όχι μόνο τις καταγγελίες στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο, με την Άντρη Ελευθερίου να ξεσκεπάζει απίστευτα γεγονότα, ένα δικαστήριο αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο μέχρι τη δίκη τον κατηγορούμενο για την κακοποίηση επί πέντε χρόνια δυο ανήλικων κοριτσιών, 8 και 13 χρονών, σε χωριό της Πάφου. Να κυκλοφορεί ελεύθερος στο ίδιο χωριό με τα θύματα που τον κατήγγειλαν, διότι κατά τη νομολογία, λέει, έκρινε ο δικαστής ότι δεν υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι θα εγκαταλείψει το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό αρκεί. Δεν τον ενδιαφέρει τον δικαστή ο πόνος που θα βιώνουν καθημερινά τα θύματα ενός τέτοιου εγκληματία – σαδιστή.
Όλα μεμονωμένα είναι, αλλά όλα μαζί ταυτόχρονα είναι ένα βουνό πάνω στα κεφάλια μας. Και δεν υποχωρεί το βάρος όταν στη δημόσια υγεία δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο, κυρίως όμως ξέρουμε ότι κάθε μέρα ξημερώνουν δραματικές συνθήκες. Από την ανεπάρκεια της περίθαλψης των ανθρώπων μας μέχρι τον κίνδυνο της οικονομικής κατάρρευσης, που θα οδηγήσει σε ξεπούλημα των κρατικών νοσηλευτηρίων. Το επισημαίνει ο Γενικός Ελεγκτής κι αντί να του πουν «λάβαμε το μήνυμα και θα λύσουμε τα προβλήματα», του λένε ότι βγάζει αυθαίρετα συμπεράσματα. Λες και οι υπόλοιποι δεν βλέπουμε τι γίνεται. Χειρότερο γίνεται όταν βλέπεις τι συμβαίνει στην Παιδεία, στη μισθωτή εργασία, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στις τράπεζες, στο Κυπριακό. Ιδίως στο Κυπριακό!
Μπορεί να ήταν λιγότερο επώδυνα αν πρόσεχαν, τουλάχιστον, οι ηγέτες μας αυτή την περίοδο να μη μας φορτώνουν και με τις βαρύτατες υποψίες των διαπλοκών τους και της διαφθοράς τους.
aristosm@phileleftheros.com
