Ανθρώπους της δικής μου ηλικίας, που βρίσκονται προς το τέλος του βίου τους, ο αγώνας της ΕΟΚΑ τούς βρήκε στα μαθητικά θρανία, συμμαθητές και συναγωνιστές του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και του Πετράκη Γιάλουρου και όλων των άλλων ηρώων μας, μόνον θλίψη προκαλεί το κατάντημα ο εκμαυλισμός (η διαφθορά θα έλεγα) της νεολαίας μας.
Οι πάσης φύσεως βανδαλισμοί στα εκπαιδευτήρια, και μάλιστα όχι από εξωσχολικούς, μόνο θλίψη προκαλούν. Τρίζουν τα κόκκαλα όλων των αγωνισθέντων και θυσιασθέντων κατά τον αγώνα του 1955-59 μαθητών και άλλων νέων που σε κάποιο στάδιο είχαν πυκνώσει τις τάξεις της τότε Αλκίμου Νεολαίας της ΕΟΚΑ.
Τα κινηματογραφικά στιγμιότυπα της εποχής εκείνης που διατηρούν στα αρχεία τους οι τηλεοπτικοί σταθμοί όταν προβάλουν τις κινητοποιήσεις, μαχητικές εκδηλώσεις και άλλες στιγμές ηρωισμού και αυτοθυσίας της μαθητιώσας κυρίως νεολαίας θα έπρεπε να επαναλαμβάνονται συστηματικά προς παραδειγματισμό.
Σήμερα νομίζουν μερικοί ότι θα λύσουν το πρόβλημα αν μετατρέψουν τα σχολεία με τα μέτρα που εισηγούνται να ληφθούν σε «απόρθητα φρούρια».
Τίποτε δεν πρόκειται να βελτιωθεί αν δεν υπάρξει εθνική και ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων.
Αντ’ αυτού ενδιαφέρονται μερικοί για την ούτω καλούμενη «σεξουαλική διαπαιδαγώγηση» των νέων ως αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νέοι μας.
Τα εκπαιδευτήρια θα έπρεπε να ήταν φυτώρια εθνικής και ηθικής διαπαιδαγώγησης και φρονηματισμού.
Μεγάλη είναι η ευθύνη των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων που ηγούνται «συντεχνιών» για διεκδίκηση μόνον οικονομικών και άλλων ωφελημάτων και τίποτε περισσότερο με αποτέλεσμα σήμερα στην Κύπρο να έχουμε μόνο «ολίγη εκπαίδευση» και όχι Παιδεία.
Καλλιεργείται λοιπόν στα εκπαιδευτήριά μας αντικατοχικό αίσθημα; Κάθε άλλο.
Υπάρχουν σήμερα πεφωτισμένοι εκπαιδευτικοί που να εμπνέουν, να καθοδηγούν τους νέους και να δίνουν με τη ζωή και το έργο τους το παράδειγμα προς μίμηση;
Πέρασε η εποχή που οι νέοι μας γαλουχούντο από πεφωτισμένους δασκάλους που ήταν πνευματικοί άνθρωποι και διέπρεψαν εντός και εκτός Κύπρου και τίμησαν την ιδιαίτερή τους πατρίδα αλλά και τον Ελληνισμό. Ούτε Γρηγόρης Αυξεντίου μήτε Κυριάκος Μάτσης αποφοιτούν σήμερα από τα σχολεία μας.
Φτάσαμε σε σημείο εθνικής και ηθικής παρακμής όταν η Βουλή των Αντιπροσώπων ψηφίζει τον λεγόμενο «νόμο Ακκιντζί» για να μη γίνεται στα εκπαιδευτήριά μας μνεία του ενωτικού Δημοψηφίσματος (15/1/1950). Χωρίς να αντιδρούν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών.
Το μόνο που έμεινε τώρα είναι να μας ζητούν την κατάργηση της προσευχής, του Εθνικού μας Ύμνου και της Ελληνικής σημαίας.
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα ευρίσκοντο άνθρωποι που θα ικανοποιούσαν οποιαδήποτε απαίτηση των Τούρκων και των οργάνων τους που δεν είναι μόνο τα εδάφη μας που κατέχουν αλλά και το πνεύμα και την ψυχή ορισμένων. Γι’ αυτό και η κατοχή δεν πρόκειται να τερματιστεί αλλά θα εδραιώνεται.
Αν δεν υπάρξει, λοιπόν, εθνική αφύπνιση της νεολαίας η Κύπρος δεν πρόκειται να απελευθερωθεί.
*Πρώην συνδικαλιστής
