Όταν αρχίσεις να συζητάς ποιον κατακτητή προτιμάς, τότε σημαίνει πως μάλλον δεν έχεις διάθεση να τον αποτινάξεις. Ειδικά όταν πρόκειται για την ειδική περίπτωση της γειτονικής κατοχικής χώρας όπου η εξωτερική επεκτατική πολιτική δεν διαφοροποιείται (ούτε ένδειξη υπήρχε για μια τέτοια πιθανότητα) με το ποιος θα μπει στο σεράϊ.
Η συγκυρία ήταν ούτως ή άλλως απαισιόδοξη. Οι δυο μονομάχοι και οι σύμμαχοί τους, με τις δηλώσεις και τις παρεμβάσεις τους όχι μόνο κατά τους προεκλογικούς μήνες αλλά και διαχρονικά, ήταν σαφείς… Ο ένας ήθελε δεκαοκτώ νησιά, ο άλλος ήθελε μόνο εκατόν τριάντα! Κι οι δυο μιλούσαν για τα δυο κράτη και για τα «δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων». Η συνήθεια είναι βοηθητική… «Καλύτερα αυτόν που ξέρουμε…» είπαν αρκετοί. Μπορεί, αυτή τη φορά, να μην πανηγύρισε κανείς, όμως ήταν κρυφή η ελπίδα πως κάτι ενδιαφέρον θα έφερνε με την παράνομη επίσκεψή του στα κατεχόμενα ο «εικοσάχρονος» (και βάλε) σουλτάνος. Και για το χατήρι όσων είπαν (ή, σκέφτηκαν) πως «τον ξέρουμε», είπε να μην τους διαψεύσει.
Τώρα, λοιπόν, που πέρασε το προεκλογικό άγχος για το υποτιθέμενο εκλογικό ντέρμπι, ήρθε ο σουλτάνος στην Κύπρο για να το διασκεδάσει. Ξέρει πως μπορεί στα κατεχόμενα να υπήρχαν εκατόν σαράντα δύο χιλιάδες ψηφοφόροι, με τη συντριπτική πλειοψηφία τους έποικοι, ξέρει πως οι περισσότεροι από αυτούς ψήφισαν τον ανθυποψήφιό του, ο ίδιος όμως θέλησε να δείξει την κατοχική του συνέπεια. Επανέλαβε, λοιπόν, όλα τα γνωστά περί δυο κρατών και σημείωσε πως για όλα φταίνε τα χαμένα πενήντα χρόνια των μαξιμαλιστικών απόψεων των Ελληνοκυπρίων. Λέτε να έχει δίκαιο; Όταν η πολιτική ηγεσία (κατά πλειοψηφία) διολίσθησε από τις θέσεις διεκδίκησης του δικαίου που καταγράφονταν στις πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ (που, εν πάση περιπτώσει, σταθερά επαναλαμβάνονται στα ατυχώς παραμορφούμενα ψηφίσματα που αφελώς αποδεχτήκαμε) και έφτασαν τα δικαιώματα των προσφύυγων να εγκλωβίζοντααι σε φανερούς και κρυφούς διζωνοχάρτες, δεν ήταν «μαξιμαλιστικό» να «διεκδικούμε» το 29% και να μην αρκούμαστε στο 28%; Αυτό κι αν εκφράζει την αναίδεια και την αυθάδεια των υπόδουλων!
Πάντως είναι και οι Τουρκοκύπριοι αντιφατικοί όπως οι Ελληνοκύπριοι! Κυπραίοι είμαστε όλοι κι ας ζούμε μισό αιώνα εκατέρωθεν του κατοχικού φράκτη, «παλεύοντας» να ανοίξουμε κι άλλες μικρές τρύπες σ΄αυτόν. Ακόμα κι αν είναι καλύτερες οι τρύπες από το αδιαπέραστο παραπέτασμα, δεν το λες και δικαίωση αν τα καταφέρεις. Φέρονται να θέλουν, λέει, οι Τουρκοκύπριοι την προστασία της Τουρκίας. Όμως είναι αυτό το τουρκικό καθεστώς που φυλακίζει προοδευτικούς Τούρκους, συγγραφείς, διανοούμενους, φοιτητές, ενεργούς πολίτες, πολιτικούς, βουλευτές, δημοσιογράφους… Είναι αυτό που απαγορεύει και σε Τουρκοκύπριους την είσοδο στην Τουρκία. Και να ΄ναι κι ευχαριστημένοι που δεν κατέληξαν κι αυτοί στις φυλακές! Κι ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σερχάτ Ιντσιρλί που εμποδίστηκε να μπει στο κατοχικό «προεδρικό» για να καλύψει την επίσκεψη του σουλτάνου, κι αυτός ευχαριστημένος να είναι που «απλώς» εκδιώχθηκε! Είναι και το θέμα των διαβατηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όλοι θέλουν να έχουν από ένα – μέχρι και «αξιωματούχοι» του ψευδοκράτους τα κατάφεραν! Αυτό κι αν είναι αντιφατικό: Nα απαιτείς «δικαιωματικά» το πιο σημαντικό έγγραφο του κράτους που αμφισβητείς και θέλεις να καταλύσεις και μάλιστα σαν προϋπόθεση για να μιλήσεις για την ειρήνη…
O σουλτάνος έμεινε πέντε ώρες όλες κι όλες κι ήταν αρκετές να επιβεβαιώσει τις προθέσεις του για πλήρη υποταγή των κατεχομένων. Το ανανεωμένο αεροδρόμιο θα πρέπει να τον υποδεχτεί στις 20 του Ιούλη, νέο νοσοκομείο (όλοι πια θα δικαιούνται να αρρωστήσουν!) και πολλά-πολλά χιλιόμετρα δρόμων και νερό και ρεύμα και 1192 κατοικίες στη Δερύνεια – τόση λεπτομέρεια! – μια «κανονική» επαρχία του σουλτανάτου. Είναι και η διάσκεψη της Ανατολικής Μεσογείου για τα ενεργειακά που «επείγει» προσδοκώντας να αποτελέσει την επίσημη πρώτη των «δυο κρατών»). Πήγε μετά μια βόλτα μέχρι το Αζερμπαϊτζάν κι επιστρέφοντας ανανεωμένος έκανε και μια φιλοφρόνηση στην παρούσα «ελληνοκυπριακή διοίκηση» που διατηρεί, λέει, το κλίμα πιο ειρηνικό από τις προηγούμενες, προσθέτοντας πως αν, μάλιστα, δεχτεί τους τουρκικούς όρους, θα μπορούν να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες, νοουμένου ότι δεν θα υπάρξουν προκλήσεις ιδιαίτερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Μπερδεμένα τα πράγματα ή, μήπως, είναι πια ξεκάθαρα! Πώς τα βλέπει ο Πρόεδρος μετά την ευρω-εξόρμησή του κι η πολιτική ηγεσία; Kι έτυχε τώρα η Πρόεδρος της Βουλής και του ΔΗΣΥ να αρχίσει εκστρατεία ενημέρωσης για τη λύση «που θέλουμε», πιο σωστά για τη «λύση» που μας φόρτωσαν ερήμην μας…
Υ.Γ.: Πολλαπλά χρήσιμη ήταν η εκδήλωση της περασμένης Τρίτης που οργάνωσε η Επιτροπή Κυπριακού του Κινήματος Οικολόγων Συνεργασία Πολιτών. Ο εισηγητής Oz Karahan μίλησε για την «Αποκωδικοποίηση της τουρκικής πολιτικής και την απελευθέρωση της Κύπρου». Αυτό θα ήταν ένα προαπαιτούμενο μάθημα για όσους μιλούν για το Κυπριακό εντός και κυρίως εκτός Κύπρου. Ποτέ δεν είναι αργά, ακόμα κι αν είναι δεσμευμένοι να μην αλλάξουν πορεία…
