Συνεχίζεται πολύς λόγος για τον καταδικασθέντα πρώην Μητροπολίτη Κιτίου και την παραμονή του στο κτήριο της Μητρόπολης Κιτίου.
Με το πέρας της πρόσφατης συνεδρίας της Ιεράς Συνόδου, ο αρχιγραμματέας της προέβη σε ανακοινώσεις, που περιλαμβάνουν δύο σχετικά με το θέμα σημεία:
- Για το θέμα του τέως Κιτίου και της συμμόρφωσής του στην έκκληση να εγκαταλείψει τη Μητρόπολη Κιτίου, ο αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου δήλωσε ότι η Ιερά Σύνοδος έχει εξουσιοδοτήσει τον μητροπολίτη Κιτίου Νεκτάριο να ασχοληθεί με το θέμα αυτό, αλλά στη χθεσινή συνεδρία δεν τέθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα.
Για το θέμα του ιερωμένου τούτου, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η τύχη του διέπεται από οποιουσδήποτε εκκλησιαστικούς κανόνες και ειδικότερα από τον 6ο Κανόνα της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, που συγκλήθηκε στη Χαλκηδόνα από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό το 451 μ.Χ., ο οποίος καθορίζει:
«Μηδένα απολελυμένως χειροτονείσθαι, μήτε πρεσβύτερον, μήτε διάκονον, μήτε όλως τινά των εν τω εκκλησιαστικώ τάγματι· ει μη ειδικώς εν εκκλησία πόλεως, ή κώμης, ή μαρτυρίω, ή μοναστηρίω, ο χειροτονούμενος επικηρύττοιτο. Τους δε απολύτως χειροτονουμένους, ώρισεν η αγία σύνοδος, άκυρον έχειν την τοιαύτην χειροθεσίαν, και μηδαμού δύνασθαι ενεργείν, εφ’ ύβρει του χειροτονήσαντος.»
Ερμηνεία υπάρχει στο Ιερό Πηδάλιο, πλην όμως είναι σε δυσνόητη αρχαΐζουσα γλώσσα.
Οπότε δικαίως τίθεται, εν προκειμένω, το ερώτημα κατά πόσο η απλή, στη νεοελληνική, ερμηνεία του Κανόνα είναι: Κανείς μοναχός να μη μένει εκτός της σκήτης του, εκτός αν αυτό επιτρέπεται από τον επίσκοπο της δικαιοδοσίας του και να μη εμπλέκεται σε καμία κοσμική λειτουργία; Ή ακόμη, αυστηρότερα, ότι ιερωμένος που δεν έχει καθορισμένη θέση διακονίας οφείλει να παραμένει στην εκκλησία ή τη μονή στην οποία χειροτονήθηκε;
Αν αυτό ισχύει, τότε δεν έπρεπε ο Πρώην Μητροπολίτης Κιτίου να μένει στο Μοναστήρι Μαχαιρά, αν απ’ εκεί όντως άρχισε την ιεροσύνη του; Και αυτό ασχέτως της έκβασης της έφεσης του;
- Σχετικά με την τάση, όπως είπε ο αρχιγραμματέας, μερικών όπως εκφέρουν γνώμη από τα ΜΜΕ για οιοδήποτε εκκλησιαστικό ή θεολογικό ζήτημα χωρίς να έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις και τη δέουσα πληροφόρηση και να επιζητούν να ποδηγετούν σε κάθε περίπτωση την Ιερά Σύνοδο: «Η Ιερά Σύνοδος καλεί οποιονδήποτε έχει κάτι προς εξέταση να το καταθέτει ενώπιον της», είπε, υποδεικνύοντας πως «διαφορετικά, προς αποφυγήν σκανδαλισμού των πιστών, θα κληθούν οι ίδιοι ενώπιον της Ιεράς Συνόδου προς απολογία και διευκρίνιση των θέσεων και των απόψεών τους».
Ιερά Σύνοδος έχει βεβαίως δίκαιο και μάλλον αναφέρεται σε θεολόγο/ους που εμφανίζεται/ονται συχνά-πυκνά σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και σχολιάζει/ουν επίκαιρα θεολογικά, εκκλησιαστικά και κοινωνικά θέματα και υποβάλλουν στην ΙΣ τι θα έπρεπε να πράξει.
Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί εύκολα και γρήγορα, με τον διορισμό από την Ιερά Σύνοδο ή από τον Αρχιεπίσκοπο ενός εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου Τύπου συνεπικουρούμενου ίσως από ομάδα θεολόγων ή και καθηγητών θεολογίας, που θα είχε/είχαν τακτική επαφή με τους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ και θα επεξηγούσε/αν ό,τι θεολογικό και εκκλησιαστικό θα απασχολούσε την επικαιρότητα;
Έναρξη της λειτουργίας ενός τέτοιου εκπροσώπου θα μπορούσε να ήταν μια απάντηση στο ερώτημα 1. πιο πάνω.
Θα διευκόλυνε άραγε τον νυν Μητροπολίτη Κιτίου στην επίλυση του προβλήματος με την απαλλαγή του από την όποια ανθρωπιστική του διάσταση;
Θα τερμάτιζε πιθανότατα την περαιτέρω δημόσια συζήτηση επί του θέματος; - Ας μου επιτραπεί να θέσω και λίγα παρεμφερή ερωτήματα, η απάντηση στα οποία ίσως θα βοηθούσε να βρουν, εις το φως ή έστω εν κρυπτώ και παραβύστω, τη λύση τους τα όποια προβλήματα υφίστανται ή κατά καιρούς αναφύονται και ταλανίζουν την Εκκλησία της Κύπρου. Προβλήματα που χρονίζουν, έχουν βάθος και προεκτάσεις και που μάλλον δεν λύνονται με ένδικα μέσα, ούτε και από τους δέκτες της τηλεόρασης. Ούτως ή άλλως, τα πνευματικά θέματα δεν απαιτούν πνευματική προσέγγιση και φόβο Θεού;
Δεν θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές οι γέροντες πνευματικοί πατέρες των επηρεαζόμενων προσώπων, όπως π.χ. του πρώην Μητροπολίτη, του Αρχιμανδρίτη και του Θεολόγου;
Δεν είναι οι γέροντες εξομολόγοι που είχαν τον βαρύνοντα λόγο πριν την χειροτονία;
Υφίσταται αποχρώντες λόγοι να μην εμπλέκονται οι γέροντες για να λύσουν τα αντίστοιχα προβλήματα;
Δεν είναι γενικότερα προς όφελος της εκκλησίας η χρήση πνευματικών μεθόδων για την επίλυση πνευματικών θεμάτων;
Δεν υφίσταται ο κίνδυνος να περιπλέκονται καταστάσεις ως Γόρδιοι Δεσμοί, αν αφήνονται μη πνευματικές μέθοδοι να χρησιμοποιούνται από μη αρμόδιους για πνευματικά θέματα και μάλιστα επί μακρόν;
*Ο γράφων δεν έχει θεολογική παιδεία και άρα ουδεμία έχει άποψη επί των θιγομένων θεμάτων. Απλώς θέτει τα ερωτήματα ως σκανδαλιζόμενος και διερωτώμενος πολίτης.
