Για ολόκληρους αιώνες στεκόμασταν πλάι πλάι, σηκώνοντας στους ώμους και στα κεφάλια μας, την ομορφιά της κλασικής Ελλάδας.
Εκεί στο Ερέχθειο, έλαμπε η τελειότητα της ελληνικής γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής και του κάλλους. Δεν φτάνει που προσφέραμε πρότυπα αισθητικής και καλαισθησίας, οι δήθεν πολιτισμένοι, μας αγόρασαν από τους βάρβαρους κατακτητές, όπως τις δόλιες αιχμάλωτες στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.
Δεν σεβάστηκαν, ούτε τον τόπο που τους δίδαξε τον πολιτισμό, μήτε τα ίδια τα μνημεία κορύφωσης του δυτικού πνεύματος.
Με έσυραν αδελφές μου, Καρυάτιδες, στα παγωμένα και σκοτεινά χώματα της Αλβιόνας, της χώρας των κλεφτών και των κλεπταποδόχων, για να μην φωτίζεται κρυστάλλινα η αμόλυντη λευκάδα του πεντελικού μαρμάρου, της μήτρας που μας γέννησε.
Έτσι, κάθομαι εδώ μακριά σας και μακριά από τον φωτοβόλο βράχο της Ακρόπολης, μέσα σε ένα ανοίκειο περιβάλλον, γεμάτο κλοπιμαία και καταστροφές.
Οι Βάρβαροι δεν μπορεί να είναι άλλοι, από κάποιους ψευδεπίγραφους λόρδους και βασιλικούς εντεταλμένους. Προσποιούνται οι αλητήριοι ότι δήθεν έσωσαν τα μάρμαρα από την φυσική καταστροφή.
Αιδώς Σάξωνες! Πόση ανυπολόγιστη καταστροφή δεν προκαλέσατε στον Ναό της Σοφίας, τον Παρθενώνα, όταν ανειδίκευτοι άρπαγες τεμάχιζαν τα αετώματα, τις μετώπες και τα αγλμάτινα αριστουργήματα, μνημεία κορύφωσης του ανθρώπινου πολιτισμού, καταστρέφοντας και τα υπόλοιπα τμήματα της Ακρόπολης, προκειμένου ανίερα να τα μεταφέρετε στο Μουσείο του αίσχους, την μεγαλύτερη απόδειξη της πολιτιστικής σας αναισθησίας! Άντεξε η Ακρόπολη στις δοκιμασίες αιώνων και αιώνων, δεν άντεξε όμως την λεηλασία των δήθεν Πολιτισμένων, μέσα από βδελυρές συναλλαγές με τους απολίτιστους κατακτητές της τότε εποχής. Η Ιστορία, όσες διπλωματικές ψευδοδικαιολογίες και να δίνετε, θα σας κρίνει άτεγκτα και θα είναι σκληρή: Έχετε επιτελέσει ανερυθρίαστα τα μεγαλύτερα Πολιτιστικά Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας!
Το βράδυ, όταν σβήνουν τα φώτα και αποχωρούν οι φύλακες των κλοπιμαίων, ακούς, όπως ο χορός του αρχαίου δράματος, οιμωγές, κλαυθμούς και οδυρμούς, από τις αιγυπτιακές μούμιες, μέχρι τις κυπριακές Αφροδίτες, από τα ρωμαϊκά αγάλματα μέχρι τα αετώματα του Παρθενώνα.
Εκατομμύρια άνθρωποι θαυμάζουν το μεγαλύτερο πλιάτσικο του παγκόσμιου πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο, αδελφές μου, ότι τα περισσότερα κλεμμένα ανοσιουργήματα έγιναν την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της λαίλαπας του Αττίλα, του Μεσαίωνα των πολιτιστικών καταστροφών και της βεβήλωσης της παγκόσμιας πολιτικής κληρονομιάς.
Πόσες φορές δεν έκλαψα τις παγερές νύχτες της ξενιτιάς, νιώθοντας την απουσία μου από τον φυσικό μου χώρο, όπου αντάμα στηρίζαμε έργα τελειότητας, λικνιζόμενες σαν να χορεύαμε συρτάκι, πιασμένες ώμο με ώμο, κάτω από το μητρικό βλέμμα της Παλλάδας Αθηνάς.
Σκίζεται η καρδιά μου, όταν αντικρύζω τα κατεστραμμένα αετώματα και τις μετωπες, του περιλαμπρου Παρθενώνα, δίπλα μου, σε ένα γυμνό, απόκοσμο και ξένο για αυτά περιβάλλον.
Η επανάσταση των μαρμάρων δεν θα αργήσει. Οι παγωμένες καρδιές των βασιλικών κτητόρων του Άουσβιτς και του Νταχάου των πολιτιστικών αριστουργημάτων, δεν μπορεί παρά να αφουγκραστούν το κλάμα του Φειδία, του Καλλικράτη και του Ικτίνου.
Εάν όχι, οι κατάρες των Φαραώ θα τους κυνηγούν, αφού τα σώματά τους, μέσα από τις μούμιες, θα μετατραπούν σε τύψεις συνειδήσεων και φονικές Ερινύες.
Βλέπω συχνά, συμπατριώτες μου προσκυνητές να δακρύζουν σιωπηλά κάθε φορά που με πλησιάζουν. Σήμερα, για παράδειγμα, ένας συμπατριώτης μου από την Κύπρο, την γενέτειρα της Αφροδίτης, ενώ με είχαν στην απομόνωση, κλείνοντας την πρόσβαση στην πτέρυγά μου, για αδιευκρίνηστους λόγους, κατάφερε να με πλησιάσει και να μου υποσχεθεί ότι, θα μεταφέρει τα βάσανα, το παράπονο και την έκκλησή μου, για επιστροφή στον τόπο μου, με τρόπο πειστικό.
Απόψε θα είναι μια από τις λίγες βραδιές που πιστεύω ότι θα κοιμηθώ με λιγότερο πόνο στην καρδιά.
Όταν θα διαβάζετε πολυαγαπημένες μου αδελφές αυτό το γράμμα, που το μεταφέρει στον ελεύθερα σκεφτόμενο κόσμο, ο Κύπριος επισκέπτης μου, θα ξέρετε ότι δεν σας ξέχασα και ότι ζω με την προσμονή να ξανασμίξουμε κάτω από τον καταγάλανο Αττικό ουρανό.
Δεν μπορεί, κάποιο βασιλικό φυλλοκάρδι θα στέρξει στο βουβό μου κλάμα και διαβάζοντας αυτό το γράμμα, θα θελήσει να επανορθώσει το έγκλημα των προγόνων του.
Μέχρι να ξαναβρεθούμε στο Ερέχθειο, προσεύχομαι στην Παλλάδα Αθηνά να σας προστατεύει.
Και όμως, τα μάρμαρα δακρύζουν.
Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο, Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2023.
