Η νέα εικόνα του μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος δίνει τη συντελούμενη βασική αλλαγή στην ουσία της πολιτικής ιστορίας του Δημοκρατικού Συναγερμού. Το αποτέλεσμα της τελευταίας εσωτερικής αναμέτρησης και η νίκη της Αννίτας Δημητρίου στην προεδρεία είναι ενδεικτικά της ευρείας θέλησης της βάσεως για ουσιαστική αλλαγή στους τρόπους σκέψης και δράσης που θα διαμορφώσουν τη νέα νοοτροπία της ηγεσίας του ΔΗΣΥ.
Ο κόσμος δοκιμάστηκε στη σκληρή προεκλογική περίοδο. Αντιμετώπισε τα διλήμματα που προκάλεσε ο χρόνος από το 1976 και τον ιδρυτή του Συναγερμού, ανέλυσε τη θεωρία των Δελφίνων, την έκρινε και την απέρριψε. Και επέλεξε τη γραμμή και τη φιλοσοφία της νέας ηγεσίας, για την οποία χάραξε πολιτική διαφορετική από εκείνη των 47 χρόνων που γέρασε και αντικαταστάθηκε με τη φορέα της νέας γραμμής.
Το κόμμα έχασε τη μισή του δύναμη κατά τη διαδοχή στην προεδρία. Οι αριθμοί με την αμείλικτη απόφασή τους επέβαλαν την ανάγκη της αλλαγής και υπέβαλαν τη νοοτροπία, τη φιλοσοφία και την πνοή του γίγνεσθαι που εκπροσωπούσε η κυρία Δημητρίου. Και ως εδώ τα πράγματα είναι καθαρά. Επιβάλλονταν οι αλλαγές και έγιναν.
Και αντιλαμβανόμεθα ότι η πρόεδρος γυρίζει τον μηχανισμό των αναδιαμορφώσεων που επιδιώκει και που αναμένουν, βέβαια, οι οπαδοί. Και οι απομείναντες και οι αναμένοντες να κληθούν να επανέλθουν στους κόλπους του κόμματος. Κι αυτό είναι το στοιχείο που επικεντρώνει το κύριο ενδιαφέρον. Οι χιλιάδες στη γραμμή αναμονής θα δεχθούν τις συνθήκες διαμορφώσεως; Και η νέα πρόεδρος θα δώσει μια ακόμα μάχη εσωτερική με αντιπάλους που την περικύκλωσαν; Διότι από τους ενδιαφερομένους κάποιοι δεν απέκρυψαν τα σχέδιά τους. Τα συμφέροντά τους, που συνδέουν με την νέα πορεία, η οποία αποτελεί την κινητήρια δύναμη του αμέσου μέλλοντος.
Επί παραδείγματι εκείνοι που διαχώρισαν τη θέση τους επί του σχεδίου Κόφι Ανάν στις αρχές της εικοσαετίας και δεν έφυγαν από το κόμμα αλλά παρέμειναν κρατώντας τις σημαίες της αντίστασης σε μια κατάσταση που πολυβολούσαν με άρθρα, ομιλίες, συζητήσεις. Είναι οι άνθρωποι που αναμένουν πρόσκληση επανόδου. Είναι η βάση της διαφορετικής γραμμής στην οποία επιμένουν.
Από την άλλη έχει παρατηρηθεί ότι αυτή η συντροφιά συνέτεινε με τις ενδοκομματικές διαφωνίες στο σχίσμα της πρώτης δεκαετίας του δυο χιλιάδες. Και ασφαλώς θα μελετηθούν οι θέσεις τους από την προεδρία. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται και υπολογίσιμα οικονομικά στοιχεία που έσπευσαν να εναγκαλιστούν επιδεικτικά την ηγέτιδα του Συναγερμού.
Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ βλέπουν, ακούουν, παρατηρούν και διερωτώνται αν θα καταφέρουν οι αίφνης εναγκαλιζόμενοι την νέα ηγεσία παράγοντες να «κερδίσουν» την Αννίτα ή καιροφυλακτούν με στιλέτα στα μανίκια, για να διεκδικήσουν την ηγεσία παρορμώμενοι από εξουσιαστικές παρορμήσεις. Με την οικονομική επιφάνειά τους θα κρατηθούν στο σώμα των επιρροών; Αλλ’ εν τοιαύτη περιπτώσει πώς η ηγεσία θα χειριστεί τον κόσμο που παραμένει εκτός κόμματος;
Ιδού η πρώτη δοκιμασία για την κυρία Πρόεδρο… Και η αναμονή παρατείνεται με συνέπεια να οξύνεται η εσωτερική κρίση καθ’ ον χρόνο το αντίπαλο στρατόπεδο αναδιοργανώνεται και επανακτά τις δυνάμεις που έχασε στις προηγούμενες εκλογές. Απεδείχθη στην τελευταία εκλογή ότι το ΑΚΕΛ επανήυρε τη δύναμή του και επιχειρεί υπερίσχυση του προσώπου της νίκης στην προ θυρών αναμέτρηση.
Δηλαδή οι ισορροπίες των δύο ισοδύναμων κομμάτων διασαλεύονται, η δε Αριστερά πολεμά για την πρωτιά, πράγμα που ανατρέπει την δυναμική του ΔΗΣΥ. Παράγοντες της πολιτικής επισημαίνουν το ενδεχόμενο πεισματικής όξυνσης των ενδοκομματικών επιδιώξεων επανεπίπλευσης προσώπων που έχουν περιθωριοποιηθεί στον χώρο του Συναγερμού. Βέβαια στα πράγματα παρεισφρέουν και στην πλευρά του ΑΚΕΛ μεγάλα εμπόδια, επειδή στην κομματική ηγεσία προκύπτουν νέες πολεμικές εμφύλιων συγκρούσεων.
Σκληροί κομματικοί εγείρουν εμφύλια πολεμική, αναβιώνοντας την υποβόσκουσα έχθρα εναντίον των αγωνιστών της ΕΟΚΑ που διεκδίκησαν την ελευθερία της πατρίδας στην τετραετία 1955-59 με φυλακίσεις, βασανιστήρια, θανάτους, διωγμούς. Και είναι φυσικό οι αγωνιστές να αντιδράσουν πράγμα που αποφεύγουν από το 1955.
Προκλήθηκαν επανειλημμένα από θερμόαιμους Ακελικούς και αποφεύγουν τις συγκρούσεις γιατί γνώριζαν πάντα τις συνέπειες των εμφύλιων συγκρούσεων και καθ’ υπόδειξη του αρχηγού Διγενή που υπέδειξε τις αναπόφευκτες επιπτώσεις από τέτοια παραστρατήματα. Ούτως εχόντων των πραγμάτων η εμφύλια διαμάχη θα σύρει στην καταστροφή, όπως το 1915, το 1922, το 1946, το 1960 και εκείνο που προέχει είναι η μεν Δεξιά να επανεύρει την επανένωσή της η δε Αριστερά να τιθασεύσει τα παιδιά της που κυριαρχούνται από ορμές αφηνιασμού, ούτως ώστε τα δύο κυρίαρχα κόμματα να ηρεμήσουν και να ομονοήσουν στην πολιτική της απελευθέρωσης σε ατμόσφαιρα αδελφοσύνης για το καλό του λαού μας και των ελπίδων της δεινοπαθούσας πατρίδας.
*Πρόεδρος των Συνδέσμων
Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-1959
