Οι αψιμαχίες, οι μάχες και οι φυγομαχίες για το Κυπριακό στην αρένα της 78ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών έχουν τελειώσει με μόνο αποτέλεσμα ένα κουρνιαχτό, που έχει θολώσει ακόμα περισσότερο την αβέβαιη ατμόσφαιρα του εθνικού μας προβλήματος. Φαίνεται να υπάρχει, όμως, κάποια ελπίδα να ξεκαθαρίσει ο ορίζοντας, αν δώσουμε πίστη και αξιοποιήσουμε ορισμένες επίσημες διακηρύξεις που έγιναν από το βήμα της διεθνούς Αμφικτυωνίας από ένα τουλάχιστον ισχυρό παίκτη του Ευρωπαϊκού και διεθνούς συστήματος.
Παρατίθεται πιο κάτω απόσπασμα της ομιλίας στη ΓΣ του Καγκελλάριου της Γερμανίας Όλαφ Σιόλζ.
«Ακριβώς επειδή αυτός ο πόλεμος έχει αβάστακτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, είναι δίκαιο και σωστό ο κόσμος να εμπλακεί στην αναζήτηση της ειρήνης. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να προσέχουμε από κίβδηλες λύσεις, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την «ειρήνη» μόνο κατ’ όνομα. Διότι η ειρήνη χωρίς ελευθερία λέγεται καταπίεση. Ειρήνη δίχως δικαιοσύνη είναι μια δικτατορική ειρήνη. Και η Μόσχα πρέπει επιτέλους να το καταλάβει αυτό. Γιατί, ας μη ξεχνούμε ότι υπεύθυνη γι αυτόν τον πόλεμο είναι η Ρωσία, και ο Πρόεδρος της Ρωσίας μπορεί να τον τερματίσει οποτεδήποτε με μια μόνο λέξη. Αλλά, για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να καταλάβει πως εμείς – τα κράτη των Ηνωμένων Εθνών – εκλαμβάνουμε σοβαρά τις αρχές μας, ότι δεν βλέπουμε να υπάρχει χώρος για αναθεωρητισμούς και ιμπεριαλισμούς στον πολυπολικό κόσμο του 21ου αιώνα..»
Αν αντικαταστήσουμε τη Μόσχα με την Άγκυρα και τη Ρωσία με την Τουρκία, θα ήταν σαν ο κ. Σιόλζ να μιλούσε για την Κύπρο και όχι την Ουκρανία, γιατί οι δύο εισβολές και κατοχές δεν διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους. Άρα ούτε και οι λύσεις για πραγματική ειρήνη, στην αναζήτηση της οποίας ο Γερμανός Καγκελλάριος παρωτρύνει τη διεθνή κοινότητα να εμπλακεί.
Ταυτόχρονα την προειδοποιεί να προσέχει από απατηλές λύσεις, γιατί ειρήνη χωρίς ελευθερία και δικαιοσύνη δεν είναι παρά καταπίεση και δικτατόρευση. Αυτά ακριβώς για τα οποία εμείς διαμαρτυρόμαστε ασταμάτητα εδώ και μισό σχεδόν αιώνα, κι αντί για βοήθεια, κατανόηση έστω, μας σπρώχνουν ολοένα να δώσουμε ακόμα περισσότερη από την ελευθερία μας κι από τα δίκαιά μας στον Τούρκο εισβολέα και τους εγκάθετούς του, χάρη μιας απατηλής λύσης.
Να μην έχουμε όλοι δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές μας εστίες, κι όσοι επιστρέψουμε να μη δικαιούμαστε όλη την περιουσία μας, αλλά να τη μοιραστούμε μ’ αυτούς που μας την άρπαξαν. Να είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες στη χώρα του κ. Σολζ κι όλες τις άλλες, αλλά όχι στη δική μας. Κι ο εισβολέας να συνεχίσει να διατηρεί στρατό κατοχής στα εδάφη μας και να δικαιούται να τα χάψει όλα μόλις του ανοίξει ξανά η όρεξη.
Ο κ. Σιολζ μιλούσε στη Γενική Συνέλευση κατά την επέτειο ακριβώς που η Ομόσπονδη Γερμανία είχε ενταχθεί πριν ακριβώς 50 χρόνια (18 Σεπτεμβρίου 1973) στα Ηνωμένα Έθνη, μαζί με την Ανατολική Γερμανία. Αν οι διακηρύξεις του ήταν επετειακά ρητορικές και η χώρα του δεν έχει διάθεση και πρόθεση να τους δώσει νόημα και περιεχόμενο, τότε θα πρόκειται για την αποθέωση της υποκρισίας και της πολιτικής των δύο μέτρων και σταθμών, η οποία από το οικουμενικό βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, προσλαμβάνει διαστάσεις διεθνους κοροϊδίας απέναντι στα θύματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Καγκελλάριος στην ομιλία του δήλωσε ότι η σκέψη του «είναι με τους Σουδανούς, το Ανατολικό Κογκό, το Καραμπάχ και ασφαλώς την Ουκρανία, για τους οποίους η ειρήνη είναι ένα μακρυνό όνειρο.»
Ούτε λέξη για τα πιο παλιά προβλήματα του πλανήτη, το Παλαιστινιακό και το Κυπριακό, λες κι εδώ όλα είναι ονειρικά, τη στιγμή που όλοι ζουμε με τον εφιάλτη μιας νέας αιματοχυσίας.
Ας ελπίσουμε, όμως, ότι σοβαρολογούσε και ας δούμε ποιά μπορεί να είναι η απατηλή λύση για την οποία κάνει λόγο ο Γερμανός ηγέτης, επειδή δεν εξασφαλίζει πραγματική ειρήνη και δικαιοσύνη. Προφανέστατα, μια λύση που στην περίπτωση της Ουκρανίας θα επέτρεπε στη Ρωσία να έχει λόγο και ρόλο σ’ όλη η χώρα, μέσω των Ρωσόφωνων κατοίκων των σήμερα κατεχόμενων από αυτή ανατολικών περιοχών. Μια λύση που θα εμπόδιζε την Ουκρανία από του να ασκεί την πλήρη κυριαρχία της για διασφάλιση των εθνικών της συμφερόντων, ανάμεσα στα άλλα και η ένταξη σε οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Πρόκειται για την ίδια ακριβώς απατηλή λύση που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει η Κύπρος γιατί θα επέτρεπε στους εποίκους και στους Τουρκοκύπριους, μέσω της ελεγχόμενης από την Τουρκία ηγεσίας τους, να ενεργούν ως προέκταση της Άγκυρας στο νησί. Και σίγουρα η τελευταία θα το εκμεταλλευόταν στο έπακρο για να ποδηγετεί τις εσωτερικές υποθέσεις και διεθνείς σχέσεις της Κύπρου, ιδιαίτερα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Μουσουλμανικό κόσμο, και με το νέο της σύμμαχο, τη Ρωσία.
Μια τέτοια λύση θα ισοδυναμούσε με την πολιτική γενοκτονία των Κυπρίων, όχι μόνο των Έλλήνων, αλλά και των Τουρκοκυπρίων και όλων των άλλων κατοίκων της, αφού θα διεμβόλιζε και εξουδετέρωνε στο διηνεκές διά μέσου των αιώνων το δικαίωμα και την ικανότητά τους να σκέφτονται και να αποφασίζουν ελεύθερα για το παρόν και το μέλλον τους σαν πολίτες ενός πραγματικά ανεξάρτητου κράτους.
Άυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τον κ. Σιολτζ, του οποίου η χώρα έχει προσλαμβάνουσες παραστάσεις περί γενοκτονίας. Αυτό δεν λέγεται από κακεντρέχεια, αλλά γιατί το έθιξε ο ίδιος στην πρώτη – πρώτη παράγραφο της ομιλίας του στη ΓΣ. Θυμίζοντας την επέτειο εισδοχής της Γερμανίας στον ΟΗΕ, ανέφερε: «Η εισδοχή στα Ηνωμένα Έθνη, επέτρεψε στη χώρα μου – η οποία προκάλεσε τρομερούς πολέμους και φρικτά εγκλήματα – να επιστρέψει στην οικογένεια των φιλειρηνικών κρατών. Είμαστε βαθειά ευγνώμονες γι αυτή την ευκαιρία.»
Η αναγνώριση των λαθών, η ανάληψη ευθύνης και η συγγνώμη είναι σίγουρα εις πίστη των ανθρώπων και των λαών. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να συνάδουν με την ιστορική τους συνέχεια. Με το μητρώο που τόσο επιγραμματικά αλλά ουσιαστικά κατέθεσε στον ΟΗΕ ο Καγκελλάριος Σιολζ, η Γερμανία έπρεπε να είναι η πρώτη χώρα που θα εντόπιζε και καταδίκαζε νεοεμφανιζόμενους δικτάτορες όχι μόνο ανάμεσά της αλλά και ανά το παγκόσμιο. Και ώφειλε να το κάνει αυτό αδιάκριτα κι όχι να μη πιάνει το όνομα της Τουρκίας και του Ερντογάν στα χείλη του, γιατί έχει συμφέροντα μαζί τους. Ας μη ξεχνά ο κ. Σιολζ ότι το αιματοκύλισμα της ανθρωπότητας για το οποίο απολογήθηκε διεθνώς δεν το έκανε μοναχός του ο δικός τους δικτάτορας, αλλά μαζί με άλλους δύο. Τι περιμένει, δηλαδή, να γίνει και πάλι τρίδυμος ο νέος Άξονας Πούτιν-Ερντογάν πριν αρχίσει να εμπλέκεται η χώρα του στην αναζήτηση της ειρήνης μακρυά από απατηλές λύσεις;
Από τη στιγμή που ο κ. Σιολζ απευθύνθηκε για διεθνή εμπλοκή στην αναζήτηση της ειρήνης χωρίς απατηλές λυσεις, η Κυπριακή Δημοκρατία νομιμοποιείται να του προσφέρει τη στενή συνεργασία της κι αυτός είναι υποχρεωμένος έναντι της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ να την αποδεκτεί. Αυτό θα μπορούσε να δώσει και μια νέα διέξοδο στη σημερινή αποτελμάτωση του Κυπριακού.
