Το αστραφτερό, πεντακάθαρο, πολυτελές γκρίζο τζιπ τελευταίας ηλεκτρικής τεχνολογίας είχε συγκρουστεί πλαγιομετωπικά με το ταλαιπωρημένο, θαμπό σαραβαλάκι 25ετίας ακριβώς στο φανάρι της μεγάλης διασταύρωσης.
Η κομψευόμενη πλαστική 38άρα δίχως ίχνος ρυτίδας – οδηγός, βεβαίως, του τζιπ – βιαζόταν να προλάβει το ραντεβού θεραπευτικού πετικιούρ-γιόγκα που την περίμενε στο σπίτι της, για το οποίο δυστυχώς άργησε ψωνίζοντας νέα δαντελωτά εσώρουχα για το αποψινό πάρτυ, λόγος για τον οποίο χρειάστηκε να “πηδήξει” με επικίνδυνο ελιγμό την ουρά οχημάτων που περίμεναν υπομονετικά το φανάρι να ανάψει πράσινο. Το ατύχημα είχε ήδη προδιαγραφεί. Ο μεσήλικας κύριος Σώτος, μηχανικός αυτοκινήτων το επάγγελμα, φαλακρός, ατημέλητος, ταλαιπωρημένος από τις διαχρονικές κακουχίες και ήδη γεμάτος ρυτίδες – οδηγός, βεβαίως, του σαράβαλου – ήταν σιωπηρός, σούφρωνε τα χείλη του σκεπτικός, με βλέμμα αποδοκιμασίας μα και απαντοχής.
Αμφότεροι, ανέμεναν την έλευση του Θείου οχήματος της Τροχαίας, για την επίσημη καταγραφή μίας ακόμα οδηγικής αυθαιρεσίας και απαξίωσης των οδικών και κοινωνικών κανόνων, προς αποζημίωση του παθόντος κ. Σώτου, ο οποίος έστεκε μοιρολατρικά ψύχραιμος, σε αντιδιαστολή με τον καταφανή εκνευρισμό της Μπάρμπι. Οι περαστικοί άνδρες που είχαν κοντοσταθεί στον απόηχο του ατυχήματος αναμένοντας ματαίως κάποια συγκλονιστική εξέλιξη, συμφωνούσαν τουλάχιστον μεταξύ τους, ότι τα δαντελωτά εσώρουχα που είχαν πέσει από την επώνυμη σακούλα τους και είχαν χυθεί στο πίσω κάθισμα του τζιπ λόγω της σύγκρουσης, “ταίριαζαν θαυμάσια” στον σωματότυπο της κυρίας όπως αυτός διαμορφώθηκε από τα ικανά χέρια μάγων της πλαστικής χειρουργικής.
Όταν οι δείκτες του ρολογιού έδειξαν δύο ώρες μετά το ατύχημα, επιτέλους φάνηκε βιαστικό με τον φάρο του αναμμένο το βανάκι της Τροχαίας, η οποία ξεκίνησε ευθύς αμέσως το καθήκον της καταγραφής στοιχείων και καταθέσεων, με την ουρά των οχημάτων στο φανάρι λόγω της οδικής αναστάτωσης να φτάνει πλέον στην προηγούμενη συνοικία. Η Μπάρμπι κατέθεσε γρήγορα και συνοπτικά τα γεγονότα, παραδέχθηκε τους εσφαλμένους χειρισμούς της – ήταν μάταιο να υποστηρίξει κάτι διαφορετικό μπροστά στην αλήθεια της θέσης των συγκρουσθέντων οχημάτων – και δεν παρέλειψε να παρακαλέσει χαμηλόφωνα για την επίσπευση των διαδικασιών, ούτως ώστε να προλάβει το θεραπευτικό της πετικιούρ-γιόγκα, για το οποίο όπως τόνισε, είχε “αργήσει οικτρά”.
Όταν έφτασε η σειρά του κυρίου Σώτου, η πρώτη κουβέντα που άρθρωσε μετά από δύο ώρες σιωπηρής καταλλαγής με το δύσμοιρο πεπρωμένο του, ξένισε τους υπαξιωματικούς της Τροχαίας: “Α, ρε, Κασσελάκης που σάς χρειάζεται”, είπε. Προτού προλάβουν οι αιφνιδιασμένοι ένστολοι να ζητήσουν διευκρινίσεις για την απονενοημένη παρατήρηση, ο κύριος Σώτος, άνθρωπος της πιάτσας, ξηγήθηκε: “Περιμένω υπομονετικά εδώ και δύο ολόκληρες ώρες να εμφανιστείτε για να καταγράψετε την άθλια αντικοινωνική οδική συμπεριφορά της αρυτίδωτης, η οποία κόντεψε να με σκοτώσει για να προλάβει να τής κόψουν τα νύχια των ποδιών με στιλ έναντι αμοιβής δύο μεροκάματών μου. Στο μεταξύ, το ατύχημα που προκάλεσε, βλέπετε γύρω σας ότι έχει ταλαιπωρήσει εκατοντάδες ανθρώπους, γεγονός που δεν δείχνει να την ενδιαφέρει στο ελάχιστο. Δεν την γράψατε για καμμία παράβαση, παρ’ ότι βλέπετε τί πήγε και έκανε. Οι πράξεις της δεν επισύρουν καμμία συνέπεια; Απλά θα την αφήσετε να φύγει, για να το ξανακάνει αύριο-μεθαύριο;”.
“Και ο Κασσελάκης που κολλάει κύριε, θα μάς τρελλάνετε;”, ανταπάντησε με ύφος ειρωνικό ο αρχαιότερος εκ των δύο εκπροσώπων της τάξης και ασφάλειας (πλην της οδικής). Ο κύριος Σώτος ήταν αδυσώπητος: “Ο Κασσελάκης, λοιπόν, αυτός, ο εγκάθετος αλεξιπτωτιστής υποψήφιος πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που μάλιστα κέρδισε την παρτίδα μέχρις στιγμής, είναι ο τύπος του πολιτικού που αξίζει γενικότερα σ’ εσάς και σε όλους αυτούς που πιστεύουν ότι είναι άτρωτοι, ότι τα προβλήματα μπορούμε να τα κρύβουμε αιωνίως κάτω από το χαλί και να υποκρινόμαστε ότι χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, δίχως κανόνες, παρά μόνο με ευχολόγια, μεγάλα λόγια και κάνοντας τα στραβά μάτια, θα φτάσουμε να επιτύχουμε κάποτε την κοινωνική πρόοδο που τόσοι πολλοί από εμάς επιθυμούν, θα φτάσουμε να μην πνιγόμαστε από μια ισχυρή νεροποντή που ξέραμε πως έρχεται πολλές ημέρες πριν.
Αλλά επειδή σε αυτόν τον αγώνα τον καθημερινό, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε – αν και, ομολογουμένως, κάποιοι σε ανοξείδωτες κατσαρόλες πολυτελείας – σάς αξίζει να σάς εκπροσωπούν και να σάς διαφεντεύουν οι ίδιοι Κασσελάκηδες της πολιτικής, οι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι. Αυτοί που ενδιαφέρονται περισσότερο για την δημόσια εικόνα από την ουσία, αυτοί που ευαγγελίζονται τις συγκρούσεις και τις ανατροπές με το ‘κατεστημένο’ προς όφελος του λαού και εν ονόματι του λαού, αλλά δίνουν μεγαλύτερη σημασία για την χωρίστρα – ακόμα και καραφλοί – μπροστά στις κάμερες. Το ατύχημα που προκάλεσε το θράσος και η αδιαφορία της κυρίας δεν είναι οδικό, είναι πρωτίστως (αντι)κοινωνικό. Βρίσκονται παντού οι άνθρωποι αυτοί πια και δεν υπάρχει κανείς να τους συμμαζέψει, ούτε καν εσείς. Η αλαζονεία τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο, σε όλα τα πεδία κοινωνικής συνύπαρξης. Εμάς ποιός θα μάς σώσει από δ’ αύτους; Κασσελάκης δαγκωτό, ας βουλιάξουμε όλοι μαζί τουλάχιστον.”. Αυτά είπε ο κύριος Σώτος και δεν ξαναμίλησε.
Με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, οι υπαξιωματικοί της Τροχαίας κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, μετά συμπλήρωσαν μόνοι τους όσα στοιχεία της κατάθεσης του κυρίου Σώτου έλειπαν, σημειώνοντας στο πεδίο των παρατηρήσεων: “Ψηφίζει Κασσελάκη για αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ”.
