Η συστηματική επί δεκαετίες ψευδολογία της Τουρκίας για το Κυπριακό και η αδυναμία της διπλωματίας και βέβαια, της ηγεσίας, να απαντήσουν στην επαναλαμβανόμενη ατιμία, περιήγαγε την εθνική μας υπόθεση κατ’ αρχάς σε παγιδεύσεις και εν συνεχεία σε παταγώδεις ήττες, για να μας οδηγήσει, τελικά στην αποδοχή της προπαγάνδας περί πολιτικής κατευνασμού. Και ο κατευνασμός ήταν συγκεκαλυμμένη πολιτική εξάρτηση από την Αγγλία, αποδεδειγμένη φίλη της Τουρκίας και όχεντρα στους κόλπους μας. Όλες οι δαγκωματιές στο κορμί της πατρίδας, από τα δηλητηριώδη δόντια του ύπουλου φιδιού, προέρχονται. Τα τεκμήρια τρανταχτά. Ζυρίχη, προγενέθλια οργάνωση της τουρκικής παρανομίας και εξοπλισμός των οργάνων της Άγκυρας από τον Οκτώβριο 1958, «Ντενίς»,
(ένα εκατομμύριο σφαίρες, 500 τυφέκια, 6000 βόμβες, 18.11.58), κατασκοπεία, ζεύγος Μάρλεϋ, η ανάπτυξη στρατιωτικής μονάδας στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, η επιδίωξη υπαγωγής του θαλάσσιου χώρου Λεμεσού στις βάσεις, η υποβάθμιση μετακίνησης μαζών προς βορρά, η συμφωνία Μακμίλαν – Μεντερές για μεταφορά 300 χιλιάδων εποίκων από την Τουρκία στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και ο τελικός διαμελισμός με τη σύσταση παράνομου κράτους, η ανάπτυξη του βρετανικού ναυτικού στη θάλασσα της εισβολής με το ελικοπτεροφόρο «Ερμής», η σύμπραξη στον βομβαρδισμό Βαρωσίων με τις κορδέλες στις στέγες που κατεύθυναν
τα βομβαρδιστικά, μερικοί από τους κυβερνήτες των οποίων φέρονταν να είναι Άγγλοι (μαρτυρία Μητσίδη).
Η τακτική Κάλλαχαν στη Γενεύη, ο επηρεασμός του Αρχιεπισκόπου στα γενεσιουργά γεγονότα του 1963 με την αποδειχθείσα κάλυψη της τρομοκρατίας και τον κρατικό διχασμό με αγγλική επίνευση (Άρθρουρ Κλαρκ), η έκτοτε βοώσα συνέργεια στα κατοχικά κακουργήματα, η ασυγκάλυπτη τουρκοφιλία των Αγγλικών Κυβερνήσεων και η προκλητική ανθελληνική δράση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον Ο.Η.Ε. και ή όλη διπλωματική πανουργία εναντίον μας, καταδεικνύουν ύπουλη βρετανική εχθρότητα με την παράλληλη τουρκοφιλία από τον 19ον αιώνα, όταν οι Τούρκοι έδωσαν την κατασκευή και συντήρηση των σιδηροδρομικών δικτύων σε Άγγλο.
Η διπλωματία μας διολίσθαινε σε μοιραία λάθη από την εποχή του Ντισραέλι (1878) υπό τη βαριά επιρροή των Άγγλων που εν τη ουσία αποχώρησαν από το 1959 αλλά παρέμειναν επικυρίαρχοι με την παρατεινόμενη εξάρτηση μέχρι δουλοπρέπειας. Ποιος από τους Προέδρους δεν υπέβαλλε τα σέβη τους στο Φόρεϊν Όφις, όταν ανελάμβανε την εξουσία; Αλλά και η διπλωματική υπηρεσία πότε αντιμετώπισε τα ασύστολα ψεύδη της τουρκικής προπαγάνδας; Προ ημερών ακόμη ο Ερντογάν ψευδολογούσε σερβίροντας απάτη στους ξένους, εκθέτοντας τον λαό μας και δεν ηγέρθη ένας από τις διμοιρίες των διπλωματών να τον διαψεύσει και με δηλώσεις στα διεθνή μέσα και με έγγραφα στις πρεσβείες και γενικά στις βασικές υπηρεσίες των ξένων χωρών. Ούτε προέβη κανείς σε διαφώτιση για όσα συμβαίνουν στα τουρκοκρατούμενα εδάφη μας. Μισό αιώνα οι Τούρκοι καταπατούν τα δικαιώματα του λαού μας. Νέμονται τις περιουσίες των Ελλήνων. Καταχρώνται όλα τα πλεονεκτήματα των ανθρώπων μας. Τους τρομοκρατούν, τους εκβιάζουν, τους ξεριζώνουν από τις πανάρχαιες εστίες, εξευτελίζουν κάθε ήθος πολιτισμού και δεν βγήκε ένας να αντιταχθεί, να εκδώσει ένα βιβλίο, να αρθρογραφήσει στον διεθνή Τύπο. Να καταγγείλει τις παρασπονδίες. Για παράδειγμα την εκμετάλλευση της συμφωνίας Βιέννης μεταξύ Κληρίδη – Ντενκτάς για την Καρπασία από τους Τουρκοκυπρίους και την παρασιώπησή της από τους πολιτικούς ηγέτες και τους διπλωμάτες μας.
Σωρεία τα επιχειρήματα για τις απολακτίσεις των δικαίων του λαού μας. Από την κοίμηση των αξιών που ήταν στους αιώνες οι υπαρξιακοί μας στύλοι και οι πηγές της διάρκειας μας στο ιστορικό γίγνεσθαι. Αλλά σωρεία και οι παραλείψεις και τα σφάλματα που ευθύνονται με την πολιτική μας έναντι των εχθρών. Οι «ρήτορες» των εκλογικών αναμετρήσεων μιλούν ενώπιον μερίδας του κόσμου μας, «αναλύουν» καταστάσεις, φλυαρούν για τα λάθη, υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, αλλά δεν κάνουν λόγο για την Καρπασία, την Κερύνεια, την Μεσαορία. Τα Βαρώσια προδόθηκε και κανείς δεν κηρύσσει αγώνα για τη σωτηρία του. Ούτε επιρρίπτει ευθύνες στους πολιτικούς που το πρόδωσαν το 1978. Και η απελευθερωτική σημαία όπου λάμπρυνε την πατρίδα μας εγκαταλειμμένη στο σκόρο και στη σκόνη. Ποιος από τους επίδοξους Προέδρους, Βουλευτές, Υπουργούς θεάται να κρατά στις συγκεντρώσεις τις σημαίες του Παλληκαρίδη, του Παπακυριακού, του Στυλιανίδη, όσων κρεμάστηκαν στην αγχόνη, όσων με το ηρωικό τους αίμα πότισαν τη γη μας;
Ο πνιγμός των υψηλών ιδεωδών των αγώνων μας. Η εγκατάλειψη των ιστορικών μας πόθων. Η εξάρτηση στους ξένους, είναι οι αιτίες της κακοδαιμονίας μας και των επερχομένων συμφορών. Η παιδεία ας επανεύρει την αποστολή της και από τα σχολεία μας ας ξαναρχίσουν τα τραγούδια της ανθρωπιάς και της λευτεριάς ίσως ανοίξουν οι δρόμοι της καλής μας μοίρας πριν να’ ναι αργά.
Και αν και τα φαινόμενα είναι ορατά και βροντώδη, στην προκειμένη περίπτωση σαν να επικρατεί εφησυχασμός, πα’ όλον ότι ανίκητος φυσικός νόμος υπαγορεύει την ανάγκη αντίστασης. Όταν εξακοντίζουν εναντίον σου επιθετικά όπλα οφείλεις να λαμβάνεις προφυλάξεις και να αντιδράς. Να μην απομακρύνεσαι από το προστατευτικό οχυρό των φίλων σου, να εξοπλίζεσαι και να επιτίθεσαι αντιμετωπίζοντας τους επίδοξους αντιπάλους σου. Αλλιώς ένα από τα ακόντια που εξακοντίζονται εναντίον σου καρφώνει την καρδιά σου, ενώ ο εχθρός καραδοκεί,
η αφέλεια του όχλου τον ενισχύει και οι καταξιωτικές ιδέες ναρκώνονται από τις χειμέριες νάρκες των ονείρων της καλοπέρασης της ψευδοευημερίας και του κέρδους μιας ανυπολόγιστης ντροπής. Η ιστορική υπόστασή σου θυματοποιείται τυχοδιωχτικά από την πανουργία που οργιάζει στα σκοτεινά για να παραπλανά και να αισχροκερδίζει προωθώντας την ανοχή της σιωπής.
