Είμαστε τυφλοί πνευματικά και ασπόνδυλοι ψυχικά. Είμαστε σε λήθαργο και αρνούμαστε σκανδαλωδώς να δούμε τα ουσιώδη, τα απλά, τα όμορφα και τα φυσιολογικά.
Χάνουμε αρκετό χρόνο στα άσχετα και στα ανούσια. Είμαστε τελικά ελεύθεροι σκλάβοι. Σκλάβοι στα πάθη, σκλάβοι της καλοπέρασης και σκλάβοι μιας ψεύτικης δανεικής ευμάρειας.
Είμαστε σκλάβοι της κατοχής. Κάποιοι, δυστυχώς όχι λίγοι, πούλησαν τη ψυχή τους στο διάβολο και προσκυνούν Αττίλα για λίγα λίτρα καύσιμα και για λίγο φθηνό ψάρι. Τους έγινε η κατοχή συνήθεια. Κάτι σαν εθισμός. Ναρκώθηκαν με αττιλικά φάρμακα και ζουν επικίνδυνα.
Είμαστε ακόμα σκλάβοι ενός ελλειμματικού πολιτικού συστήματος με πολιτικούς ανεπαρκείς που διεκπεραιώνουν επικίνδυνες προσωπικές ατζέντες. Το πως ψήφισαν πρόσφατα στη βουλή για τις εκποιήσεις φανερώνει το επίπεδο κάποιων εξ’ αυτών.
Από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι και πρόσφατα το πολιτικό πρόσωπο της χώρας, (στη συντριπτική πλειοψηφία του), κατέγραψε εξαιρετικές επιδόσεις στην αναξιοκρατία και στη διαφθορά, τραυματίζοντας ανεπανόρθωτα το μέλλον και την πρόοδο της κάθε επόμενης γενιάς, ενώ τον τελευταίο καιρό με αφορμή και το πόθεν έσχες η κοινοβουλευτική συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς που κατέχουν πανάκριβα ρολόγια και όχι μόνο. Ελάχιστες είναι οι πολιτικές προσωπικότητες που αποτελούν φωτεινή εξαίρεση και παράδειγμα προς μίμηση. Η πλειοψηφία κινείται δυστυχώς στον άξονα της μετριότητας.
Είμαστε σκλάβοι της τεχνολογίας και του διαδικτύου. Η πολλή και ανεξέλεγκτη πληροφόρηση χάλασε την ποιότητα της είδησης και της ενημέρωσης. Γράφει ο καθένας ότι θέλει χωρίς κανένα κόστος, χωρίς καμία τεκμηρίωση και χωρίς κανένα έλεγχο. Αυτό δεν λέγεται Δημοκρατία και ελευθερία του λόγου. Λέγεται ασυδοσία του χειριστού είδους. Λέγεται δικτατορία του διαδικτύου.
Υποκύψαμε δυστυχώς στην ύλη και πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων, τη φύση, τα ήθη και τα έθιμα. Ομοίως και τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό της φυλής.
Βάλαμε την πίστη και το Θεό στο περιθώριο. Και κατρακυλούμε καθημερινά ευτυχισμένοι στον κατήφορο μας. Φαίνεται πως, ο πάτος και η δυσοσμία που αναδύει μας έγινε συνήθεια. Και τρόπος ζωής.
Ακούς ειδήσεις και μαυρίζει η ψυχή σου. Βέβαια αυτό ισχύει για όσους ακόμα έχουν ψυχή με αντιστάσεις.
Χάνεις το κέφι σου και την αισιοδοξία σου. Σου κόβεται η ανάσα για όσα βλέπεις και για όσα ακούς.
Παντού βία, αναρχία, πόλεμος, καταστροφή. Και ρύπανση περιβαλλοντική που σκοτώνει καθημερινά την ατμόσφαιρα και μολύνει το περιβάλλον. Ο καθαρός αέρας και το οξυγόνο χάνεται. Ο άνθρωπος αυτοκτονεί περιβαλλοντικά. Και καθημερινά σκοτώνει τη γενιά του αλλά και τη γενιά των παιδιών του.
Σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο πριν χαθούν τα σύννεφα των καπνών, έρχονται να προστεθούν κάποια καινούργια. Τη μια στο Γέρι και την άλλη στο Βασιλικό και πάει λέγοντας. Προ τριετίας κάψαμε και την Ορεινή Λάρνακας. Ο Έβρος ακόμα καίγεται… ενώ ο Θεσαλλικός κάμπος πνίγηκε…
Γιατί αφήνουμε τους καπνούς και τις φλόγες να μαυρίζουν καθεχρονικά τον τόπο μας; Και γιατί ανεχόμαστε την κάθε παρανομία; Και τον κάθε ανόητο του διαδικτύου;
Γιατί η κοινωνία αφέθηκε στην τύχη και στη μοίρα της και δεν μπορεί να κάμει μια ειρηνική, ποιοτική εκδήλωση διαμαρτυρίας μακριά από κομματικές εξαρτήσεις και άλλου είδους παρωπίδες; Αλήθεια που κρύφτηκε ο παράδεισος; Γιατί ζούμε ελεύθεροι σκλάβοι μέσα σε μια καθημερινή κόλαση;
Πού χάθηκε η ανθρωπιά και ο παράδεισος των απλών πραγμάτων; Ο καθένας ας απαντήσει αυτά τα ερωτήματα για δικό του λογαριασμό.
*Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
