Το σχέδιο της Χαμάς είναι αριστοτεχνικό, όποιος κι αν το έχει συλλάβει. Λειτούργησε και λειτουργεί σαν καλοστημένη παγίδα. Τα αποτελέσματα του, φανερά και αφανέρωτα, είναι τρομακτικά και καταστροφικά, έχουν δε αποδεσμεύει μια δυναμική που τείνει να ανατρέψει γεωπολιτικές ισορροπίες αιώνων. Αυτό που παρακολουθούμε με αγωνία ισοδυναμεί σε σημασία με τα γεγονότα που έριξαν την ανθρωπότητα στους δυο μεγάλους πολέμους του περασμένου αιώνα και χωρίς άλλο αποτελούν προάγγελο εξελίξεων διαλύσεως αυτοκρατορίας. Σκεφτείτε μόνο πως αν το Ισραήλ χαθεί, με βεβαιότητα, η επόμενη χώρα πάνω στην οποία θα επιχειρηθεί το θέλημα του Αλλάχ είναι η Ελλάδα περιλαμβανομένης της Κύπρου. Στη νέα επέλαση είναι πολύ αμφίβολο εάν ΕΕ θα μπορέσει να κρατήσει έξω απο την Βιέννη τις στρατιές ενός νέου Σουλεϊμάν.
Ποιά τα φανερά;
Το πρώτο και σπουδαιότερο είναι πως η δύναμη που κινητοποιεί τον άνθρωπο (στα μεγάλα και στα μικρά της ζωής επιτεύγματα) είναι η ελευθερία. Διότι όσο κι αν είναι απεχθή αυτά που έπραξε η Χαμάς, όσο κι αν η σκοπιμότητα την δαιμονοποιεί για λόγους που άπτονται της πολεμικής ψυχολογίας, η βασική, η εκ των ων ουκ άνευ αιτία, πίσω απο το μακελειό είναι η άτεγκτη και κατά συρροή καταπίεση σε βάρος των Παλαιστινίων. Ουδείς γεννιέται τρομοκράτης. Αυτό αποτελεί αξίωμα της ιστορίας και κανένας δεν μπορεί να το αρνηθεί εκτός αν περιφρονεί την επιστήμη όσο ένας φανατικός ραβίνος, χριστιανός ή μουσουλμάνος. Όλοι δυνητικά, προγραμματικά αν θέλετε, κρύβουμε μέσα μας ως συγκάτοικους ένα τρομοκράτη και έναν Άγιο. Ο μεγάλος Καραϊσκάκης το είπε με τον τρόπο του: όταν θέλω γίνομαι διάβολος, όταν θέλω γίνομαι άγγελος.
Το δεύτερο αποτέλεσμα του μακελειού της Χαμάς συναρτάται με τον μύθο του αήττητου, του παντοδύναμου και σχεδόν ιδανικού Ισραήλ. Ουδείς αήττητος, (εκτός της βλακείας). Και ουδείς τέλειος, ασφαλώς. Πρόκειται για την μεγαλύτερη ήττα του Ισραήλ και μάλιστα σε εκείνο τον τομέα πάνω στον οποίο, μια μέρα πριν το χτύπημα της Χαμάς, κανένας λογικός άνθρωπος στον πλανήτη θα στοιχημάτιζε αντίθετα: την ασφάλεια. Όχι μόνο, οι διαβόητες μυστικές υπηρεσίες απεδείχθησαν νυχτωμένες, αλλά, στον ύπνο πιάστηκαν ακόμα και οι δυνάμεις ασφαλείας, πολιτοφυλακή, αστυνομία και στρατός. Δεν πρόκειται για μερική αποτυχία, αλλά για ολιστικό παραπάτημα, παταγώδη διάψευση, για έναν ολοκληρωτικού τύπου ξεπεσμό. Η αδράνεια βέβαια έχει τους λόγους της. Κάποιοι ανήμποροι, στην απορία τους ψάχνουν συνωμοτικές απαντήσεις. Ο λόγος όμως, που πιάστηκαν οι Ισραηλινοί στον ύπνο, είναι απλός όσο είναι και ο λόγος για τον οποίο «το έξυπνο πουλί απο την μύτη πιάνεται».
Πρόκειται για τον συνδυασμό μιας ιδεοληψίας και μια πολιτικής αντίληψης. Η ιδεοληψία τροφοδοτείται απο την αλαζονεία του δυνατού, του επι μακράν κυρίαρχου, αυτού που δέχεται το ζεστό χειροκρότημα πανταχόθεν. Η πολιτική αντίληψη παραπέμπει στον διχασμό, ο οποίος ως αιτία πολλάκις έχει καταστρέψει και εμάς τους Έλληνες. Το Ισραήλ πληρώνει το θανατηφόρο αυτό κοκτέιλ, το οποίο σύντομα θα φανεί πως έχει βαθύτερες αιτίες απο την αντιπάθεια προς το πρόσωπο του Νετανιάχου τον οποίο κανείς δεν ήθελε και όλοι ψήφιζαν.
Ως τρίτο αποτέλεσμα, του τρομοκρατικού χτυπήματος της Χαμάς, έχουμε μια παγκόσμια αναστάτωση της οποίας οι συνέπειες προβλέπονται τραγικές όχι μονάχα ως προς το βιοτικό των λαών αλλά κυρίως ως προς την ασφάλεια και την προοπτική του μέλλοντος. Όλο το σύμπλοκο που δεσμεύει την περιοχή της εγγύς, μέσης και άπω Ανατολής καθώς και την Ρωσία Ευρώπη βιώνει μιαν αγωνία θανάτου. Αυτό είναι το αίσθημα των λαών της περιοχής. Στη σύγκρουση αυτή δεν διακυβεύεται μόνο η τύχη των Ισραηλινών και των Παλαιστίνιων, ούτε οι τύχες των λαών της γύρω περιοχής, αλλά η μοίρα ολόκληρης της ανθρωπότητας, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Πολύ δύσκολο να προϋπολογισθούν τα επακόλουθα. Ωστόσο κάποια είναι προβλέψιμα. Προδιαγράφονται απο τα πεπραγμένα και τα υποτιθέμενα.
Ονόμασα, το εκτελεσθέν απο την Χαμάς σχέδιο, αριστοτεχνικό. Γιατί; Ιδού σε γενικές γραμμές οι προδιαγραφές της παγίδας, οι οποίες ακόμα κι αν αποδειχθούν ως μεταγραφές, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Η ανάδειξη του Παλαιστινιακού δράματος είναι το πρώτο επίτευγμα του σχεδίου. Το κατεπείγον της επίλυσης του ζητήματος επιτάσσει πλέον την sine qua non επίλυση του παλαιστινιακού. Οι δηλώσεις Μπάϊντεν το επιβεβαιώνουν καθώς και το κάλεσμα Σίση.
Η ενότητα των μουσουλμάνων φαίνεται να είναι το δεύτερο επίτευγμα της τρομολαγνείας. Είναι εντυπωσιακή η πανισλαμική ενότητα που προκαλεί το παλαιστινιακό, όσο κι αν ήταν αναμενόμενη. Η προσπάθεια των ισλαμικών κυβερνήσεων να την συντηρήσουν ως απόθεμα για το μέλλον είναι βέβαιη, παρά τις μεγάλες διαφορές δογματικές και οικονομικοπολιτικές.
Ως τρίτη συνέπεια βλέπουμε την ακόμα μεγαλύτερη προσέγγιση Ρωσίας Κίνας. Οι καλές σχέσεις συνεχίζονται. Η Χαμάς ορθώς υπολόγισε ότι η ενέργεια της, με ανοικτό τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, θα επιτάχυνε τους δεσμούς ανάμεσα στις δυο αυτές υπερδυνάμεις προς όφελος του Ισλάμ.
Τέταρτο αποτέλεσμα είναι η διαφαινόμενη πολυκεντρικότητα των δυνάμεων. Η εποχή του διπολισμού μεταξύ δυο υπερδυνάμεων έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο νέος κόσμος που διαμορφώνεται στα πεδία του αίματος θα είναι ενταγμένος σε ένα πολλαπλών κέντρων δυναμισμό, ο οποίος θα αλλάξει άρδην την πλανητική στρατηγική γεωγραφία. Νέες υπερδυνάμεις διαμορφώνονται ραγδαίως στην διαφιλονικούμενη περιοχή. Ινδία, Ιράν, Σαουδική Αραβία. Ακόμα και η Τουρκία μπορεί να τα καταφέρει αν δεν καεί μόνη της. Όλα γίνονται για τον νέο δρόμο του μεταξιού, που κάθε άλλο θα είναι για μετάξι.
Μάλλον για μετάταξη πρέπει να μιλάμε. Αυτά όλα με μια ΕΕ που ολοένα φθίνει. Η Ευρώπη ασθενεί για πολλούς λόγους κύριοι των οποίων είναι η πληθυσμιακή μειονεξία, η ενεργειακή απορία και η πολιτική εξάρτηση. Η τελευταία έχει δυο σκέλη, την στρατιωτική και πολιτική εξάρτηση απο τις ΗΠΑ και την εσωτερική οργάνωση. Το γεγονός πως δεν αποτελεί ενιαία κρατική οντότητα, φαίνεται καθαρά απο όλα τα μεγάλα διεθνή ζητήματα πάνω στα οποία είναι αναγκασμένη να έχει θέση, την καθιστά αδύνατη έως και γελοία στην εξωτερική της πολιτική. Ούτε καν τα δικά της εσωτερικά προβλήματα δεν είναι σε θέση να επιλύσει. Το ότι δεν μπορεί εν ευθέτω χρόνω να αποφασίσει έχει εγκλωβίσει και τις εθνικές κυβερνήσεις των κρατών μελών της από το ασκούν που την πάλαι ποτέ δυναμική στρατηγική τους. Η αδυναμία της αυτή μαζί με άλλους λόγους -ηθικούς κυρίως- έχει εξαντλήσει μάλλον ανεπιστρεπτί κάθε ρανίδα πιστευτότητας της τόσο στον Αραβικό κόσμο όσο και στην Αφρική.
Το πέμπτο συμπέρασμα -αυτό εκκρεμεί μέχρι να φανεί ποιος είναι ο κρυφός νους πίσω απο την συνωμοσία- συναρτάται με το ποιες κρυφές συμφωνίες έχουν τελεσθεί, χωρίς υπογραφές, απο την τριανδρία του τρίο που φιγουράροει στην διαβόητη πια φωτογραφία όπου ευτυχείς ποζάρουν ο Ιρανός Αγιατολάχ, ο τύραννος Ερτογάν και ο δικτάτορας Πούτιν. Τα επίθετα έχουν την σημειολογία τους. Μια πιθανή συναπόφαση τεκμηριώνεται απο πολύ απλές αλήθειες. Το κοινό συμφέρον έναντι των ΗΠΑ και της ΕΕ που συνοδεύεται απο ένα μίσος που διαπερνώντας τα χρόνια της αποικιοκρατίας φθάνει ως τις σταυροφορίες.
Η απέχθεια προς την δημοκρατία, την ισότητα και την ελευθερία όπως την αντιλαμβάνεται και την ασκεί ο δυτικός κόσμος. Προ πάντων όμως η ενέργεια και οι δρόμοι διοχέτευσης της αποτελούν το βασικό θέμα της μεγάλης γεωστρατηγικής σύγκρουσης που προδιαγράφεται. Είναι πολύ πιθανόν η παρούσα κρίση να εκτονωθεί προς ώρας. Αυτό θα συμβεί εάν αυτοί που κρατούν τα κλειδιά της κολάσεως (το Ιράν και το Ισραήλ εν προκειμένω) θεωρήσουν ότι το απώτερο συμφέρον τους είναι να κλείσει αυτός ο κύκλος τώρα. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μια διευθέτηση του Παλαιστινιακού. Μένει να δούμε πως και αν θα εξασφαλισθεί το Ισραήλ. Διότι η λύση της κρίσης είναι βέβαιο πως θα γίνει εις βάρος του Ισραήλ, της Δύσης γενικά. Κερδισμένοι θα βγουν οι τρεις που επιδεικνύουν την φωτογένεια τους στην προαναφερθείσα φωτογραφία. Στο πίσω μέρος του κάδρου εκείνος που με μεγάλη ευχαρίστηση θα τρίβει τα χέρια του είναι ο Κινέζος αυτοκράτωρ. Όμως πάνω απο όλα, στο υπέρτατο δώμα της τραγωδίας, θα κερδίσει ένα «οντολογικό ζήτημα» όπως θα το αποκαλούσε ο G. Steiner. Ποιο είναι αυτό; να αφανιστεί ο Εβραίος. Έχει σημασία η ενική αναφορά.
Εκατομμύρια Άραβες και άλλοι μουσουλμάνοι διαφορετικών εθνοτήτων κρατούν πιστά το όρκο για την ολοσχερή εξαφάνιση όχι μονάχα του κράτους αλλά και του λαού του Ισραήλ. Ο όρκος αυτός δεν θα ανακληθεί. Θα ισχύει δυστυχώς και μετά τις συμφωνίες ειρήνευσης. Η Χαμάς ή μια νέα Χαμάς θα είναι κερδισμένη. Και αυτό για ένα και μόνο λόγο. Όχι για τον προφανή, που συνδέεται με την αδυναμία της πρόβλεψης του ζητήματος αλλά απο την αδυναμία πρόβλεψης του ιστορικού διδάγματος που συνδέει (ή χωρίζει) την αλαζονεία από (με) την συνδιαλλαγή. Η αποτυχία (του Ισραήλ εν προκειμένω) θα έχει τίμημα. Το γνωρίζουμε καλά εμείς εδώ. Ας μην βγάλουμε όμως λάθος συμπέρασμα. Η ενοχή βαρύνει τους λαούς μόνο σε περιόδους ισχύος. Όταν έχουν το πάνω χέρι. Εκεί χρειάζεται γενναιοδωρία. Στην αντίθετη περίπτωση, όταν είσαι ο αδύνατος, οφείλεις να κρατάς μακρυά την αγαθοεργία, την παραχώρηση, οφείλεις να παλέψεις έστω και με τις λίγες δυνάμεις που διαθέτεις. Το αντιφατικό συναμφότερο που κρατά δέσμιο το Ισραήλ είναι διφυές. Σε σχέση με τους Παλαιστινίους είναι ο ισχυρός, σε σχέση με το σύνολο των Αράβων και των μουσουλμάνων γενικώς είναι ο αδύνατος.
Υ. Γ.
Η τερατώδης κλίμακα εξολόθρευσης του εβραϊκού λαού, μάλιστα απο μια κατ’ εξοχήν ώριμη κοινωνία και ορθολογική, όπως η Γερμανία, βρίσκεται ζωντανή ακόμη στη μνήμη. Συνεπώς οι υπαρξιακοί κίνδυνοι για το Ισραήλ είναι κατ’ εξακολούθηση υπαρκτοί έστω κι αν αυτή τη φορά ο θύτης δεν κινείται στα πλαίσια ενός mysterium trementum αλλά απο την μισαλλοδοξία μιας θρησκείας, του Ισλάμ.
