Αποχώρησε η Βουλευτής Αλεξάνδρα Ατταλίδου από το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών και πολλοί είπαν «έφυγε πυροβολώντας». Ένας πυροβολεί για να κάνει ζημιά. Αυτός είναι ο σκοπός του.
Η Αλεξάνδρα αστόχησε.
Δεν έφυγε σαν πιστολέρο. Έφυγε όπως φεύγει ένα κακό κρυολόγημα. Ο βήχας συνεχίζεται για λίγες ημέρες, με μιαν αδιαθεσία και πονοκέφαλο. Περνά η ασθένεια και ο οργανισμός είναι υγιής. Το έχουμε ζήσει όλοι. Μετά την αρρώστια έρχεται η ζωντάνια και μια έκρηξη ενέργειας. Λένε πως δεν υπάρχει φάρμακο για το κοινό κρυολόγημα. Έρχεται και φεύγει μόνο του. Έτσι κι έγινε.
Τα συμπτώματά του ήταν διάφορα και σ’ αυτά συγκαταλεγόταν η υποχρέωση των μελών του Κινήματος να ακούνε διάφορες κουβέντες όπως «να σας πω κάτι που εν το ξέρετε» και «εγώ ξέρω». Η ασθένεια δεν έλεγε να περάσει και άρχισαν τα πιο έντονα συμπτώματα με λόγια που δεν πνίγονταν από το βήχα: «Σε έναν προοδευτικό χώρο αυτό που γίνεται είναι…», «είναι δικαίωμα του Βουλευτή να καταθέτει όποιαν Πρόταση Νόμου θέλει στη Βουλή», «από πότε έχει ο Βουλευτής υποχρέωση να διαβουλευτεί με τα Μέλη του Κινήματος;»
Στο παραλήρημα της ασθένειας, άρχισαν τα «είσαι ομοφοβικός», «ο τάδε είναι ρατσιστής», «αυτή είναι εθνικιστής», «είσαστε φασίστες».
Και πού το παίρνω Φίλοι μου; Ας είναι πάντα Αγαπητή σε όλους η Αλεξάνδρα Ατταλίδου. Είναι ειλικρινής επιθυμία μου να ευοδωθεί κάθε στόχος και σκοπός της ο οποίος συνάδει με τις αρχές της Οικολογίας και συντείνει στην διαρκή προσπάθεια διασφάλισης μιας δίκαιης και ευνομούμενης κοινωνίας. Είθε το αξίωμα του Βουλευτού να συνεχίσει να τιμάται με την παρουσία της στη Βουλή και η Δημοκρατία να επικρατεί με τη δική της συμβολή. Μακάρι να είχαν όλοι την ενέργεια, τη δύναμη και το πείσμα της. Η δική της άποψη ήταν το Α και το Ω σε όλα. Συζήτηση; Ποια συζήτηση; Δεν τα βγάζεις πέρα με την Ιερά Εξέταση. Γιατί να συζητήσει με ποταπές υπάρξεις που έτυχε να είδαν φως και μπήκαν σε ένα πράσινο κίνημα αντί να παν στο ΕΛΑΜ; Δεν συζητάς με μία που σηκώνεται και σε δακτυλοδείχνει εν μέσω πενήντα συναγωνιστών σου και σε φωνάζει «ομοφοβικό» και διάφορα άλλα. Χωρίς να κατεβάσει το χέρι της, συνεχίζει να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της ενώ το προτάσσει προς άλλους συναγωνιστές και τους αποδίδει τους ίδιους και χειρότερους χαρακτηρισμούς. Ισχυρίζεται ότι είναι κεκτημένο δικαίωμα της να φωνάζει τέτοια, επικαλούμενη τη θέση της στο προοδευτικό τόξο της κοινωνίας που μόνο η ίδια βλέπει.
Διότι η κοινωνία που το Κίνημα Οικολόγων βλέπει, η καταδυναστευμένη κοινωνία που τα σταθερά μέλη του Κινήματος Οικολόγων και κάθε σκεπτόμενος και αγανακτισμένος άνθρωπος ζει, πνίγεται στην αδικία, στην ακρίβεια, στους ρύπους ασφαλτικών, στις αισχρές διακρίσεις, στην ανεξέλεγκτη «ανάπτυξη». Ξυλοδέρνεται βάναυσα με ρόπαλα από τα δέντρα που έκοψε ο μεγαλοκτηματίας για να κτίσει το νέο του ξενοδοχείο, γήπεδο γκόλφ, δεκαόροφο κτίριο, ό,τι να ‘ναι για να θησαυρίσει με τις τράπεζες που ασχέτως του τι έχει, συνεχίζουν να τον χρηματοδοτούν παίζοντας με τον κόπο και τον μόχθο του βιοπαλαιστή. Ο άνθρωπος λυγίζει και σπάζει η πλάτη του από το βάρος. Δεν ξυπνά και δεν πολεμά γιατί δεν μπορεί να κοιμηθεί τις νύχτες και όσες ώρες έχει η ημέρα σκοτώνεται στο μεροκάματο. Χθες φάγαμε όρνιθα, σήμερα θα γλύψουμε τα κόκκαλα της και αύριο θα πιούμε το νερό όπου τη βράσαμε. Μεθαύριο θα θυμόμαστε πως κάποτε είχαμε να φάμε. Τούτος είναι ο κόσμος μας. Και μακάρι να ήταν μόνο τούτος! Δίπλα μας σκοτώνονται οι Παλαιστίνιοι με τους Ισραηλινούς, οι Φίλοι μας οι Αρμένιοι εξολοθρεύονται, η μισή μας πατρίδα είναι κατεχόμενη από την Τουρκία, μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Εθνών, της οποίας ο σουλτάνος που ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για τους Τουρκοκυπρίους μπορεί να ξυπνήσει ανάποδα μιαν ημέρα και να μας μασήσει.
Και η Αλεξάνδρα μας, σηκώνεται και φεύγει και κατηγορεί το Κίνημα που τη φιλοξένησε έναν απόγευμα που θα ξεχαστεί, διότι περαστική ήταν. Σε όσα είπε η Αλεξάνδρα Ατταλίδου είχε, περίπου, δίκαιο μόνο σε ένα πράγμα. Υπήρξε ξεκάθαρη δέσμευση προς την ίδια από το Κίνημα Οικολόγων. Για να είμαι ακριβής, ήταν μόνο μία υπόσχεση. Ήταν ανέκαθεν στο τραπέζι· και δόθηκε όταν η Αλεξάνδρα αιτήθηκε την εγγραφή της στο Κίνημα· και το Κίνημα την καλωσόρισε και την αγκάλιασε· και έτσι κόπηκε η περίφημη «ουρά» που η ίδια πρόσθεσε σε μια δήλωσή της, διαφοροποιώντας την από αυτήν που είχαν υιοθετήσει όλοι οι υποψήφιοι μας στις τελευταίες Βουλευτικές Εκλογές.
Η υπόσχεση, δεν ανταποδόθηκε.
Το Κίνημα Οικολόγων είναι καθαρό. Το Κίνημα Οικολόγων πάντα υποστήριζε τον άνθρωπο και την οικογένεια. Κάθε άνθρωπο με τις δικές του πεποιθήσεις και προβληματισμούς, δουλειά, σεξουαλικό προσανατολισμό, προβλήματα και ιδιαιτερότητες. Οικογένεια με κάθε μορφή και δομή. Πολέμησε και πολεμά για την κοινωνική δικαιοσύνη, τα δικαιώματα των Αιτητών Διεθνούς Προστασίας και των Αναγνωρισμένων Προσφύγων, τη Δημοκρατία, τα δάση, το πράσινο, το περιβάλλον, την Κύπρο μας, τα παιδιά μας, τη γη μας, το μέλλον μας!
Η Υπόσχεση των Οικολόγων, η μοναδική υπόσχεση που δίδουμε σε κάθε συναγωνιστή που ενώνεται μαζί μας, η μοναδική υπόσχεση που απαιτούμε από κάθε συναγωνιστή, είναι ότι μαζί θα δουλέψουμε ακούραστα. Ο σεβασμός σε αυτούς που μένουν και αγωνίζονται, ο σεβασμός σε αυτούς που σίγουρα θα έρθουν, ο σεβασμός στα ιδανικά που υπηρετούμε, δεν αφήνει περιθώρια για εκπτώσεις στο ήθος και στις αξίες μας.
Όσο σκληρός και να είναι ο αγώνας, όσο δύσκολα και να φαίνονται όλα, θα υπηρετήσουμε την πατρίδα μας και το περιβάλλον με συνέπεια, με κατανόηση, ανεκτικότητα, αγάπη και φιλαλληλία. Αυτήν την υπόσχεση δώσαμε και στην Αλεξάνδρα Ατταλίδου. Αυτή μας η υπόσχεση, που είναι ανοικτή πρόσκληση για κάθε πολίτη και κάθε κάτοικο της Κύπρου μας, ακόμα στέκει· και πάντα θα στέκει.
Μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασίας Πολιτών
