Ήταν απόγευμα τότε που το παιδάκι αυτό μπήκε μέσα με τον πατέρα του, κρατώντας τον από το χέρι. Στην υποδοχή ο πατέρας αυτός πήγε να πληρώσει τα δίδακτρα του παιδιού του, που κρατούσε από το χέρι και την ίδια στιγμή φρόντισε να το μειώσει με το στόμα, αυτό που δεν του το κρατούσε κάνεις.
«Διαβάζει, διαβαζει»; ρωτά την υπεύθυνη «διότι σπίτι τεμπελιάζει ούλλη μέρα ο τεμπερχανάς». Το παιδάκι χαμογέλασε, τόσο μικρό που να ξέρει να διαχωρίσει το κομπλιμέντο από το ταμπέλωμα του γονιού. Εδώ, οι ενήλικες παιδευόμαστε μέσα σε ορισμούς και σημασίες, απ’ το 7χρονο απαιτούμε αντίδραση; Παθητικός αποδέκτης το παιδί γιατί δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς. Ο άνθρωπος που του ‘λαχε να τον στηρίζει κρατώντας του το χέρι, τον χαρακτηρίζει τεμπερχανά. Τι συνδυασμός στήριξης κι αυτός!
Ένα παιδί 7 χρονών, ασφαλώς θα προτιμήσει να παίξει στην αλάνα παρά να διαβάσει το μάθημα που του επιβάλλουν. Ειδικά όταν σε βλέπει εσένα κύριε πατέρα να μην του δίνεις κανένα μα κανένα κίνητρο να μορφωθεί. Ένα παιδί 7 χρονών, ασφαλώς θα θελήσει να βγει να τρέξει στα χωράφια παρά να κάτσει να λύσει εξισώσεις. Ειδικά όταν σε βλέπει εσένα κύριε πατέρα να μην εκτιμάς καθόλου πιο σημαντικές εξισώσεις, εξισώσεις σχέσεων και όχι βιβλίων. Το παιδί το 7 χρονών, ως αποτέλεσμα της προσδοκίας του γονιού, ασφαλώς θα θελήσει να δώσει σε έναν άλλον «μεγάλο» να του γράψει την έκθεση για να πάρει καλό βαθμό και μετά θα πει ψέματα, πολλά ψέματα στη δασκάλα ότι την έκανε μονός του επειδή δε θέλει να σε ακούει εσένα κύριε πατέρα να τον λες τεμπερχανά και να τον απειλείς ότι δεν θα του αγοράσεις τίποτα. Εκτός από δημόσιο ρεζίλεμα και μειονεκτικούς χαρακτηρισμούς, τι άλλο κίνητρο έδωσες σαν γονιός στο παιδί σου για να ανοίξει το ρημάδι το βιβλίο, αυτό που ούτε εσύ ρημαδοάνοιξες ποτέ κύριε πατέρα. Εκτός από δημόσιο ρεζίλεμα και μειονεκτικούς χαρακτηρισμούς, τι άλλο κίνητρο έδωσες στο παιδί σου να θελήσει να ψάξει, να μάθει κάτι; Κράτα το παιδί σου απ’ το χέρι κύριε πατέρα, μην του το αφήσεις ποτέ, να χαρείς, μα όχι έτσι. Όχι έτσι.
