Η μεθοδευμένη απόσυρση των Τουρκοκύπριων από όλα τα θεσμικά όργανα (Κυβέρνηση, Βουλή, Δικαστήριο, Κρατικές Υπηρεσίες) που εφάρμοσαν οι Τουρκοκύπριοι το Δεκέμβρη του 1963, συνιστούσε οργανωμένη ανταρσία προς κατάλυση του νόμιμου κράτους. Παρόλη τη συμφωνία της Ζυρίχης και την υπογραφή της στο Λονδίνο που οδήγησε στο Σύνταγμα του 1960, ήταν ένα ξεκάθαρο σχέδιο και μεθόδευση της Τουρκίας, χωρίς τότε να χρησιμοποιεί την οποία στρατιωτική επέμβαση. Απλώς χρησιμοποίησε τα συμφωνηθέντα με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, για να προωθήσει την επεκτατική πολιτική της. Ήταν μια πρόδηλη, σαφής και μη τυχαία ενέργεια παράνομου πολιτικού πραξικοπήματος, με στόχο την κρατική μας υπόσταση και τη διχοτόμηση. Μια ανταρσία κατά της ύπαρξης και συνέχισης της κρατικής μας υπόστασης και δικαίως υπήρξε η νόμιμη πολιτική και στρατιωτική αντίσταση σ’ αυτή τη μεθοδευμένη προσπάθεια. Δεν ήταν δικοινοτικές ταραχές. Ακολούθησε δε η εισβολή του 1974 με την ξεκάθαρη πλέον, επιδίωξη της Τουρκίας ως η πρόσθετη αποκάλυψη των επεκτατικών προθέσεων της. Ήταν πολιτικό πραξικόπημα και νόμιμη αντίσταση που όφειλαν όλοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ευτυχώς για την Κυπριακή Δημοκρατία, υπήρξε το θάρρος τότε για μια ξεκάθαρη αντίσταση του νόμιμου Κράτους, που πέτυχε τη διάσωση, τη συνέχιση της λειτουργίας και αναγνώρισης του. Τότε προβλήθηκε για πρώτη φορά ο νομικός ισχυρισμός ότι, η διάσωση του Κράτους, μετά τη μεθοδευμένη φυγή των Τουρκοκυπρίων κρατικών αξιωματούχων του, μπορούσε να αντιμετωπιστεί με βάση το Δίκαιο της Ανάγκης. Έτσι αφ’ ενός κατέφυγε η Κύπρος στον ΟΗΕ που ψήφισε ότι, μία είναι η νόμιμη Κυβέρνηση, αυτή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και πρόσθετα ένα ήταν και παραμένει το νόμιμο και αναγνωρισμένο διεθνώς κράτος, αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ας πούμε λοιπόν καθαρά ότι από πάντα πριν και από το 1963, όπως και τώρα με τις συνέπειες πλέον από τη στρατιωτική κατοχή και εποικισμό, ο στόχος της Τουρκίας ήταν και παραμένει η Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία επιδιώκει να εξαφανίσει.
Ας πούμε καθαρά προς υπενθύμιση της ιστορίας προς κάθε φίλο και μη ότι, το 1963 υπήρξε οργανωμένη από την Τουρκία ανταρσία κατά του Νόμιμου Κράτους, για μετατροπή της Κύπρου σε χώρο εξάρτησής της. Στόχος που βρίσκεται συνεχώς σε εξέλιξη έκτοτε κύρια με επιστέγασμα τη στρατιωτική εισβολή του 1974 αλλά και με ότι συμβαίνει στην Αμμόχωστο, στην Πύλα και στον Άγιο Δομέτιο τελευταία. Συνεπώς είναι σε κάποια σαφή ανταλλάγματα που αποβλέπει προφανώς η «φιλειρηνική τώρα στάση» της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος.
Τουλάχιστον τότε, στις φοβερά δύσκολες ιστορικές εκείνες στιγμές του 1963, η ηγεσία και κύρια ο ίδιος ο κυρίαρχος λαός διαπίστωσε ότι, στόχος της Τουρκίας, ήταν και παραμένει η κρατική μας υπόσταση και η αναγνώριση της από τον ΟΗΕ. Κατάσταση που μας επιτρέπει, ως χώρα ήδη μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι μόνο να αντιστεκόμαστε αλλά και να ελπίζουμε ότι η λύση θα επιτευχθεί με βάση την υπεροχή των αρχών και αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
*Δικηγόρος – Πρώην Βουλευτής
