Η Εκκλησία είναι θεσμός πανάρχαιος που έδρασε με τους λειτουργούς της σε διάφορα κρίσιμα θέματα, κυρίως για την ελευθερία του τόπου μας για την οποία έδωσαν και την ζωή τους.
Όμως, έχει αρκετές δεκαετίες που ο ρόλος της ως εκφραστής αξιών και αρχών του Χριστιανισμού σε θέματα κρίσιμα έχει παραμεριστεί και αντί να συνεισφέρει με τις απόψεις της, τα κηρύγματα της, και τις θρησκευτικές συνάξεις της είτε στις εκκλησίες είτε αλλού, έχει υποβαθμίσει τον ρόλο της μετατρέποντας την επιρροή της σε μια προσπάθεια βελτίωσης της οικονομικής της κατάστασής είτε αξιοποιώντας ακίνητα είτε επιδιώκοντας οικονομικό κέρδος από αυτά που έχει.
Προσωπικά, ως χριστιανός ορθόδοξος και ως άνθρωπος που αγαπάει πολύ τον τόπο του, ένοιωσα την ανάγκη να προτρέψω τους ε4κπροσώπους της Εκκλησίας να εκφράζονται κρίνοντας ή κατακρίνοντας ζητήματα ζωτικής, πνευματικής σημασίας για τον τρόπο που λειτουργεί το κράτος και η κοινωνία μας. Βεβαίως η Εκκλησία, είναι διακριτή από το κράτος και δεν ευνοώ με οποιοδήποτε τρόπο, μια επιθυμία η Εκκλησία να ενεργεί ως φορέας κρατικής εξουσίας. Έχει όμως καθήκον λόγω του κύρους της να αξιολογεί και να επηρεάζει καταστάσεις εκφράζοντας την κρίση της.
Έχω ακούσει πρόσφατα, το νυν Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο να αντιτίθεται δημοσίως στην υιοθέτηση παιδιών από ομοφυλόφιλους. Προσωπικά πιστεύω πως είναι σωστή η άποψή αυτή για διάφορους λόγους. Πρωτίστως διότι κατ’ αυτό τον τρόπο μια τέτοια υιοθεσία θα καταστρέψει το ανθρώπινο δικαίωμα του παιδιού για ισότητα, αφού εκ γενετής θα στερηθεί το δικαίωμα να έχει μητέρα όπως όλοι οι άλλοι και όπως είναι φυσιολογικό.
Υπάρχει η άποψη ότι τέτοιες υιοθεσίες βοηθούν παιδιά που στερούνται θαλπωρής και οικονομικής στήριξη. Αυτό απαντάται ως εξής: Υποδεικνύοντας ότι το κράτος έχει την δύναμη να δημιουργήσει στέγες και οικοτροφεία για τα παιδιά με τους κατάλληλους ανθρώπους , αλλά και να προτρέψει και να δώσει κατάλληλα κίνητρα σε οικογένειες που δεν είχαν την τύχη να αποκτήσουν παιδιά να προχωρήσουν σε τέτοιες υιοθεσίες. Η μεταχείριση των παιδιών δεν είναι για να ικανοποιούν τις ψυχικές ανάγκες προβληματικών ανθρώπων , αλλά πρέπει να στοχεύει στην ευημερία του παιδιού και την φυσιολογική ανάπτυξη του.
Υπάρχουν σωρεία άλλων θεμάτων που αφορούν την κοινωνία μας και που έχουν ηθική σημασία, παράλληλα με την νομική. Υπήρχε το σκάνδαλο πρόσφατα των χρυσών διαβατηρίων για το οποίο δεν ακούσαμε την κρίση της Εκκλησίας. Άλλο πρόβλημα σοβαρό που κατατρώει το ήθος και την συνοχή της κοινωνίας μας είναι η διαφθορά που πλήττει όλες τις ανθρώπινες αξίες. Είναι παράνομο αλλά και ανήθικο. Δεν πρόσεξα ποτέ η Εκκλησία να κατέβαλε καμία προσπάθεια να στιγματίσει καταστάσεις και ανθρώπους και να υποδείξει αρχές που διακυβεύονται. Η διαφθορά έχει πολλές μορφές και οι υπεύθυνοι για αυτή λειτουργούν ελεύθερα και άνετα γιατί κανένας δεν τους στιγματίζει και έχουν και πολλούς συμμάχους. Το έργο της Εκκλησίας στον τομέα αυτό είναι πολύτιμο.
Ένας άλλος σημαντικός τομέας είναι η φιλανθρωπία. Υπάρχει πολύ φτώχεια στην Κύπρο και η εκκλησία η οποία δεν στερείται οικονομικής δύναμης. Θα έπρεπε ήδη από καιρό να έχει οργανώσει ένα σύστημα που να συνδράμει στην απάλειψη της φτώχειας τουλάχιστον σε ένα ουσιαστικό βαθμό ανθρώπων που δεν είχαν την τύχη της στοιχειώδους οικονομικής κατάστασης συνανθρώπων τους. Ένα είδος συσσιτίου και κάποιο σύστημα ρουχισμού για την αποφυγή της ταπείνωσης και του εξευτελισμού των φτωχών της Κύπρου μας.
Τέλος, για σκοπούς του άρθρου αυτού αναφέρω το εθνικό μας πρόβλημα που δεν αφορά μόνο ηθικές και νομικές αξίες αλλά αυτή καθ’ αυτή την επιβίωση των Ελλήνων της Κύπρου. Η Εκκλησία έχει επιδείξει στο παρελθόν στον τόπο μας εξαιρετικές πατριωτικές πράξεις και θυσίες. Δεν έδειξε όμως την ίδια συνέπεια για τα δεινά των προσφύγων και των άλλων θυμάτων της καταστροφικής κατάστασης του 1974. Ούτε ακούσαμε την γνώμη της για τις καταστροφικές λύσεις που πηγαίνω-ερχονται με στόχο την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο και την τουρκοποίηση μας.
