Είναι μια μερίδα σχολιογράφων και αναλυτών, ευτυχώς μικρή, αλλά θορυβώδης, για την οποία η ευθύνη για τη στασιμότητα στο Κυπριακό βαραίνει αποκλειστικά την ελληνοκυπριακή πλευρά. Προέρχονται, κυρίως από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και νυχθημερόν κατηγορούν τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη ότι αυτός ευθύνεται για τη μη επίτευξη συμφωνίας στο Κραν Μοντανά, ότι δεν κάνει κάτι το ουσιαστικό για την επανέναρξη των συνομιλιών.
Ειρωνεύονταν για αρκετό καιρό την επιμονή του για διορισμό απεσταλμένου του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και την άμεση εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τον διορισμό μιας εγνωσμένου κύρους προσωπικότητας. Με τον αναμενόμενο διορισμό της κ. Κουεγιάρ (αξιωματούχοι της ΕΕ ανέφεραν αρκετές φορές ότι θα ανέμεναν πρώτα το διορισμό απεσταλμένου του ΓΓ) κάποιοι άρχισαν το άλλο παραμύθι, αυτό της ανάγκης ολοκλήρωσης των προσπαθειών μέσα σε καθορισμένο χρονικό διάστημα.
Εμμέσως πλην σαφώς προωθούν την τουρκική πολιτική, για καθορισμό χρονικό πλαισίου, αλλά και εκ των προτέρων απόφαση για το καθεστώς των Τουρκοκυπρίων σε περίπτωση μή επίτευξης συμφωνίας.
Ενώ έχουν συνεχώς στο στόχαστρό τους την ελληνοκυπριακή πλευρά και τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και μάλιστα άδικα, αφήνουν στο απυρόβλητο την κατοχική Τουρκία και τον εκάστοτε εδώ εγκάθετό της. Εδώ και πολλούς μήνες, η τουρκική πλευρά έχει αποκαλύψει δημόσια τις πραγματικές της προθέσεις στο Κυπριακό: κυριαρχική ισότητα και δύο κράτη. Παρ’ όλα αυτά, αυτοί οι «αναλυτές» και «σχολιογράφοι» εξακολουθούν να στήνουν στον τοίχο την ελληνοκυπριακή πλευρά και ούτε καν μπαίνουν στον κόπο να σχολιάσουν τις τουρκικές θέσεις. Μερικοί απλώς τις αναφέρουν χωρίς κανένα σχόλιο, πόσο μάλλον να επικρίνουν την τουρκική πλευρά. Φυσικά για την Πύλα και τον Άγιο Δομέτιο για παράδειγμα, φαίνεται ότι δεν άκουσαν τίποτε, ούτε και τις τόσες άλλες προκλήσεις του κατοχικού στρατού στη νεκρή ζώνη.
Όταν άρχισαν να αυξάνονται τα κρούσματα του κορωνοϊού, η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει προληπτικά το οδόφραγμα της οδού Λήδρας λόγω του συνωστισμού που παρατηρείτο. Θυμάστε ποια ήταν η αντίδρασή τους. Επαναστάτησαν και δημιούργησαν επεισόδια. Όταν, όμως, η τουρκοκυπριακή πλευρά έκλεισε ΟΛΑ τα οδοφράγματα, ήπιαν το αμίλητο νερό: καμιά φωνή, καμιά διαμαρτυρία. Όταν κάποιος έγραψε συνθήματα στον τοίχο περίφραξης του τεμένους στη Λεμεσό, ή έριξε μια κροτίδα, κατακεραύνωσαν την κυβέρνηση και την ελληνοκυπριακή πλευρά. Για τις δικές μας εκκλησίες στα κατεχόμενα που μετατρέπονται σε στάβλους, αποθήκες και κέντρα διασκέδασης, δεν ασχολούνται, γιατί η όποια αναφορά στην θρησκεία μας είναι γι’ αυτούς τους σούπερ προοδευτικούς, μεσαιωνισμός και οπισθοδρόμηση, όπως έγινε και με την χριστουγενιάτικη εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να αναφέρονται στην Κύπρο ως θεοκρατικό κράτος, στα πρότυπα του Ιράν και τον Αρχιεπίσκοπο ως άλλο Αγιατολλάχ. Και γιατί; Επειδή τόλμησε να πει ότι πρέπει να επανατοποθετήσουμε το Κυπριακό στη σωστή του βάση, ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Τί θέλουν να μας πουν; Δεν έγινε εισβολή; Δεν υπάρχει κατοχή; Γιατί τους ενοχλούν οι όροι εισβολή και κατοχή; Ωρύονταν μάλιστα επειδή ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι είναι επικίνδυνο να προσέλθουμε στις συνομιλίες με τους όρους που θέτει η Τουρκία. Βεβαίως, κράτησαν μόνο το πρώτο μισό μέρος της φράσης του, για να προβάλουν ψευδώς τον ισχυρισμό ότι υποστηρίξει το σημερινό απαράδεκτο στάτους κβο. Εκτός και αν θέλουν να επαναρχίσουν οι συνομιλίες με τους όρους που θέτει η τουρκική πλευρά: αναγνώριση χωριστής κυριαρχίας και καθορισμό του στάτους των Τουρκοκυπρίων σε περίπτωση αποτυχίας μέσα σε καθορισμένο χρονικό διάστημα.
Η μόνιμή τους επωδός είναι ότι θέλουν λύση. Ποιος νοήμων άνθρωπος δεν θέλει λύση; Το θέμα είναι τί είδους λύση θέλουμε. Θέλουμε μια λύση όπου όλοι οι νόμιμοι πολίτες αυτής της χώρας θα έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις, ή θα καθορίζονται αυτά με βάση εθνικά/θρησκευτικά κριτήρια; Θα είναι δημοκρατική η λύση, όπου θα ισχύει το «ένας άνθρωπος, μία ψήφος», ή μήπως κάποιοι θα έχουν 3-4 ψήφους; Η εξουσία θα κατανέμεται με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών, ή με βάση εθνικά/θρησκευτικά κριτήρια; Βλέπουμε τί γίνεται στο Λίβανο εδώ και δεκαετίες, όπου η εξουσία κατανέμεται με βάση θρησκευτικά κριτήρια.
Για μερικούς αυτά είναι ψιλά γράμματα και εμπόδια στη λύση, η οποία όμως δεν θα είναι λύση, αλλά διάλυση, νάρκες στα θεμέλια του κράτους.
*Πολιτικός επιστήμονας/δημοσιογράφος
