Τώρα που πέρασε η φόρτιση των ημερών διαβάσαμε και ξαναδιαβάσαμε με νηφαλιότητα τη χριστουγεννιάτικη εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου. Και δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε την απορία μας τι είναι εκείνο που ενόχλησε το ΑΚΕΛ, ώστε να εκδώσει ειδική ανακοίνωση επικρίνοντας τον Αρχιεπίσκοπο για τα όσα είπε σχετικά με την Κύπρο και το μέλλον της.
Αλήθεια, τι είπε ο Αρχιεπίσκοπος που προκάλεσε την αντίδραση του ΑΚΕΛ; Εκτός αν απαγορεύεται σε οποιοδήποτε να εκφράζει τη γνώμη του για το μέλλον της πατρίδας μας, και όταν την εκφράζει να θεωρείται ότι πολιτικολογεί. Αυτή η αντίληψη παραπέμπει σε άλλες εποχές και σε άλλα καθεστώτα που ενδεχομένως το ΑΚΕΛ να μην έχει ακόμα ξεχάσει. Γιατί, αν το ΑΚΕΛ συμφωνεί με τις διαπιστώσεις του Αρχιεπισκόπου, αλλά διαφωνεί γιατί τις εξέφρασε και γιατί τις μετέδωσε η δημόσια τηλεόραση, τότε ασφαλώς σημαίνει ότι δεν απομακρύνθηκε και πολύ από προσφιλή του καθεστώτα του παρελθόντος που εφάρμοζαν πρακτικές φίμωσης και στραγγαλισμού της άλλης άποψης.
Πού διαφωνεί το ΑΚΕΛ; Στο ότι ο Αρχιεπίσκοπος επικαλέστηκε ειρήνη στην Κύπρο «που να εδράζεται στη δικαιοσύνη»; Ή που διερωτήθηκε γιατί να μην απολαμβάνουν οι Κύπριοι τα ίδια δικαιώματα «που απολαμβάνουν οι άλλοι Ευρωπαίοι και όλος ο ελεύθερος κόσμος»; Διαφωνεί με αυτά το ΑΚΕΛ; Είπε ο Αρχιεπίσκοπος ότι το κατοχικό καθεστώς «ευτελίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια» όταν κάποιος μπαινοβγαίνει στα κατεχόμενα και «θητεύει στα καζίνα των κατεχομένων, όταν διαμένει και διασκεδάζει στα κλεμμένα ξενοδοχεία μας, όταν ταξιδεύει από το παράνομο αεροδρόμιο, ενισχύοντας την κατοχή και την οικονομία της». Ή «όταν ξεπουλά την περιουσία του στην κατοχική δύναμη διευκολύνοντας την στην επίτευξη των τελικών στόχων της» που είναι η «μονιμοποίηση και νομιμοποίηση του αποχριστιανισμού της κατεχόμενης γης μας και επιτάχυνση της κατάληψης και αποχριστιανιμού ολόκληρης της Κύπρου». Διαφωνεί με αυτά το ΑΚΕΛ;
Είπε επίσης ο Αρχιεπίσκοπος ότι: «Τελικός και αμετάθετος στόχος της Τουρκίας παραμένει η κατάληψη και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου». Μα αυτό αποδεικνύεται καθημερινά από «το συνεχιζόμενο εποικισμό… και τις προκλήσεις στη νεκρή ζώνη και άλλα». Άλλωστε επιβεβαιώνεται καθημερινά από τον ίδιο τον Ερντογάν ο οποίος οριοθετεί τη «γαλάζια πατρίδα», έτσι που να περιλαμβάνει και τους θαλάσσιους ενεργειακούς πόρους νότια της Κύπρου. Αλλά και ο κατοχικός ηγέτης Τατάρ μιλώντας προ ημερών σε φοιτητές πανεπιστημίου στην Τουρκία δήλωσε καθαρά ότι η κατοχή της Κύπρου διασφαλίζει την ασφάλεια της Τουρκίας από τα νότια και εξυπηρετεί τα συμφέροντα και επιδιώξεις της. Διαφωνεί με αυτό το ΑΚΕΛ;
Η εγκύκλιος του Μακαριωτάτου ασφαλώς και ενεργεί ως «αφύπνιση από τον εθνικό λήθαργο στον οποίο περιπέσαμε» και ότι «επιβάλλεται η επανατοποθέτηση του Κυπριακού στις σωστές του βάσεις». Και ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι θέμα εισβολής και κατοχής ενώ στα 50 χρόνια συνεχών υποχωρήσεων καταντήσαμε να εκλιπαρούμε συνομιλίες «με τους όρους του κατακτητή» που θα μας οδηγήσουν στην αποδοχή περαιτέρω υποχωρήσεων. Μια πορεία υποχωρήσεων που μας έφερε στο έσχατο σημείο. Οι Έλληνες της Κύπρου βρίσκονται ήδη αντιμέτωποι με αφανισμό και σε αναζήτηση άλλης πατρίδας στο εξωτερικό. Όπως ακριβώς συνέβη πριν 100 χρόνια με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου.
Είναι λοιπόν καθήκον και υποχρέωση της Εκκλησίας, και δη του προκαθήμενού της, να προειδοποιεί για τους κινδύνους που επέρχονται και να αφυπνίζει το λαό για την αντιμετώπισή τους. Όπως έκανε πάντοτε μέσα στους αιώνες. Γιατί αν σήμερα συνεχίζουμε να ζούμε σ’ αυτό τον τόπο και να μιλούμε ελληνικά το χρωστούμε στην Εκκλησία και τους αγώνες της.
Και ενόσω ο κυπριακός ελληνισμός διατρέχει κίνδυνο αφανισμού η Εκκλησία και ο προκαθήμενός της έχουν καθήκον και υποχρέωση να τον υπερασπίζονται. Είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι. Ο ρόλος τους δεν τέλειωσε ακόμα. Ειδικά όταν τα κόμματα και οι κομματάρχες με την πολιτική τους ευθύνονται για τη καταβαράθρωσή του.
