Συχνά επισημαίνουμε ότι στην πολιτική κρινόμαστε για την διορατικότητά μας κι ενίοτε εκπλήττει η επιβεβαίωση της ορθότητας συγκεκριμένων προτάσεών μας για κεφαλαιώδη ζητήματα, όπως εγκλήματα-παράγωγα της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής. Πρόκειται για προτάσεις που τεκμηριώνουμε για χρόνια, ενώ παράλληλα καταδεικνύουμε ότι η χρόνια πολιτική μας αδράνεια, υπήρξε επιλογή κι όχι έλλειψη εργαλείων, όσο κι αν αυτό αποσιωπάται. Τα δύο παράγωγα της κατοχής είναι το έγκλημα του εποικισμού και ο σφετερισμός ελληνοκυπριακής ιδιωτικής και κρατικής γης/περιουσιών στα κατεχόμενα.
Η εξεύρεση μιας λύσης με απαλλαγή από την κατοχή και λειτουργία ενός κανονικού κράτους εντός της ΕΕ, εξαρτάται πρωτίστως από την Τουρκία, αλλά στο μεσοδιάστημα η πολιτική της αδράνειας και μιζέριας δεν είναι η μοναδική μας επιλογή. Δύο εξελίξεις από την επικαιρότητα ήρθαν να το επιβεβαιώσουν. Η Νότιος Αφρική προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο (Ολλανδία) εναντίον του Ισραήλ για διάπραξη γενοκτονίας κατά των Παλαιστινίων στην Γάζα. Στην Κύπρο συντελείται το έγκλημα του εποικισμού, το οποίο διέπεται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), την δικαιοδοσία του οποίου αποδέκτηκε και η Κυπριακή Δημοκρατία από την ίδρυσή του το 2002. Με την ανάληψη των καθηκόντων μου ως Ευρωβουλευτή (2014) και με την καθοδήγηση του κορυφαίου εμπειρογνώμονα Καθηγητή E. Kontorovitch (Πανεπιστήμιο Northwestern-ΗΠΑ), υπέβαλα στο ΔΠΔ καταγγελία εναντίον Τούρκων αξιωματούχων για την διάπραξη του εγκλήματος του εποικισμού στα κατεχόμενα. Το αίτημα είχε την θετική γνωμοδότηση της Γενικής Εισαγγελίας της Κύπρου, αλλά ουδέποτε υπήρξε επίσημη συμμετοχή της Κυπριακής Κυβέρνησης. Τότε, οι ξένοι εμπειρογνώμονες δήλωναν ότι «η ενεργός δημογραφική αλλαγή της Τουρκίας στο βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι το πραγματικό παράδειγμα εποικισμού πληθυσμού ως εγκλήματος πολέμου» ενώ το κυπριακό κράτος επέλεγε την «σιωπή» βάσει της πολιτικής της …μιζέριας.
Για τον σφετερισμό κατεχόμενων ιδιωτικών ελληνοκυπριακών περιουσιών, εισηγηθήκαμε σε διαδοχικές Κυβερνήσεις την διαμόρφωση εκστρατείας ενημέρωσης, σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, για την απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ (2009) η οποία κατοχύρωσε τελεσίδικα το περιουσιακό δικαίωμα με βάση αυστηρά το Κτηματολόγιο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οποιαδήποτε συναλλαγή ή επέμβαση σε κατεχόμενη ελληνοκυπριακή ιδιοκτησία συνιστά παρανομία.
Πρόσφατα είχαμε στην Ιταλία μια σύλληψη ενός εγκληματία ο οποίος για δεκαετίες σφετεριζόταν κατεχόμενη ε/κ γη οικοδομώντας σπίτια, τα οποία πωλούσε. Όλα παράνομα! Μια σύλληψη ήταν αρκετή για να προκαλέσει προσωρινό «πάγωμα» τέτοιων παρανομιών και τον διπλασιασμό στις τιμές της νόμιμης τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας γης στα κατεχόμενα, όπως αποκαλύπτει ο τ/κ τύπος σε πρωτοσέλιδα.
Η δίωξη των εγκληματιών και η ανάδειξη της παρανομίας έχει αυτονόητη πολιτική σημασία που θα λειτουργούσε και ως ανάχωμα στις παράνομες επεμβάσεις, αλλά η απόφαση-σταθμός του Δικαστηρίου της ΕΕ έμεινε «εξαφανισμένη» από τις εκάστοτε κυπριακές Κυβερνήσεις.
Καταληκτικά, ένα «παράδοξο» της εγχώριας μιζέριας είναι ότι, εγχώριοι πολιτικοί μας που στηρίζουν τις κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ, αποστρέφονται ανάλογη ενέργειά μας για το έγκλημα του εποικισμού κατά της Τουρκίας. Το θέτουμε ευθέως: Μια στρατηγική για απαλλαγή από την τουρκική κατοχή απαιτεί μεθόδευση και θυσίες χωρίς εγγύηση για το αποτέλεσμα αλλά η πολιτική της μιζέρια, δεν είναι απλά αυτοκτονική, είναι ατιμωτική και οδηγεί κατευθείαν στην υποδούλωση και μονιμοποίηση της κατοχής.
*Ευρωβουλευτής (ΔΗΚΟ – S&D), Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής
για την Μεσόγειο
