Έγινε ο κακός χαμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τους διορισμούς των διοικητικών συμβουλίων των Ημικρατικών Οργανισμών. Γιατί το Υπουργικό Συμβούλιο διόρισε τον ένα και όχι τον άλλο, κάποιοι από τους διορισθέντες ήταν ανάμεσα στους 101 που πρότειναν την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη, οι διορισθέντες είχαν ενεργό συμμετοχή στην προεκλογική του εκστρατεία και πάει λέγοντας.
Ένα αξίωμα που διδάχθηκα όταν σπούδαζα Πολιτικές Επιστήμες στην Αμερική είναι ότι «στις σκοπιές τοποθετούνται οι νικητές και όχι οι ηττημένοι». Άρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η κυβέρνησή του έχουν το κάθε δικαίωμα να διορίσουν τους δικούς τους ανθρώπους που θα προωθήσουν τις πολιτικές του σε όλους τους τομείς.
Παρ’ όλα αυτά, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης συνέστησε για πρώτη φορά στα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, υπό ένα πρώην δικαστή, εγνωσμένου κύρους και εντιμότητας, τον κ. Αρέστη. Μέσω του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου, όσοι πολίτες ενδιαφέροντο να συμμετάσχουν σε συγκεκριμένο διοικητικό συμβούλιο, υπέβαλαν αίτηση. Το Συμβούλιο αξιολόγησε τις αιτήσεις και έστειλε στην Προεδρία της Δημοκρατίας τριπλάσιο αριθμό υποψηφίων από τις θέσεις που έπρεπε να πληρωθούν. Είναι φυσιολογικό κάποιοι να μείνουν έξω, είτε στην πρώτη διαλογή, είτε στη δεύτερη.
Τα πτυχία και η εμπειρία του κάθε υποψηφίου είναι πολύ σημαντικά προσόντα. Αν όμως κάποιος υποψήφιος, έστω με μεταπτυχιακό και με πείρα, ή ακόμα και με διδακτορικό, δεν παρουσίασε ένα καλό όραμα για το πού θέλει να δει τον ημικρατικό οργανισμό για τον οποίο ενδιαφερόταν σε 5-10 χρόνια, ενώ κάποιος με ένα απλό πτυχίο υπέβαλε συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες, φυσικά επιλέγηκε ο δεύτερος.
Η συντριπτική πλειοψηφία των επικριτών του Προέδρου και της Κυβέρνησης προέρχονται από το χώρο της αντιπολίτευσης και από πρόσωπα που δεν έχουν ακόμα χωνέψει το γεγονός ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης κέρδισε τις εκλογές.
Έγιναν λάθη; Ναι έγιναν, με πιο σοβαρό το διορισμό υμνητή της χούντας. Ίσως να έπρεπε να ελεγχόταν το παρελθόν όλων των προτεινομένων προτού γίνει η τελική επιλογή. Όμως, πρώτη φορά έγινε η διαδικασία αυτή και είναι φυσικό να υπήρξαν κενά.
Ήταν προτιμότερο να ακολουθείτο η πεπατημένη των τελευταίων δεκαετιών, που τα κόμματα έστελναν καταλόγους στον εκάστοτε πρόεδρο για να διορίσει κομματικούς; Ήταν προτιμότερο να διορίζονται μόνο όσοι είχαν μέσο με κάποιο κόμμα και είχαν την εύνοια της ηγεσίας του; Χίλιες φορές όχι και ας γίνουν λάθη.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης και η κυβέρνησή του βόλεψαν ημέτερους, αυτό δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Μπορεί η μεγάλη πλειοψηφία των αιτητών να ήταν πρόσωπα που τον στήριξαν και είναι φυσικό να εργαστούν μαζί του. Όμως, παρ’ όλο που όπως ανέφερα προηγουμένως ότι «στις σκοπιές τοποθετούνται οι νικητές και όχι οι ηττημένοι» και στηρίζω απόλυτα αυτή τη θέση, διαβάζοντας όλα τα ονόματα των διορισθέντων, εντόπισα τέσσερα πρόσωπα που γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι όχι μόνο δεν εργάστηκαν υπέρ της υποψηφιότητας του Νίκου Χριστοδουλίδη, αλλά, τουναντίον, εργάστηκαν εναντίον της.
Δεν έχει σημασία ποιοι/ποιες είναι και πού διορίστηκαν. Σημασία έχει ότι παρ’ όλο που δεν τον στήριξαν, παρ’ όλο που δούλεψαν εναντίον της υποψηφιότητάς του, είχαν τα κότσια, μπορεί κάποιος να πει και το θράσος, να υποβάλουν αίτηση, να επιλεγούν από το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο και τελικά να διοριστούν. Αυτό αποδεικνύει πολλά και καταρρίπτει τις κατηγορίες αυτών που ψάχνουν να βρουν πάτημα για να κατηγορήσουν τον Πρόεδρο.
Υπάρχουν παραπονούμενοι που στήριξαν την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη και δεν διορίστηκαν; Φυσικά και υπάρχουν, αλλά δεν μπορούν να διοριστούν όλοι.
*Πολιτικός Επιστήμονας/Δημοσιογράφος
