Αν εξακολουθεί να υπάρχει ένα κομμάτι γης σε αυτό τον τόπο που δεν το κτίσαμε, δεν το «αναπτύξαμε», δεν φράξαμε την απρόσκοπτη θέα από τη στεριά στη θάλασσα, δεν καταστρέψαμε βιότοπους, παραλίες και φυσικό πλούτο, αυτό είναι η περιοχή του Ακάμα.
Πάνε σαράντα χρόνια που ο στόχος να ανακηρυχθεί η περιοχή του Ακάμα σε Εθνικό Πάρκο, ξεκίνησε, με αφορμή την αβυσσαλέα ορμή των μεγαλοϊδιοκτητών γης και άλλων επενδυτών να μετατρέψουν τη φύση και την μοναδικότητα ενός τόπου σε αυλή της ιδιωτικής τους περιουσίας. Αυτή η ατέρμονη διεκδίκηση της μονοδιάστατης και άχαρης ανάπτυξης, όσο κατανοητή και αν είναι όταν προέρχεται από τα ιδιωτικά συμφέροντα, είναι ταυτόχρονα ακατανόητη όταν εγκρίνεται και μετατρέπεται σε πολιτική του κράτους.
Για τον πολύ απλό λόγο ότι το κράτος οφείλει να εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, τα δικαιώματα όλων των πολιτών του, ιδιοκτητών και μη, να προστατεύει το περιβάλλον, τη φύση, τη βιοποικιλότητα, την κινητικότητα, την ελεύθερη απόλαυση της φυσικής ομορφιάς. Να μην είναι απλός παρατηρητής, θεατής και στο τέλος ένας μεγαλόστομος υπηρέτης όλων των άνομων συμφερόντων.
Αντ’ αυτών, οι διαδοχικές κυβερνήσεις της χώρας άφησαν για χρόνια την περιοχή του Ακάμα σε ελεύθερη εγκατάλειψη αφενός, αλλά στη βορά της ανεξέλεγκτης πρόσβασης, στις γουρούνες, στα σαφάρι, στο κυνήγι, στις παράνομες κατασκευές, στις αμμοκλοπές και πολλά άλλα ευτράπελα συμβάντα αφετέρου.
Εδώ και ένα χρόνο είμαστε θεατές ενός νέου επεισοδίου με τα απίστευτα τραγελαφικά έργα που έγιναν στον Ακάμα, την δραστική παρέμβαση του ίδιου του Προέδρου της Δημοκρατίας για τερματισμό τους, αφού όλοι οι άλλοι αξιωματούχοι, πολιτικοί και υπηρεσιακοί, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν, δεν ήξεραν τίποτα και στην αναζήτηση των διορθωτικών ενεργειών, παράλληλα με την πειθαρχική διερεύνηση των ευθυνών των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών παραγόντων.
Ένα χρόνο από τότε, ούτε φως είδαμε, ούτε ευθύνες απονεμήθηκαν. Εστιάσαμε όμως σ’ αυτό και εκτραπήκαμε από την μη ανακήρυξη της περιοχής σε Εθνικό Πάρκο και στη σταδιακή, απροσχημάτιστη και ξεδιάντροπη εξυπηρέτηση όλων των ιδιωτικών συμφερόντων όπως προκύπτει από την πρόσφατη δημοσίευση του τοπικού σχεδίου του Ακάμα. Ένα σχέδιο για το οποίο υποβλήθηκαν δεκάδες ενστάσεις και κανένας δεν γνωρίζει ποιες και γιατί απορρίφθηκαν ή έγιναν αποδεκτές. Το αδιάφανο της διαδικασίας προφανώς και αποκρύβει ότι καμιά από τις ενστάσεις με περιβαλλοντικό πρόσημο δεν έγινε αποδεκτή, την ίδια ώρα που ικανοποιήθηκαν δεκάδες ενστάσεις «αναπτυξιακού» χαρακτήρα με νέες παραχωρήσεις για ιδιοκτήτες, κοινότητες, λατόμους και πολλούς άλλους.
Είναι συνάμα απογοητευτικό και εξοργιστικό να διαπιστώνεις την απροθυμία των κυβερνητικών υπηρεσιών να ορθώσουν ανάστημα στην πεπατημένη πρακτική της ισοπέδωσης των πάντων, την ίδια στιγμή που οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι και το σύνολο της κυβέρνησης παρουσιάζονται απόλυτα άβουλοι να αλλάξουν ρότα και να τοποθετηθούν με σαφήνεια για μια ολιστική προσέγγιση που θα προστατεύει πλήρως την περιοχή του Ακάμα, ανακηρύσσοντας την σε Εθνικό Πάρκο.
Η μοναδικότητα της περιοχής καθιστά τις πολιτικές επιλογές για το μέλλον της μονόδρομο και πολιτικά κρίσιμο τεστ για τη βούληση της παρούσας κυβέρνησης και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Θέλουν και μπορούν να τολμήσουν; Η ευκαιρία είναι τόσο μοναδική, όσο και η μοναδικότητα του Ακάμα.
