Η υγεία του πληθυσμού δεν χτίζεται μόνο μέσα στα νοσοκομεία. Χτίζεται καθημερινά μέσα από την κίνηση. Όταν βλέπουμε κόσμο να τρέχει, να περπατά ή να κολυμπά, αυτό σημαίνει υγεία και ποιότητα ζωής.
Όταν κλείνουν δρόμοι για δρομικά γεγονότα και μαραθώνιους, δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε. Πρέπει να χαιρόμαστε. Οι αγώνες δρόμου καλλιεργούν κουλτούρα άσκησης, ενεργοποιούν χιλιάδες πολίτες και λειτουργούν ως μαζική επένδυση στη δημόσια υγεία.
Για να γίνει όμως η άθληση καθημερινή συνήθεια και όχι εξαίρεση, χρειάζονται υποδομές. Όχι αρχιτεκτονικά πολυδάπανες εγκαταστάσεις που εξυπηρετούν λίγους, αλλά απλές, λειτουργικές και προσβάσιμες υποδομές για τους πολλούς.
Η κολύμβηση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε μια νησιωτική χώρα όπως η Κύπρος, είναι από τις πιο ολοκληρωμένες και φιλικές μορφές άσκησης για όλες τις ηλικίες. Πέρα από τα οφέλη της θάλασσας, χρειάζονται και κολυμβητήρια. Όχι απαραίτητα μεγάλες και ακριβές εγκαταστάσεις, αλλά απλά, λειτουργικά, με χαμηλό κόστος κατασκευής και συντήρησης, που να είναι ανοιχτά στον γενικό πληθυσμό. Περισσότερα κολυμβητήρια σημαίνουν καλύτερη ανάπτυξη του αθλήματος.
Η ίδια λογική ισχύει σε όλο το φάσμα της άθλησης. Ασφαλή πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομοι, διαδρομές τρεξίματος, ανοικτοί χώροι άσκησης και πάρκα. Υποδομές ουσίας, όχι έργα βιτρίνας.
Η σύνδεση με το ΓεΣΥ είναι άμεση. Περισσότερη άσκηση σημαίνει λιγότερα χρόνια νοσήματα, λιγότερα καρδιαγγειακά προβλήματα, λιγότερο διαβήτη και μικρότερη φαρμακευτική δαπάνη. Τα πολλά εκατομμύρια που σήμερα κατευθύνονται στη θεραπεία μπορούν σταδιακά να μειωθούν, αν επενδύσουμε σοβαρά στην εκγύμναση του πληθυσμού.
Η επένδυση στην άθληση θα επιστραφεί στο πολλαπλάσιο, σε εξοικονόμηση πόρων για το ΓΕΣΥ, σε υγιέστερους πολίτες και σε μια κοινωνία με περισσότερη ποιότητα ζωής. Γιατί μια χώρα που κινείται, κοστίζει λιγότερο και ζει καλύτερα.
